Η ρωγμή του τρόμου 〰

Ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι Παρασκευής και μόλις είχα τελειώσει το μεσημεριανό μου φαγητό.

Έπλυνα τα πιάτα, έπλυνα τα δόντια και ξαφνικά νιώθω την ανάγκη να ξαπλώσω άμεσα.

Βλέπεις το προηγούμενο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί και πολύ καλά.

Είχε φασαρία, ξύπνησα και μετά δε μπορούσα να ξανακοιμηθώ…

“Θα ρίξω έναν σύντομο μεσημεριανό υπνάκο, να καθαρίσω το μυαλό και να συνεχίσω τη δουλειά” σκέφτηκα.

Καθώς λοιπόν ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι.

Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος του ταβανιού.

Τί είναι τώρα αυτό; αναρωτιέμαι…

Είναι μήπως ιστός αράχνης ή είναι ρωγμή;

Αχ ας είναι απλά μια αράχνη…

Αρχίζω να περιεργάζομαι αυτό που βλέπω με τα κουρασμένα μάτια μου.

Δεν είναι ξεκάθαρο όμως τι είναι…

Χμ… αν ήταν αράχνη θα κατέληγε κάπως διαφορετικά εκεί στην άκρη.

Σε μια στιγμή δημιουργικότητας αρχίζω να φυσάω για να δω αν θα κουνηθεί!

Αν κουνηθεί, είναι ιστός αράχνης σκέφτομαι.

Δε θέλω όμως να κάνω και υπερπροσπάθεια για να μη χάσω τον ύπνο μου.

Κουνάω λίγο και την κουβερτούλα με τα πόδια για να κάνει και αυτή λίγο αέρα…

Καμία κίνηση.

Ωχ… είναι ρωγμή!

Πω πω ζημιάαααα…

Είναι μάλλον από το πάνω διαμέρισμα!

Υπάρχει διαρροή!

Ωχ, η από πάνω λείπει εδώ και μήνες…

Το μυαλό μου πηγαίνει ξαφνικά 10 χρόνια πίσω.

Τότε που είχε δημιουργηθεί μια ρωγμή στην κρεβατοκάμαρα και άρχισε μια μέρα να… βρέχει από το ταβάνι!

Φρίκη!

Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ο υπνάκος έχει κάνει φτερά, το ίδιο και η κούραση.

Νιώθω το σώμα μου τώρα σε εγρήγορση.

Οι κόρες των ματιών διαστέλλονται, το αίμα κυκλοφορεί γρήγορα προς τα πόδια, ορμόνες εκκρίνονται για να θέσουν το σώμα σε γενική επιφυλακή.

Λες να πέσει καμιά ώρα το ταβάνι;

Κι αν πέσει όταν κοιμάμαι;

Πάει, πέθανα…

Πω πω, που να βρω τηλέφωνο τώρα να πάρω τον ιδιοκτήτη από το πάνω διαμέρισμα…

Κι αν δεν είναι από εκεί η διαρροή;

Λες να είναι σε μας το πρόβλημα και να έρχεται από το μπαλκόνι η διαρροή;

Ωχ, πόσο θα μας κοστίσει κάτι τέτοιο;

Η αρχική παγωμάρα στο αίμα αρχίζει να δίνει τη θέση της στην εφίδρωση…

Δεν έχω κουνηθεί όμως από τη θέση μου, είμαι ακίνητος και αποσβολωμένος στο ταβάνι.

Έχει καθηλώσει την προσοχή μου όλο αυτό το σκεπτικό.

Όλα τα υπόλοιπα έχουν τώρα σβήσει.

Υπάρχει κυριολεκτικά μόνο αυτό!

Τί να κάνω τώρα;

Δε θέλω να το αντιμετωπίσω.

Μήπως να το αγνοήσω; Να κάνω ότι δεν το είδα;

Και τι θα γίνει; Πάλι σε μένα θα γυρίσει…

Ποτέ δεν είναι λύση να αγνοείς ένα πρόβλημα που διαπίστωσες ότι υπάρχει.

Αν το ταβάνι έχει μάτια, τότε είμαι σίγουρος πως θα με κοιτούσε με χαμόγελο.

‘Καλά ρε φίλε, πώς κάνεις έτσι;’ πιθανώς να σκεφτόταν

Εσύ είσαι αυτός που μελετάς την ανθρώπινη συμπεριφορά τόσα χρόνια;

(Ερώτημα: έχει το ταβάνι νοημοσύνη;)

Μετά από ένα περίπου τέταρτο (που μοιάζει με δίωρο) ο ύπνος έχει χαθεί, όπως και η όποια ξεκούραση.

Είμαι τώρα σε υπερδιέγερση αλλά έχω ξεχάσει την κούραση.

Πρέπει να σκεφτώ πώς θα δράσω.

Να βρούμε το τηλέφωνο του ιδιοκτήτη από πάνω να έρθει να το δει.

Να βρούμε και το τηλέφωνο των από δίπλα και πάνω, μήπως έχουν εκείνοι τη διαρροή.

