Αντίδραση | Απόκριση

Αντίδραση | Απόκριση

Καθώς οδηγούσα πρός το σπίτι εκείνο το ηλιόλουστο ανοιξιάτικο μεσημέρι, περνούσα από το κοντινό δασάκι και κατέβαινα την κατηφόρα που καταλήγει στο δρόμο του σπιτιού.

Το μυαλό μου στριφογύριζε σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έκανα online εκείνο το διάστημα.

Το άκουγα ξανά και ξανά και ξανά, κάθε μέρα, για εβδομάδες.

Μα γιατί άκουγες τα ίδια και τα ίδια; θα αναρωτηθείς…

Για να επαναπρογραμματίσω τον εγκέφαλό μου. Να αλλάξω αυτό που είμαι και να γίνω κάτι άλλο, κάτι καλύτερο.

Μια πιο ποιοτική, πιο αναβαθμισμένη έκδοση του εαυτού μου.

Και είχα αντιληφθεί, ότι για να αλλάξω τη ζωή μου, έπρεπε να αλλάξω τη συμπεριφορά μου.

Και για να αλλάξω τη συμπεριφορά μου, έπρεπε να ‘επέμβω’ στο νευρικό μου σύστημα.

Και για να επέμβω στο νευρικό μου σύστημα, θα έπρεπε να αλλάξω τα προγράμματα του εγκεφάλου μου.

Τις συνάψεις, τους νευροσυσχετισμούς, τις πεποιθήσεις που είχα έως τότε.

Τον τρόπο που σκέφτομαι…

Και για να γίνουν όλα αυτά, θα έπρεπε να ‘ξεμάθω’ αυτά που είχα μάθει και να ξεκινήσω να μαθαίνω από την αρχή.

Ταΐζοντας το μυαλό μου, (το ρομποτάκι μου, την τεχνητή μας νοημοσύνη), με νέες πληροφορίες στις οποίες δεν είχα πρόσβαση στο παρελθόν.

Κρατώντας τις ποιοτικές πλευρές του εαυτού μου, τις αξίες μου και τα θετικά στοιχεία που πίστευα ότι είχα και αλλάζοντας αυτά που είχα εντοπίσει ότι ήταν ‘προβληματικά’.

Σε αυτή την προσπάθεια, είχα αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή μου.

Είχε βλέπεις γίνει για μένα, ζήτημα ζωής και θανάτου.

Ή θα αλλάξω, ή θα πεθάνω προσπαθώντας‘, ήταν η σκέψη που κυριαρχούσε στο μυαλό μου.

Ήθελα να αλλάξω τον τρόπο που ζούσα, με όποιο κόστος.

Και ήμουν αποφασισμένος να κάνω ότι θυσία χρειαστεί για να το καταφέρω.

Τόσο πολύ είχα αηδιάσει με τη ζωή που είχα.

Και ας μην το έβλεπε κανείς. Μέσα μου ήταν και το κάλυπτα και πολύ καλά τις περισσότερες φορές…

Κάποιες φορές, η χειρότερη εμπειρία που βιώνεις, είναι και αυτή που θα σε κάνει να πεις φτάνει πια.

Ποτέ ξανά.

Καθώς λοιπόν ετοιμαζόμουν να παρκάρω σε 2 λεπτά που θα έφτανα στο σπίτι, η σκέψη που κυριαρχούσε στο μυαλό μου ήταν αυτή της αντίδρασης σε σχέση με την απόκριση.

Αντίδραση και απόκριση.

Μια από τις πιο σημαντικές και κρίσιμες πληροφορίες που έμαθα και ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρα.

‘Άλλο η αντίδραση και άλλο η απόκριση’ έλεγε ο αξιαγάπητος εισηγητής του online σεμιναρίου.

‘Αν δεν μάθεις να αποκρίνεσαι αντί να αντιδράς, θα ζεις με τα ένστικτά σου’ έλεγε…

Κι ενώ προσπαθούσα να σκεφτώ πως μπορώ να εφαρμόσω αυτό και να καταλάβω πότε αντιδρώ και πότε αποκρίνομαι, είχα ήδη ανάψει τα alarm για να παρκάρω.

Σταματάω, βάζω όπισθεν και ξεκινάω να παρκάρω.

Ενώ έχω παρκάρει το μισό από το μικρό μου Yaris, ξαφνικά βλέπω από πίσω να έρχεται κάποιος με φόρα και να κορνάρει.

