Η ευλογία της γελοιότητας

Η ευλογία της γελοιότητας..

Η μεγάλη μέρα είχε φτάσει.

‘Ηταν η μέρα που θα έλεγα το μάθημα… 

Επιτέλους!

Έπειτα από πολλές εβδομάδες (μήνες δηλαδή) αδιαφορίας, ήμουν διαβασμένος.

Θα καλούσε το όνομά μου η καθηγήτρια της ιστορίας και εγώ θα σηκωνόμουν στον πίνακα -κατά την προσφιλή της συνήθεια- για να “πω το μάθημα”.

Ήταν το 1991 και πήγαινα στην πρώτη λυκείου.

Ιδιαίτερα επίπονη διαδικασία να σηκωθείς στον πίνακα και να πεις αυτό που διάβασες.

Τουλάχιστον για μένα…

Ούτε την ‘έκθεση σε κοινό’ απολάμβανα, ούτε την κριτική. Ούτε και το σχολείο γενικότερα…

Η μειωμένη εργαζόμενη μνήμη με την οποία πορευόμαστε παρέα στη ζωή, έκανε την απομνημόνευση μια ιδιαίτερα επίπονη διαδικασία….

Η μέρα λοιπόν είχε φτάσει. Η κρίσιμη ώρα ήταν τώρα πολύ κοντά…

Από μέσα έτρεμα, όμως είχα και μια αίσθηση θάρρους και σιγουριάς. Το είχα διαβάσει καλά το μάθημα.

Μπορεί να διάβασα μια φορά ολόκληρο το τρίμηνο, αλλά το είχα μάθει απ’ έξω και ανακατωτά που λέμε 🙂

Στο διάλειμμα χαλαρός από έξω, αλλά αγχωμένος… μέχρι το μεδούλι.

Το κουδούνι χτυπά. 

Η ώρα έχει πλέον φτάσει…

Με το χαρακτηριστικό της αργό βήμα, η καθηγήτρια μπαίνει στην αίθουσα.

Κάθεται στη θέση της και ανοίγει όπως πάντα το βιβλιαράκι της.

Το ξεφυλλίζει αργά και βασανιστικά και αν δεν είσαι διαβασμένος, έναν κόμπο στο λαιμό τον νιώθεις…

Θα είσαι σήμερα εσύ ένα από τα τρία ονόματα που θα επιλέξει να εξετάσει;

Ή θα είσαι τυχερός και θα τη γλιτώσεις;  

Ο ήχος του ξεφυλλίσματος ανατριχιαστικός για όλους, μα περισσότερο για εμάς τους ‘ρέμπελους’.

Ξαφνικά ο χρόνος σταματά, το μπλοκάκι φτάνει στη σελίδα που θέλει και ακούγεται χαμηλόφωνα αλλά ξεκάθαρα…

Φαρμάκης…

Πρός έκπληξη όλων, σπάω το καθιερωμένο μοτίβο και σηκώνομαι στον πίνακα με ένα κρυφό χαμόγελο του στυλ ‘τώρα θα δείτε’ για να πω το μάθημα!

Βλέπεις, το σύνηθες ήταν η κυνική απάντηση ΄δεν έχω διαβάσει κυρία’.

Οι συμμαθητές κοιτούν με αγωνία αλλά και περιέργεια, ενώ δε λείπουν και τα επιφωνήματα έκπληξης αλλά και επιδοκιμασίας.

Στέκομαι τώρα δίπλα στη έδρα με πρόσωπο πρός την υπόλοιπη τάξη και βλέπω πρόσωπα να χαμογελούν… τους συμμαθητές μου.

Παίρνω ακόμα περισσότερο θάρρος και είμαι έτοιμος να εξιλεωθώ για όλες τις φορές που έγινα ρεζίλι όντας αδιάβαστος.

Τί είχαμε σήμερα Φαρμάκη παιδί μου;

Ρωτάει η καθηγήτρια, περιμένοντας και αυτή με μια σχετική περιέργεια να με ακούσει.

Παίρνω μια ανάσα και ξεκινάω…

“Είχαμε την …………” 

περιγράφοντας το κεφάλαιο που είχα μάθει απ’ έξω μετά από επίμονη προσπάθεια και ικανό αριθμό επαναλήψεων.

Αφού περιέγραψα τον τίτλο ξεκινάω να λέω το μάθημα…

Ξαφνικά, ένα χέρι στα 50 εκατοστά εκ δεξιών μου, χτυπά με νεύρο στην έδρα, κάνοντας ένα κρότο όμοιο με κροτίδα γηπέδου.

Γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω τη θυμωμένη γκριμάτσα της καθηγήτριας, να με κοιτάει και να λέει…

“Όχι! Αυτό το κεφάλαιο το παραλείψαμε και για σήμερα είχαμε το επόμενο κεφάλαιο!” 

Κάτσε κάτω μη σε πετάξω έξω!

Κεφάλι κάτω, χλευασμός από την υπόλοιπη τάξη, απογοήτευση…

Εφιάλτης.

Δε θα μπορούσα να φανταστώ χειρότερο σενάριο, ούτε σε ταινία…

Τι ντροπή, τι αδικία, τι αδιανόητο σκηνικό είχε μόλις παιχτεί.

