Καλά με δουλεύεις; 😠

Καθώς ξεκινάω την εβδομάδα μου τη Δευτέρα το πρωί, πίνω το δεύτερο καφεδάκι και διαβάζω τα email μου.

Στις 9:24 πμ λαμβάνω ένα email που με ειδοποιεί για την παράδοση του αφυγραντήρα που είχα παραγγείλει λίγες μέρες πριν…

Με ενημερώνει ότι ‘η παραγγελία σας θα παραδοθεί σήμερα’.

‘Ωραία’ σκέφτομαι, ‘να έχω το νου μου στο θυροτηλέφωνο’.

Καθώς δεν είχα κάποιο πλάνο να βγω από το σπίτι, εκτός από το καθημερινό ωριαίο περπάτημά μου, δεν είχα κάποια ανησυχία για την ώρα της παράδοσης.

Συνήθως μέχρι τις 15:00 άντε 16:00 έρχονται αυτού του είδους οι παραγγελίες.

Και επειδή βγαίνω για περπάτημα κατά τις 16:00, όλα ήταν ιδανικά 😊

Η μέρα ήταν φανταστική. Ηλιόλουστη και ζεστή για τα δεδομένα της εποχής.

Στο καφέ της γειτονιάς, τα τραπέζια είχαν γεμίσει ασφυκτικά. Όλοι απολάμβαναν τον ήλιο μαζί με το καφεδάκι τους.

Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερα να παω για περπάτημα νωρίτερα για να απολαύσω τη μέρα.

“Καλύτερα όχι, μήπως τυχόν έρθει η παραγγελία μου’, σκέφτομαι.

Θα πάω τη συνηθισμένη ώρα μου, μετά τις 16:00”.

Η μέρα κυλάει όμορφα και παραγωγικά αλλά όσο περνάνε οι ώρες και η παραγγελία δεν έρχεται, αρχίζει ένα αίσθημα ανησυχίας να κάνει την εμφάνισή του.

“Λες να μην έρθει μέχρι τις 16:00 και αναγκαστώ να χάσω το περπάτημα;” λέει το ρομποτάκι μου (το μυαλό μου).

Οι ώρες συνεχίζουν να περνούν, τρώω το μεσημεριανό μου γύρω στη μία το μεσημέρι και συνεχίζω να δουλεύω, με το πίσω μέρος του μυαλού μου όμως να είναι στην παραγγελία.

Το ρομποτάκι μου όσο περνάει η ώρα, αρχίζει να μου βάζει λόγια.

“Πολύ αργούν”

“Καλά είναι δυνατόν να μην έχουν περισσότερη ενημέρωση για την ώρα παράδοσης;”

“Όλη μέρα αυτούς θα περιμένω;”

“Ένα τηλέφωνο χάθηκε να πάρουν για ενημέρωση;”

“Καλά είναι δυνατό να έχουν στείλει email στις 9:24 το πρωί και να μην έχουν έρθει μέχρι τις 16:00;”

“Πάει το περπάτημα… έχασα την ωραία μέρα και την ευκαιρία να περπατήσω…”

“Ε αυτοί δε με σέβονται καθόλου!”

Η ώρα είναι τώρα 17:00.

Έχω σχεδόν αγανακτήσει.

Αρχίζω να σκέφτομαι πως δεν έχει νόημα να περιμένω άλλο, προφανώς δεν πρόλαβαν και η παραγγελία θα έρθει αύριο.

“Ας το ξεχάσω καλύτερα” σκέφτομαι.

Μπορεί κάτι να έγινε, να είχαν ένα ατύχημα.

Είναι πάρα πολλές οι παραγγελίες λόγω των προσφορών της εποχής…

“Ναι αλλά σου είπαν ότι θα παραδώσουν σήμερα” πετάγεται πάλι το ρομποτάκι.

Η ώρα είναι 17:30 και νιώθω πλέον εξαντλημένος μόνο και μόνο από τις σκέψεις και τους λογισμούς.

Όοοολα αυτά έλαβαν χώρα μόνο μέσα στο μυαλό μου.

Μια ψευδαίσθηση δηλαδή.