Χωρίς καν να καταλάβω, έχω ήδη πατήσει την κόρνα μου και γυρίζω προς το μέρος του και ρίχνω ένα δυο από τα γνωστά ‘γαλλικά’, με κλειστό το παράθυρο.

Κάνει και αυτός το ίδιο…

Συνεχίζει το δρόμο του, συνεχίζω να παρκάρω…

Ξαφνικά όμως, αντιλαμβάνομαι ότι μόλις… το έκανα! Μόλις αντέδρασα!

Έκανα ακριβώς αυτό που ήθελα να σταματήσω να κάνω, απλά ένιωθα ότι δεν είχα τον έλεγχο.

Δε μπορούσα να μην το κάνω.

Ήταν “αυθόρμητο”. Αυτόματο.

Αυτή η στιγμή ήταν η στιγμή της επίγνωσης.

Σα να άναψε μια λάμπα στο σκοτεινό δωμάτιο που ζούσα…

Είχα συγκλονιστεί!

Με τί;

Με το ότι κατάλαβα αυτό που έλεγε, με το ότι δεν είχα κανέναν έλεγχο σε αυτό, με τη δυνατότητα που έχω να το αλλάξω και με τις πιθανότητες και προοπτικές που θα είχα, όταν θα κατάφερνα να το αλλάξω.

Με το πως θα μπορούσα να είμαι στο μέλλον, χωρίς να έχω κουμπιά για να πατάει κάποιος!

Πόσο πιο ελεύθερος θα μπορούσα να ζήσω, αν καταφέρω να αποκρίνομαι αντί να αντιδρώ; σκεφτόμουν…

Στα επόμενα χρόνια, μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μήνα με το μήνα, δούλεψα πολύ με τις αντιδράσεις μου.

Βελτιώθηκα τόσο πολύ, που έχω σχεδόν ξεχάσει πως ήμουν…

Και ξέρεις κάτι;

Ακόμα το δουλεύω 🙂 Δε σταματάει ποτέ η εξέλιξη βλέπεις…

Αν αφεθείς, ο “βούρκος της αντίδρασης” είναι εκεί και σε περιμένει.

Υπάρχει ένα κενό, που όσο αόρατο και να σου φαίνεται σήμερα, θα μπορέσεις να το ‘δεις’ αν πραγματικά θελήσεις να ασχοληθείς μαζί του.

Αυτό το κενό, είναι αυτό που κάνει εφικτή την απόκριση σε αντίθεση με την αντίδραση.

Καλώς ή κακώς, η ζωή μας είναι ένα κράμα από αλυσιδωτές και ασυνείδητες αντιδράσεις.

Και οι ρυθμοί μας είναι τόσο γρήγοροι, που από την ταχύτητα δε μπορούμε να δούμε τα πολύ μικρά, τα ελάχιστα μικρά σημεία που είναι κρίσιμα.

Πρέπει λοιπόν να πάμε σε ατομικό επίπεδο.

Ατομικό, όχι με την έννοια του ανθρώπου ως ατόμου, αλλά του ατόμου ως στοιχείο, ως σωματίδιο.

Να πάμε να σκαλίσουμε δηλαδή αυτά τα μικρά σημεία, τα ελάχιστα κρικάκια της αλυσίδας που μας κρατούν δέσμιους χωρίς να το γνωρίζουμε.

Και όταν γίνει αυτό, θα μπορέσουμε να σπάσουμε την αλυσίδα και να απελευθερωθούμε από κάτι που κάνει τη ζωή μας πολλές φορές ανυπόφορη και προβληματική.

Είναι αυτό που κάνει μερικούς ανθρώπους να είναι πιο ανεκτικοί, πιο ήρεμοι και ελάχιστα αντιδραστικοί.

Αυτό το ‘κενό’ λοιπόν, μαζί με παρόμοια ‘κενά’, είναι αυτά που μελετώ, δοκιμάζω, αναλύω και μοιράζομαι τη γνώμη μου.

Αν σε ενδιαφέρει και σου κάνει ‘κλικ’ κάτι από όλα αυτά που μοιράστηκα, μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο παρακάτω να το συζητήσουμε και να εγγραφείς στο εβδομαδιαίο newsletter που στέλνω, με θέματα σαν κι αυτό 🙂

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.