Η σχέση μας με το λάθος...

Κάπου στην Ελλάδα, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ήταν ένας απλός άνθρωπος, πατέρας δυο παιδιών, ιδιοκτήτης μιας πολύ μικρής επιχείρησης.

Θύμιζε τον ‘άνθρωπο της διπλανής πόρτας’, ήταν πρόσχαρος, ευγενικός και πάντα χαμογελαστός.

Κάθε μεσημέρι συνήθιζε να τρώει με την οικογένειά του.

Φρόντιζε ευλαβικά να είναι πάντα στο σπίτι την ώρα του φαγητού.

Τα παιδιά είχαν επιστρέψει από το σχολείο και η σύζυγος είχε ετοιμάσει το φρεσκομαγειρεμένο και μυρωδάτο φαγητό της ημέρας.

΄Ήταν ιδιαίτερα καλή μαγείρισσα γιατί το έκανε με μεράκι και αγάπη.

Πριν λοιπόν από το φαγητό, ο πατέρας έκανε πάντα μια ερώτηση στα δυο του παιδιά.

Τους καλούσε να απαντήσουν στο ερώτημα, πόσα λάθη έκαναν από το προηγούμενο μεσημέρι και για το τελευταίο 24ωρο.

Τα παιδιά απαντούσαν με καμάρι, απαριθμούσαν τα λάθη τους καθώς και τι έμαθαν από αυτά.

Ο πατέρας τους είχε την πεποίθηση, ότι όσο περισσότερα λάθη κάνουν καθημερινά, τόσο εξελίσσονται, προοδεύουν και δυναμώνουν

Δείχνει ότι προσπαθούν, και ότι αποκτούν επίγνωση του λάθους.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά είχαν συναίσθηση και των μαθημάτων που τα ίδια έπαιρναν από την κάθε εμπειρία.

Και επιπλέον, τις διορθωτικές κινήσεις που είχαν σκεφτεί ότι έπρεπε να κάνουν για να προσπαθήσουν ξανά.

Αν ήταν κάτι που αφορούσε τη σχέση τους με κάποιο άλλο πρόσωπο, τους καλούσε να ζητήσουν συγνώμη το αργότερο μέσα σε ένα 24ωρο, ανεξάρτητα από το αν πίστευαν ότι είχαν δίκιο ή όχι.

Ο πατέρας αυτός έκανε το ίδιο και με τους λιγοστούς υπαλλήλους της επιχείρησής του.

Πίστευε ότι με την προσπάθεια, την επίγνωση και τη συνεχή διόρθωση των λαθών, τίποτα δεν ήταν ακατόρθωτο.

Είχε και ο ίδιος αποδεχτεί το λάθος ως αναπόφευκτο κομμάτι της εξέλιξης.

Και όχι μόνο το είχε αποδεχτεί, αλλά το είχε αγαπήσει κιόλας.

Σε τέτοιο βαθμό, που χαιρόταν όταν έκανε λάθος γιατί ήξερε ότι ήταν στο σωστό δρόμο για να πετύχει αυτό που είχε στο μυαλό του.

Δεν υπήρχε χώρος για δράματα και κλάματα.

Έκανες λάθος; Όλα καλά! Διόρθωσέ το, σκέψου τι πρέπει να κάνεις για να μην ξανασυμβεί και προχώρα…

Όταν διάβασα αυτή την ιστορία έμεινα αρκετή ώρα να κοιτάω το άπειρο. Με ξύπνησε θα έλεγες…

Πόσο ωραία οπτική για το λάθος και τι ωραίος τρόπος να εμπνεύσεις τους άλλους να υιοθετήσουν αυτή την πεποίθηση…

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ μεγάλωσα σε μια κοινωνία όπου το λάθος τιμωρούνταν.

Και πολλές φορές ιδιαίτερα σκληρά.

Καταράκωνε την ψυχολογία μου και την αυτοπεποίθησή μου.

Ατροφούσε ο μυς της θέλησης.

Έφτασα να τα παρατάω εύκολα.

Αδυνατούσα να προχωρήσω γιατί φοβόμουν τις συνέπειες του λάθους.

Είχε εκπαιδευτεί το υποσυνείδητό μου και το νευρικό μου σύστημα, να αποφεύγει το λάθος όπως ο διάολος το λιβάνι.

Αναβλητικότητα και έλλειψη θάρρους ήταν τα αποτελέσματα.

Ήθελα, αλλά δε μπορούσα.

Κανείς δεν το έβλεπε, ούτε καν εγώ. Απλά ‘έτσι ήμουν’ και για μένα και για όλους τους υπόλοιπους.

Αν δεν αντιληφθείς ότι υπάρχει πάντα και μια άλλη διάσταση που δε βλέπεις ακόμα, τότε πιθανον να έχεις κλειδώσει μια πόρτα που ίσως να θέλεις να έχεις ανοιχτή…

Η σχέση μας με το λάθος…

Κι αν έχει… βάθος!

Από εκείνη τη μέρα που διάβασα αυτή την ιστορία, άρχισα να βλέπω το λάθος από μια τελείως διαφορετική οπτική.

Το εκτίμησα. Το καλοσώρισα. Το αγάπησα.

Χαίρομαι όταν το κάνω και δε με ενοχλεί πλέον καθόλου να παραδέχομαι τα λάθη που κάνω καθημερινά.

Βλέπεις… λάθη κάνουμε όλη μέρα, κάθε μέρα.

Απλά το πως αντιδρούμε σε αυτά πολλές φορές είναι κάτω από τα όρια της συνειδητής επίγνωσης, είναι μια αυτοματοποιημένη αντίδραση που δεν γνωρίζουμε καν ότι υπάρχει.

Η σχέση μας με το λάθος, είναι… σποράκι ελευθερίας (Seed of Freedom δηλαδή).

Αν την καλλιεργήσεις θα καρποφορήσει ελευθερία. Αν την αγνοήσεις, θα μείνει στην αφάνεια.

Αν θέλεις να μοιραστείς τη δική σου σχέση με το λάθος, μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο παρακάτω 🙂

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.