Ιστορίες και συζητήσεις με τον εαυτό μου.

Δηλαδή με το ρομποτάκι μου 😉

Όμως τα συναισθήματα ήταν πέρα για πέρα αληθινά.

Χημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο, αύξηση των παλμών της καρδιάς, το σώμα σε κατάσταση ‘πάλης’, ένταση, οι κόρες των ματιών να συστέλλονται και να διαστέλλονται ανάλογα με τις σκέψεις της στιγμής.

Και τι είναι όλα αυτά;

Μήπως απλά είναι αντιδράσεις από τα τραύματα του παρελθόντος;

Μήπως ενεργοποιείται ο αμυντικός μηχανισμός μου;

Μμ;

Αυτές οι καθημερινές συγκυρίες, είναι ευκαιρίες για αυτεπίγνωση όπως μου αρέσει να τις ‘βαφτίζω’.

Έγινε κάτι που δεν περίμενα (ή δεν έγινε κάτι που περίμενα) και αυτό οδήγησε σε κάποια μοτίβα σκέψεων και συμπεριφορών.

Η ώρα τώρα είναι 18:14 και χτυπάει το κινητό μου.

Είναι η παραγγελία μου!

Χαίρομαι αλλά και ‘βράζω’ εσωτερικά.

Λογικό… μετά από όσα έχω “περάσει” όλη μέρα με τις σκέψεις μου, πως να μη βράζει κάτι μέσα μου.

“Είστε σπίτι;” με ρωτάει ο μεταφορέας.

“Ναι σπίτι είμαι” απαντώ ήρεμα, θέλοντας να αφήσω όλα αυτά που σκεφτόμουν πίσω…

Άλλωστε ήρθε έστω και αν άργησε!

“Μήπως μπορείτε να κατεβείτε να το παραλάβετε γιατί δε βρίσκω παρκάρισμα;”

“Είστε εδώ;” ρωτάω

“Όχι ακόμα, αλλά πλησιάζω” απαντάει…

Ξαφνικά, σε κλάσματα δευτερολέπτου, αναμυγνείονται όλες οι σκέψεις τις ημέρας με αυτήν που μόλις ήρθε και του απαντώ:

Καλά ρε φίλε με δουλεύεις; Ακόμα δεν έφτασες και μου ζητάς να κατέβω να παραλάβω γιατί δε βρίσκεις να παρκάρεις;”

Και συνεχίζω…

“Δεν πλήρωσα γι’ αυτή την υπηρεσία, παράδοση στο σπίτι είναι, όχι στο δρόμο”.

“Καλά καλά, άστο”, μου απαντάει και κλείνει το τηλέφωνο.

Δε μου άρεσε το ότι έκλεισε έτσι, αλλά σκέφτομαι ότι και σε αυτόν δεν άρεσε το δικός μου τρόπος.

Είχα χάσει την ψυχραιμία μου και του μίλησα με τρόπο που δεν ήθελα να μιλήσω.

Ξαφνικά σκέφτομαι “καλά τι κάνω; αυτός είναι στο δρόμο όλη μέρα, δουλεύει μέχρι τις 18:15 για να μου παραδώσει την παραγγελία κι’ εγώ ‘του τη λέω’ κι από πάνω;

Όχι ρε φίλε, δεν ήταν τρόπος αυτός να του μιλήσω.

Ναι, δεν έστεκε αυτό που είπε, αλλά ας τον δικαιολογήσω, δεν είναι εύκολη η δουλειά που κάνει…

Ένιωσα βλέπεις ότι υποτιμά τη νοημοσύνη μου όταν μου είπε ότι δε βρίσκει να παρκάρει ενώ δεν είχε καν φτάσει εδώ γύρω.

Δεν το πολυσκέφτομαι, βάζω τα παπούτσια και κατεβαίνω.

Δε μου είναι δύσκολο να παραλάβω στο δρόμο, απλά αντέδρασα γιατί είχα διαφορετικές προσδοκίες ως πρός την ώρα παράδοσης.

Με το που κατεβαίνω, κοιτάω δεξιά-αριστερά και βλέπω τρεις ελεύθερες θέσεις για παρκάρισμα.

