Ο συμπαθητικούλης…

Ο συμπαθητικούλης

Μέσα στη δίνη του καύσωνα, ένιωθα χθες την ανάγκη να βγαίνω που και που στο μπαλκόνι, να παίρνω μια… τζούρα από την ‘ποιότητα’ του αέρα, για να νιώθω ευγνώμων για το κλιματιστικό που διαθέτω.

Είναι βλέπεις πολύ εύκολο να πνιγείς στις σκέψεις και στη γκρίνια, ιδίως όταν δε νιώθεις άνετα στο περιβάλλον σου.

Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με τις αλλεπάλληλες ‘καυτές’ μέρες του καύσωνα και η αλήθεια είναι ότι δε μου αρέσει ιδιαίτερα να είμαι σε χώρο με κλιματιστικό για πολλές ώρες.

Όμως αν σκεφτείς ότι υπάρχουν άνθρωποι και μάλιστα πολλοί, οι οποίοι δεν έχουν την πολυτέλεια του κλιματιστικού, τότε πολύ γρήγορα μπορείς να επανέλθεις στην κατάσταση της ευγνωμοσύνης γι’ αυτά που έχεις, παρά της αγνωμοσύνης γι’ αυτά που νιώθεις ότι δεν έχεις.

Σε μια από αυτές τις ‘εξόδους’ του ενός λεπτού στο μπαλκόνι, είδα διπλοπαρκαρισμένο το αυτοκίνητο του νέου γείτονα που ετοιμάζεται να μείνει απέναντι.

Τον έχω δει αρκετές φορές να έρχεται και να ετοιμάζει το νέο του σπίτι, τις τελευταίες εβδομάδες.

Με έχει μάλιστα εντυπωσιάσει η ευγένειά του. Φαίνεται ότι είναι πάντοτε ήρεμος, χαρούμενος, χαμογελαστός και προπαντός ευγενικός.

Αν μάλιστα καμιά φορά βλέπει να προβληματίζει κάποιον ο τρόπος που έχει διπλοπαρκάρει, ρωτάει αν ενοχλεί και είναι έτοιμος να βοηθήσει.

Ο ‘συμπαθητικούλης’ αυτός τύπος όπως τον έχω… βαφτίσει στο μυαλό μου, θα είναι πάνω κάτω στην ηλικία μου. Σαρανταπεντάρης δηλαδή και απ’ όσο έχω δει έχει και ένα αγοράκι γύρω στα 5.

Βγαίνω λοιπόν για το ένα μου λεπτό στο μπαλκόνι και βλέπω το αυτοκίνητό του εκεί μπροστά.

Δε μου αρέσει αυτή του η κακή συνήθεια να διπλοπαρκάρει, όμως η ευγένειά του δε σε αφήνει να σκεφτείς αρνητικά και να τον κατηγορήσεις με τη σκέψη σου…

Ξαφνικά ακούω μια κόρνα και βλέπω ένα αυτοκίνητο να δυσκολεύεται να περάσει από το μικρό χώρο που είχε μείνει λόγω του διπλοπαρκαρίσματος.

Δε μπορεί να περάσει και κορνάρει…

Όχι πολύ έντονα, αλλά τόσο όσο για να δώσει το σήμα ότι δε μπορεί να περάσει, δεν έχει τον τρόπο ή την δυνατότητα αν προτιμάς.

Θα βγει τώρα ο συμπαθητικούλης και θα του πει με την ευγενική του φωνή ‘σας ενοχλώ μήπως;’ σκέφτομαι και χαμογελώ…

Τίποτα όμως…

Ο άλλος οδηγός αποφασίζει να… το τολμήσει.. Είναι προφανές ότι δυσκολεύεται και δεν έχει καλή αίσθηση του χώρου..

Ξαναπατάει μια κόρνα και αυτή τη φορά όμως σχετικά ‘απαλά’.

‘Όχι δηλαδή αυτό το παρατεταμένο νευρικό κορνάρισμα που σου αποκαλύπτει την ‘ψυχολογική κατάσταση του αγανακτισμενου’.

Το παλεύει και σιγά σιγά φαίνεται να τα καταφέρνει..

Καθώς λοιπόν βρίσκεται δίπλα δίπλα με το διπλοπαρκαρισμένο, βγαίνει ο συμπαθητικούλης έξω και φωνάζει:

‘αμα δε μπορείς να φωνάξεις γερανό’…

κανένας γνωστός του είναι, σκέφτομαι και του κάνει πλάκα 🙂

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν κάνει πλάκα, έχει φουσκώσει τις πλάτες και αρχίζει να ‘στολίζει’ τον άλλο οδηγό, που μόλις έχει περάσει..

