Ευλογία η ψυχρολουσία; 🙄

Ώρες ώρες στέκομαι λίγο στη σκέψη πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος και πόσο γρήγορα ξεχνάμε.

Κάτι που έγραψα το πρωί, το βράδυ φαίνεται τόσο μακρινό, τόσο ‘ξένο’.

Η αλήθεια είναι πως ο χρόνος είναι μια ‘σταθερή’.

Η δική μας αίσθηση είναι που αλλάζει σε σχέση με το χρόνο.

Η τεχνολογία και οι ρυθμοί που έχουν φέρει οι οθόνες και οι συσκευές στη ζωή μας έχει αλλάξει για πάντα τη σχέση μας με το χρόνο. 

Συμφωνείς;

Κάπως έτσι πέρασαν τρεις εβδομάδες από το προηγούμενο email μου. 

Δεν είχα πρόθεση να παραμείνω σιωπηλός, απλά με πήρε… το ρέμα.

Καθώς σκέφτομαι το θέμα για το σημερινό μήνυμα και τι θα μπορούσα να σου δώσω σαν τροφή για σκέψη, έρχεται η ματιά μου στο τελευταίο μου μήνυμα…

Στην αίσθηση της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. 

(Αναστεναγμός)

Σε εκείνο ακριβώς το σημείο συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος και πόσο γρήγορα ξεχνάμε…

Σε τρεις εβδομάδες παρόλο που φυσικά δεν το ξέχασα, η αίσθηση της απώλειας σιγά σιγά άρχισε να πηγαίνει προς τα πίσω…

Μέρα με τη μέρα αφήνει τη θέση της σε νέα συναισθήματα, νέες σκέψεις, νέα δεδομένα, νέες προκλήσεις…

Πόσο γρήγορα μπορεί να ξεχαστεί ένα πρόσωπο;

Πόσο γρήγορα περνάμε στο επόμενο κάτι;

Η αλήθεια είναι πως είχα πολλά ερεθίσματα να κατευθύνω αλλού το μήνυμα αυτό, όμως έχω την αίσθηση ότι έχω κάτι που πρέπει να μοιραστώ μαζί σου.

Δεν ξέρω το λόγο, αλλά θα ακολουθήσω αυτή τη διαίσθηση και θα αφήσω σε σένα να επιλέξεις τι θα κρατήσεις από αυτό και τι θα σε εμπνεύσει.

Ήταν άνοιξη του 2020 όταν είχαμε τις καραντίνες από το πρώτο κύμα του covid. 

Ένα μεσημεράκι έλαβα ένα μήνυμα από την Pat (πρωινές ώρες στο Βανκούβερ όπου βρισκόταν), στο οποίο μου ζητούσε ευγενικά μια χάρη.

Ήθελε το feedback μου γιατί έκανε ένα σεμινάριο online και αυτό ήταν μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Μου ζήτησε λοιπόν, σε μια προσπάθεια να μάθει καλύτερα τον εαυτό της και τα τυφλά σημεία της, να της πω την άποψή μου σχετικά με τη συνεργασία μας και το πώς την βλέπω εγώ με τη δική μου ματιά.

Η αλήθεια είναι ότι το έκανα με πολύ χαρά και μάλιστα αισθανόμουν ιδιαίτερα ευγνώμων που ζήτησε την άποψή μου.

Ήταν σαν μια ψήφος εμπιστοσύνης στο πρόσωπό μου, έβλεπα μια εκτίμηση ως προς την άποψή μου και αυτό με έκανε να αισθάνομαι όμορφα.

Δεν ήταν τυχαία η Pat βλέπεις. 

Ήταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος, μια εξαιρετική επιχειρηματίας και ένα πρότυπο νοοτροπίας και ηγεσίας για μένα.

Στο τέλος λοιπόν του μηνύματος που έστειλα, της ζήτησα ευγενικά να κάνει το ίδιο και για μένα, καθώς όπως της έγραφα εκτιμούσα πολύ την οπτική της.

Η μέρες πέρασαν και -ως συνήθως- μετά από λίγο καιρό ξέχασα τελείως ότι είχα ζητήσει το feedback της Pat.

Λίγες μέρες αργότερα, γύρω στις 7 το απόγευμα, καθώς διάβαζα το βιβλίο μου στην αγαπημένη μου θέση, ακούω το ήχο από το messenger.

Δεν έδωσα σημασία, συνέχισα να διαβάζω το βιβλίο μου για να ολοκληρώσω το κεφάλαιο και μετά από λίγο έπιασα το κινητό να δω ποιος ήταν.

Στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα ο χρόνος σταμάτησε, το αίμα πάγωσε και οι κόρες των ματιών μου είχαν γίνει γιγάντιες…

Είχε έρθει η απάντηση της Pat για το feedback που της ζήτησα και δεν ήταν κάτι που περίμενα να ακούσω…

Έχεις ποτέ νιώσει να σου πετάνε έναν κουβά κρύο νερό στα μούτρα; 

Ε κάπως έτσι ένιωσα εκείνη τη στιγμή…

Κρύος ιδρώτας.

Είχα κοκκινίσει, ένιωθα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι.

Μια αίσθηση ντροπής, μια δυσφορία, προσπαθούσα μάταια να βγάλω νόημα από αυτό που διάβαζα…

“Η τάση για τελειότητα σε ότι κάνεις είναι κάτι που σε χαρακτηρίζει σε όλα. Είναι το δυνατό σου σημείο αλλά είναι και η μεγάλη σου αδυναμία την ίδια στιγμή. 

Βλέπω σε σένα μια βαθύτερη ανάγκη να γνωρίζεις πρώτα όλες τις απαντήσεις, η οποία και δεν σε αφήνει να κάνεις βήματα μπροστά καθημερινά.

Η εξέλιξη έρχεται όταν έχεις εξαντληθεί από την εξερεύνηση κάθε λεπτομέρειας, οπότε και αφήνεσαι αρκετά έτσι ώστε να δράσεις και να προχωρήσεις, όμως όταν πετυχαίνεις κάτι, τότε γυρίζεις στη φάση της ανάλυσης για το πώς θα μπορούσε να γίνει καλύτερα.

Η εξέλιξη θα έρθει όταν αποδεχτείς ότι όλα είναι τέλεια όπως είναι μέσα στην ‘ατέλειά τους’ και τότε είναι που έρχεται και η γαλήνη στο μυαλό.

Αν δεν επαναπρογραμματίσεις τον εγκέφαλό σου, το θεωρώ πολύ δύσκολο έως απίθανο να πετύχεις τους στόχους σου.

Μην ξεχνάς ότι αυτή είναι μόνο η οπτική μου και τίποτα παραπάνω”.

Με μια λέξη ΣΟΚ.

Τί ήταν αυτό ρε φίλε τώρα; αναρωτιόμουν…

Η Pat ήταν έξυπνη. Και έμπειρη. Και πάντα είχε καλό σκοπό.

Ήξερε τι έκανε…

Μου έδινε την οπτική της ‘στεγνά’. Χωρίς πολλά λόγια και χωρίς καλά λόγια. 

Στο κεφάλι κατευθείαν, ήθελε να μου δείξει που εντοπίζει το σημείο που κατά τη γνώμη της έπρεπε να δω, να εστιάσω, να βελτιώσω.

Εγώ όμως δεν μπορούσα απλά να το δεχτώ όλο αυτό γιατί ήταν πάρα πολύ αυστηρό ως κριτική.

Δηλαδή κάτι μέσα μου κλοτσούσε… 

Το ‘εγώ’ μου ένιωθε προσβεβλημένο και αδικημένο.

Δεν απάντησα στο μήνυμά της.

Έμεινα εκεί αρκετές μέρες να το μελετάω και να προσπαθώ να καταλάβω τι βλέπει σε μένα που την κάνει να λέει αυτά που λέει.

Έκανα μια λίστα με ερωτήσεις για να πάρω ότι καλύτερο μπορώ από την οπτική της Pat.

  • Τι βλέπει αυτή για μένα που δεν βλέπω εγώ;
  • Πώς μπορεί να σκέφτεται για να με κρίνει/αξιολογεί με αυτόν τον τρόπο;
  • Με ποιον μπορεί να με συγκρίνει;
  • Τί είναι επιτυχία για την Pat και τί για μένα;
  • Τί είναι πρόοδος / εξέλιξη για την Pat και τι για μένα;
  • Τί αξίες έχω εγώ και τί αξίες έχει η Pat;  
  • Αν είναι αυστηρή μαζί μου γιατί μπορεί να το κάνει;
  • Τί θέλω να κρατήσω από όλα αυτά που μου έγραψε;
  • Τί από αυτά που μου έγραψε μπορεί να είναι η προβολή της στη δική μου προσωπικότητα;
  • Πώς μπορώ να δω αυτά που μου ανέφερε και που δεν μπορούσα να δω μέχρι τώρα;
  • Πώς μπορώ να μικρύνω αυτά τα διαστήματα για να επιταχύνω την εξέλιξη μου;
  • Τί μπορώ να κάνω για επαναπρογραμματίσω το νευρικό μου σύστημα και κατ’ επέκταση τον εγκέφαλό μου;

Όταν απάντησα όλα αυτά τα ερωτήματα, πραγματικά είδα μπροστά μου πράγματα που δεν είχα τη δυνατότητα να δω ποτέ στο παρελθόν.