(“Εντάξει, είχα δίκιο” λέει το ρομποτάκι).

Έρχεται αμέσως και το van της εταιρίας που παραδίδει και παρκάρει στην πρώτη διαθέσιμη θέση.

“Εγώ είμαι, ήρθα να παραλάβω” λέω στον 50άρη οδηγό.

Με κοιτάει, δεν απαντάει και ανοίγει την πόρτα από το van.

“Δεν είμαι κάφρος” του λέω, “απλά αυτό που μου είπες για το παρκάρισμα με τσίγκλησε… καλύτερα να μου έλεγες ρε φίλε είναι 18:15 και είμαι όλη μέρα στο δρόμο…”

“Κάθε μέρα έρχομαι και ποτέ δε βρίσκω να παρκάρω” ανταποκρίνεται…

Ουπς… είδες;

Αυτό δεν το είχα καν σκεφτεί…

Ούτε μου πέρασε από το μυαλό. Αυτός είχε άλλη εμπειρία και βασιζόταν σε αυτήν.

Ανέμενε δηλαδή, με βάση το τι έγινε στο παρελθόν, ότι δε θα έβρισκε παρκάρισμα για να παραδώσει.

Αφού μου ζήτησε να υπογράψω και δεν έβλεπα τίποτα στο σκοτάδι, έκανα λίγο χιούμορ να σπάσω τον πάγο.

“Μετά τα 45 δε βλέπεις τίποτα” του λέω.

Συνεχίζει να είναι απρόσιτος.

Λογικό… έχει ακόμα αρκετά κομμάτια να παραδώσει όπως είδα όταν άνοιξε την πόρτα από το van.

Υπογράφω και παίρνει τον αφυγραντήρα στο χέρι για να τον ανεβάσει.

“Άστο σε μένα” του λέω και το παίρνω από τα χέρια του.

(Ήταν και πιο βαρύ απ’ ότι περίμενα!)

“Σίγουρα;” μου απαντά…

“Ναι, σίγουρα. Καλή συνέχεια να έχεις φίλε και σε ευχαριστώ πολύ” του απαντώ.

Βλέπω στο πρόσωπό του ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο.

Κατάλαβε ότι το έλεγα με την καρδιά μου.

Ότι είχα μετανιώσει για τον τρόπο που του μίλησα, έστω και αν δεν του ζήτησα ξεκάθαρα συγνώμη.

Ανεβαίνω πάνω, αφήνω τον αφυγραντήρα στην άκρη και κάθομαι στην καρέκλα μου.

Ένιωθα περίεργα.

Πάλι μίλησα με τρόπο που δεν ήθελα.

Δε μπόρεσα να συγκρατηθώ.

Μίλησα απότομα σε αυτόν τον άνθρωπο χωρίς να φταίει.

Έκανε απλά τη δουλειά του και δεν την έκανε και καθόλου άσχημα.

Το πρόβλημα δεν ήταν αυτός.

Το πρόβλημα ήταν ότι εγώ του μίλησα, έχοντας προηγουμένως δημιουργήσει μια ιστορία μέσα στο μυαλό μου, την οποία και εμπλούτιζα κάθε ώρα που περνούσε.

Στο τέλος, απλά ‘έσκασε η βόμβα’ που έφτιαχνε το ρομποτάκι μου (το μυαλό μου).

Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι…

Κάπως έτσι δεν κινούμαστε όλη μέρα;

Φτιάχνουμε (‘αυτό’ δηλαδή φτιάχνει, το ρομποτάκι) ιστορίες μέσα στο μυαλό μας και όταν μιλήσουμε με κάποιον άλλον, απλά συνεχίζουμε αυτή τη συζήτηση μαζί του/της.

Βγάζουμε αυτά που έχουμε μέσα, προς τα έξω.

Αν το καλοσκεφτείς, τα περισσότερα λόγια που λέμε είτε στον εαυτό μας, είτε στους άλλους, προέρχονται από αυτές ακριβώς τις σκέψεις και τα συναισθήματα που αυτές μας δημιουργούν.