Τι μαχαιριά στην ήδη χαμηλή αυτοεκτίμησή μου…

Ότι χειρότερο θα μπορούσε να γίνει, είχε γίνει! 

Ο νόμος του Μέρφυ σε πλήρη εφαρμογή.

Αυτό το στιγμιότυπο, αυτή την εμπειρία θα τη θυμάμαι για μια ζωή.

Όχι γιατί είμαι περήφανος για τα κατορθώματά μου.

Ήταν στην κυριολεξία ένα ανέκδοτο. 

Είχα γράψει τη δική μου ιστορία σε εκείνο το μάθημα.

Μέσα μου με είχε σημαδέψει. Με είχε στιγματίσει. 

Όμως εκ των υστέρων, όταν επέστρεψα νοερά και αποτίμησα αυτή την εμπειρία, διαπίστωσα ότι περιείχε ένα πολύ μεγάλο μάθημα.

Ένα μάθημα ζωής…

Κάτι που πλέον κρατώ ως σημαία κινδύνου στο μυαλό μου, όταν λαμβάνω αποφάσεις και όταν ετοιμάζομαι να συγκεντρώσω την προσοχή και την ενέργειά μου σε κάτι.

Κάνω λοιπόν τις ακόλουθες ερωτήσεις πριν να πράξω οτιδήποτε:

  • Έχω όλες τις σωστές πληροφορίες και τα δεδομένα προτού ξεκινήσω να δουλεύω κάτι;
  • Μήπως πάω να γίνω πολύ καλός σε κάτι ασήμαντο;
  • Μήπως δηλαδή πάω να γίνω ανούσια σπουδαίος;
  • Αυτό στο οποίο εξετάζω να επενδύσω το χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματά μου, αξίζει όντως αυτή την επένδυση;

Τελικά… αν το καλοσκεφτείς, οι χειρότερες εμπειρίες μπορούν να μας προσφέρουν τα πολυτιμότερα μαθήματα.

Αρκεί να έχουμε τη διάθεση και την πρόθεση να τα εξερευνήσουμε.

Είναι μια επιλογή που μπορούμε να κάνουμε, έτσι δεν είναι;

Η δική μου τροφή για σκέψη μόλις έπεσε στο τραπέζι.

Αν έχεις κάτι να μοιραστείς στα σχόλια παρακάτω…

Ορίστε να φάμε 😉 

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

Το εύκολο
#100daychallenge

Το εύκολο

Είναι το ‘εύκολο’ πάντα η καλύτερη επιλογή που έχουμε; Μήπως όχι;

Το πρόβλημα
#100daychallenge

Το πρόβλημα

Αν βρεις κάτι που κρατάει αρκετούς ανθρώπους ξάγρυπνους και ανήσυχους και μπορέσεις να προσφέρεις λύση…

Ανούσια σπουδαίος
#100daychallenge

Ανούσια σπουδαίος…

Όταν ακούς κάτι από το κατάλληλο άτομο, την κατάλληλη στιγμή, με τον κατάλληλο τρόπο….

Τι μου αρέσει;
#100daychallenge

Τι μου αρέσει;

Δεν είχαν περάσει πολλές ώρες από τη στιγμή που είχα ακούσει τον Μπίλμπο Μπάγκινς…

Προορατικός
#100daychallenge

Προορατικός;

Θέλω ότι κάνω να το κάνω καλά. Όχι τέλεια, αλλά εξαιρετικά. Καλύτερα απ’ ότι θα…

Η κατάρα της γνώσης
#100daychallenge

Η κατάρα της γνώσης…

Η τάση να πιστεύουμε, ότι επειδή εμείς γνωρίζουμε κάτι καλά, το γνωρίζουν όλοι…

Αποθυματοποίηση...
#100daychallenge

Αποθυματοποίηση

Λίγο λίγο η ενέργεια αρχίζει και μειώνεται., όμως ξεκινά να καθαρίζει λίγο ο νους…

Η σχέση μας με το λάθος...
#100daychallenge

Το λάθος

Η μέρα που άλλαξε τη σχέση μου με… το λάθος, μια για πάντα.

Ο συμπαθητικούλης
#100daychallenge

Ο συμπαθητικούλης…

Πόσο εύκολα σχηματίζουμε ‘άποψη’ και βάζουμε ταμπέλες σε άλλους, βασιζόμενοι μόνο σε ένα στιγμιότυπο;

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Η αίσθηση της αύξησης 📈

Ξεκινάω αυτό το email με την πρόθεση να είναι σύντομο, λιτό και περιεκτικό.
Για να δούμε αν θα τα καταφέρω… 😊

Ταυτότητα;

Όχι η ταυτότητα που έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε όταν βλέπουμε ή ακούμε αυτή τη λέξη…

Μακάρι να είχα…

Aυτό που πριν από δυόμισι χρόνια με έκανε να αναθεωρήσω πολλά από αυτά που πίστευα και από αυτά που έκανα έως τότε…

Γιατί;❓

Γιατί αποφάσισα να θέσω μόνος μου αυτή τη δοκιμασία στον εαυτό μου; Μήπως είμαι μαζοχιστής;

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.