Η κριτική/αξιολόγησή της ήταν ευλογία.

Η δική μου θέληση για εξερεύνηση ήταν επίσης ευλογία.

Ήταν λίγο αστείο γιατί χρησιμοποιούσα ακριβώς τον ίδιο τρόπο που μου περιέγραφε (εξερεύνηση κάθε λεπτομέρειας) για να αναλύσω τις σκέψεις τις και το feedback της.

Ευχή και κατάρα ε; 🙂

Μετά από λίγες μέρες της απάντησα…

“Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, είναι το καλύτερο feedback που έχω λάβει ποτέ”.

Μόλις το διάβασε με πήρε τηλέφωνο. 

Μιλήσαμε δύο ώρες και μου εκμυστηρεύτηκε κάποια πολύ προσωπικά της βιώματα.

Δεν κατάλαβα γιατί…

Μου έκανε επίσης πρόταση συνεργασίας για ένα project που έτρεχε ο σύζυγός της.

Ήταν η καλύτερη σφαλιάρα που έχω φάει στη ζωή μου αυτό το μήνυμα της Pat.

Με βοήθησε να δω περισσότερα από ένα τυφλά σημεία μου και επίσης με έβαλε σε μια τροχιά επαγρύπνησης για το πότε μπορεί να χάνομαι στην υπερανάλυση.

Αφήνοντας στην άκρη τον εγωισμό μου πήρα το μέγιστο από αυτό το μήνυμα και την οπτική της Pat.

Θλίβομαι που δε μπορώ να το ξανασυζητήσω μαζί της, όμως νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός που μου προσέφερε αυτή την οπτική.

Κάτι τελευταίο ως τροφή για σκέψη…

Αυτό που έβλεπε η Pat σε μένα, μπορούσα να το δω σε άλλους ανθρώπους αλλά δεν μπορούσα να το δω στον εαυτό μου.

Γι’ αυτό αγαπημένε/η αν έχεις την καλή διάθεση και την πρόθεση να βοηθήσεις κι εσύ εμένα, να ξέρεις ότι το feedback σου όχι μόνο είναι ευπρόσδεκτο αλλά θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα 🙂

Καλό μας μήνα και εις το επανιδείν!

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Το Ρεβύθι 🙄

Αυτό είναι το τέταρτο επεισόδιο της μινι σειράς Επαναπρογραμματισμός Νευροσυσχετισμών Βήμα-Βήμα.

Από το 100 Day Challenge:

Το εύκολο
#100daychallenge

Το εύκολο

Είναι το ‘εύκολο’ πάντα η καλύτερη επιλογή που έχουμε; Μήπως όχι;

Το πρόβλημα
#100daychallenge

Το πρόβλημα

Αν βρεις κάτι που κρατάει αρκετούς ανθρώπους ξάγρυπνους και ανήσυχους και μπορέσεις να προσφέρεις λύση…

Ανούσια σπουδαίος
#100daychallenge

Ανούσια σπουδαίος…

Όταν ακούς κάτι από το κατάλληλο άτομο, την κατάλληλη στιγμή, με τον κατάλληλο τρόπο….

Τι μου αρέσει;
#100daychallenge

Τι μου αρέσει;

Δεν είχαν περάσει πολλές ώρες από τη στιγμή που είχα ακούσει τον Μπίλμπο Μπάγκινς…

Προορατικός
#100daychallenge

Προορατικός;

Θέλω ότι κάνω να το κάνω καλά. Όχι τέλεια, αλλά εξαιρετικά. Καλύτερα απ’ ότι θα…

Η κατάρα της γνώσης
#100daychallenge

Η κατάρα της γνώσης…

Η τάση να πιστεύουμε, ότι επειδή εμείς γνωρίζουμε κάτι καλά, το γνωρίζουν όλοι…

Αποθυματοποίηση...
#100daychallenge

Αποθυματοποίηση

Λίγο λίγο η ενέργεια αρχίζει και μειώνεται., όμως ξεκινά να καθαρίζει λίγο ο νους…

Η σχέση μας με το λάθος...
#100daychallenge

Το λάθος

Η μέρα που άλλαξε τη σχέση μου με… το λάθος, μια για πάντα.

Ο συμπαθητικούλης
#100daychallenge

Ο συμπαθητικούλης…

Πόσο εύκολα σχηματίζουμε ‘άποψη’ και βάζουμε ταμπέλες σε άλλους, βασιζόμενοι μόνο σε ένα στιγμιότυπο;

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;