Και έρχεται η ώρα των ερωτήσεων…

Τι μπορώ να κάνω για να βελτιώσω την επικοινωνία με τους άλλους;

Πώς μπορώ να έχω καλύτερη εικόνα για τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου;

Πώς μπορώ να επηρεάσω τον τρόπο που σκέφτομαι, που θα αλλάξει με τη σειρά του αυτά που αισθάνομαι;

Γιατί αυτά που αισθάνομαι, θα καθορίσουν αυτά που θα εκστομίζω σε κάθε συνομιλία μου.

Είτε εσωτερική (εγώ με το ρομποτάκι), είτε εξωτερική (εγώ με άλλους ανθρώπους).

Σειρά σου να αναρωτηθείς τώρα, αν φυσικά το επιθυμείς 😉

Καλημέρα μας! 🙏

Υ.Γ. Ξέφυγα λίγο και βγήκε πάλι μεγαλύτερο το μήνυμα.

(Ήταν όμως ευκολοδιάβαστο πιστεύω…)

Να ξέρεις πάντως το ‘παρακολουθώ’ και το ‘παλεύω’ αυτό με το μέγεθος 😊

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Χμ… newsletter = θάνατος; 🤔

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την τελειομανία από την ποιοτική δουλειά σε ότι κάνεις…

Το Βασικό Ένστικτο

Ο εγκέφαλός μας, αυτόματα, με ή χωρίς τη συνειδητή μας καθοδήγηση, συνεχώς και αδιάλειπτα επεξεργάζεται…

Το επόμενο βήμα…

Καθώς πλησιάζουν δύο σημαντικές ημερομηνίες, σκέφτομαι το μέλλον του newsletter.

Η μηχανική της αμαρτίας…

Μια δύναμη θαρρείς και έρχεται, αναλαμβάνει τον έλεγχο του μυαλού μου και κουνάει τα χέρια μου και τα πόδια…

Το τέλος της προσπάθειας…

Η ώρα είναι 5:22 πμ πρωί Σαββάτου. Πρέπει να έχει πανσέληνο σήμερα, γιατί το φεγγάρι είναι τόσο φωτεινό που δε χρειάζεσαι καν φως στο σπίτι…

Αλτ! Τις ει; ✋

Αυτό είναι το τρίτο επεισόδιο της μινι σειράς Επαναπρογραμματισμός Νευροσυσχετισμών Βήμα-Βήμα.

Ο Νόμος του Πάρκινσον 🕖

Γιατί μερικές μέρες είναι τόσο παραγωγικές και άλλες λιγότερο; Αυτό το ερώτημα πάντα με απασχολούσε, από τότε που…

Από το 100 Day Challenge:

Η απλότητα
#100daychallenge

Η απλότητα…

Αν σκεφτείς τον πιο απλό τρόπο για να λύσεις ένα πρόβλημα, τότε είναι πολύ πιθανό και να το καταφέρεις…

Η τεχνητή μας νοημοσύνη...
#100daychallenge

Η τεχνητή μας νοημοσύνη

Αν αξιοποιήσεις την έμφυτη τεχνητή σου νοημοσύνη, έχεις το ένα κλειδί για την ελευθερία…

Η τουλούμπα..
#100daychallenge

Η τουλούμπα

Η ανταμοιβή του δροσερού και γάργαρου νερού, απευθείας από το έδαφος…

Επιλογή..
#100daychallenge

Επιλογή

Ώρες ώρες τσιμπιέμαι να δω αν είναι όντως πραγματικότητα αυτή η σκέψη, ή αν ονειρεύομαι…

Σημάδι & Επιβεβαίωση
#100daychallenge

Επιβεβαίωση

Ένα σημάδι και μια επιβεβαίωση. Ένας τρόπος να τσεκάρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο…

Η μόδα
#100daychallenge

Η μόδα…

Κάποιες φορές, δεν αγοράζεις ένα προϊόν, γίνεσαι το προϊόν.. δεν το χρησιμοποιείς, σε χρησιμοποιεί.

Εκκαθάριση...
#100daychallenge

Εκκαθάριση

Ότι καθαρίζει στο εξωτερικό περιβάλλον, καθαρίζει και στο εσωτερικό…

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;