Έχει το παράθυρο ανεβασμενο και δεν έχω ακούσει τη φωνή του.

Ποιόν είπες μ@λ@κ@ ρε; φωνάζει, γκαρίζει για την ακρίβεια ο… συμπαθητικούλης.

ΈΛΑ, ΈΛΑ, έλα να σου δείξω εγώ φωνάζει και τρέχει πρός το άλλο αυτοκίνητο, συνεχίζοντας το.. στόλισμα.

Η ψυχραιμία του άλλου οδηγού είναι εντυπωσιακή. Δεν έχει μιλήσει καθόλου…

Την ώρα που ο συμπαθητικούλης συνεχίζει το ‘κρεσέντο με τα μπινελίκια’, με την άκρη του αριστερού μου ματιού, βλέπω τον 5χρονο γιο του με τη γυναίκα του να περνούν το δρόμο για να μπουν στο (διπλοπαρκαρισμένο) αυτοκίνητο τους.

Παγώνω… μόλις έχω διαπιστώσει ότι όλο αυτό έγινε μπροστά στον μικρό..

Χωρίς να προλάβω καλά καλά να επεξεργαστώ αυτή την πληροφορία, ακούω τον μικρό να λέει στον μπαμπά του, με την αθώα και γλυκιά φωνούλα του:

‘καλά του έκανες’

Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου κι ενώ ακόμα έχω την οικογένεια στο οπτικό μου πεδίο, πηγαίνω 20 χρόνια μπροστά με το μυαλό μου και βλέπω το πιτσιρίκι στα 25 του να πλακώνεται στο δρόμο με έναν άλλον οδηγό.

Επιστρέφω άμεσα στη στιγμή που μόλις έζησα και προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς έχει συμβεί…

Αυτός ο ήρεμος, πάντοτε γαλήνιος, ευγενικός και χαμογελαστός τύπος, ο ‘συμπαθητικούλης’…

Αυτός ο ίδιος τύπος έγινε ξαφνικά ένα τέρας! ένα έκτρωμα… σα να έβγαινε φωτιά από το στόμα του ένα πράγμα..

Γιατί; γιατί να είμαστε τόσο ευάλωτοι ρε φίλε; γιατί ξεφεύγουμε έτσι;

Πως είναι δυνατόν αυτός ο ‘πάντοτε’ ευγενικός άνθρωπος να ξεφύγει έτσι;

Πως είναι δυνατόν χθες να ήταν ‘άγγελος’ και σημερα ‘δαίμονας’;

Είναι πολλές οι σκέψεις και πολλά αυτά που θα μπορούσα να μοιραστώ.

Ιδίως για το τι νόημα έχει δημιουργηθεί στο μυαλό του μικρού, που είδε τον πατέρα του να κάνει αυτό που έκανε…

Θα σταθώ όμως σε ένα-δυο.

Στον τρόπο που εμείς κρίνουμε τους άλλους.

Πόσο εύκολο θα ήταν αν δεν είχα ξαναδεί αυτόν τον τύπο, να του βάλω την ταμπέλα του ‘κάφρου’; του ‘τσαμπουκά’; του ‘νταή’;

Πόσο εύκολα σχηματίζουμε ‘άποψη’ και βάζουμε ταμπέλες σε άλλους, βασιζόμενοι μόνο σε ένα στιγμιότυπο;

Και πόσο εύκολο είναι να ξεφύγεις και να ξεσπάσεις σε άλλους ανθρώπους που δε σου φταίνε σε τίποτα;

Δεν ξέρω για σένα, αλλά έχει συμβεί και σε μένα. Πολλές φορές στο παρελθόν…

Εκρήξεις θυμού που θύμιζαν ωρολογιακή βόμβα…

Είναι πολλά αυτά που κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος μέσα του..

Κι’ εσύ κι εγώ.

Ας μην κρίνουμε όμως κάποιον από ένα στιγμυότυπο γιατί ίσως, ίσως ξαναλέω δημιουργήσουμε λάθος εικόνα και λάθος εντύπωση..

Και αυτό είναι άδικο και για τον άλλον και για εμάς.

Γιατί κι εμείς δεν είμαστε Άγιοι…

Είμαστε;

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.