Ναι! Πολύ πιθανό, αυτοί έκαναν ανακαίνιση πρόσφατα.

Μπορεί να μην έγινε καλή δουλειά και να οφείλεται εκεί η ρωγμή.

Ή μήπως…

Μήπως έγινε κανένας σεισμός και δεν το κατάλαβα;

Ωχ!

Μήπως γίνει κανένας σεισμός και πέσει το ταβάνι στα μούτρα μας καμια ώρα;

Ουφ… τι κακό μας βρήκε ρε φίλε από τη μια στιγμή στην άλλη…

Έναν 20λεπτο υπνάκο είπα να πάρω να ξεκουράσω το μυαλό μου και δες που κατέληξε όλο αυτό.

Σηκώνομαι και ανάβω την καφετιέρα.

Χρειάζομαι έναν εσπρέσσο επειγόντως!

Καθώς ετοιμάζω το καφεδάκι μου πηγαίνω πάλι στο σημείο της ρωγμής να το δω καλύτερα.

Χμ… από δίπλα φαίνεται να ξεκινάει το κακό.

Ίσως να επηρεάζει περισσότερα διαμερίσματα.

Ίσως και το διπλανό.

Πω πω ίσως να είναι τέσσερα τα διαμερίσματα που έχουν τώρα πρόβλημα!

Εκείνη τη στιγμή έχω την αίσθηση ότι βλέπω κάτι διαφορετικό στο ταβάνι.

Η ρωγμή κινείται!

Είναι εύκαμπτη και δείχνει καθαρά να κινείται…

Ωχ! Ρε συ…

Ρε μήπως είναι ιστός αράχνης τελικά;

Τρίβω τα μάτια μου για να δω καλύτερα.

Ναι!

Τώρα βλέπω κάτι άλλο! Κάτι πολύ καλύτερο 😊

Είναι όντως ιστός αράχνης τελικά, δεν είναι ρωγμή!

Ξαφνικά το σώμα χαλαρώνει, το μυαλό επιστρέφει πίσω και το χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπό μου 😊

Πω πω…

Πώς την πάτησα έτσι!

Ουαου!

Τί λες τώρα!

Αρχίζω να κάνω σκέψεις με τον ‘άνω’ εγκέφαλο, τον ΄συνειδητό νου’, αυτόν της λογικής.

Κατανοώ ότι πιάστηκα κορόιδο.

Έπεσα στην παγίδα της πλάνης των αισθήσεων.

Μόλις είχε τελειώσει μια πειρατεία της αμυγδαλής!

Της δομής του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για το φόβο, το άγχος, την επιβίωση.

Μόλις είχε ολοκληρωθεί η πειρατεία της προσοχής μου.

Ουυυαααουυυυ!

Τι εμπειρία ήταν αυτή!

Αν τη βάλεις κάτω και την αναλύσεις βήμα προς βήμα, είναι πραγματικά συναρπαστική.

Τι ακριβώς είναι συναρπαστικό; ίσως σκεφτείς τώρα.

Άκου λοιπόν τι είδα και τι ένιωσα:

Είδα κάτι με μια από τις αισθήσεις μου, τα μάτια μου, δηλαδή.

Δεν ήμουν σίγουρος, αλλά το μυαλό μου και πιο συγκεκριμένα η αμυγδαλή, η περιοχή του εγκεφάλου που είναι αρμόδια για την επιβίωση, εξέλαβε αυτό το σήμα που πήρε από το μάτι μου ως απειλή.

Γιατί;

Γιατί υπήρχε μια αναφορά στο παρελθόν, όπου είχα μια επίπονη εμπειρία, καθώς μια ρωγμή στο ταβάνι είχε σαν αποτέλεσμα να τρέχει νερό μέσα στο σπίτι σε μια καταιγίδα!

Αυτή η αναφορά αποθηκεύτηκε σε εκείνο το κομμάτι που εγκεφάλου και σε κλάσματα του δευτερολέπτου ο εγκέφαλός μου το ανακάλεσε και έβαλε την ετικέτα ‘άμεσος κίνδυνος’ σε αυτό που είδα όταν ξάπλωσα.

Τον ιστό δηλαδή που λανθασμένα αποκωδικοποίησα ώς ρωγμή.

Όλες οι σκέψεις, οι ορμόνες, οι ταραχή, ο φόβος, το άγχος, όλα αυτά που προκλήθηκαν και να ένιωσα στο… πετσί μου, όλα ήταν αποτέλεσμα μιας (αυτ)απάτης!

Η ιστορίες που έκανα στο μυαλό μου, το χειρότερο σενάριο, το όλο αφήγημα και τα συναισθήματα που ένιωσα, ήταν απλά χωρίς λόγο.

Κυριολεκτικά για ένα δεκάλεπτο/τέταρτο της ώρας είχα σχεδόν αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο, πόσο μάλλον τους στόχους μου και τα σχέδια για το μέλλον!

Αγαπημένε/η

Αυτή η πειρατεία είναι μια κατάσταση που βιώνουμε όλοι καθημερινά σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Είναι το αδύνατο σημείο μας.

Είναι αυτό που όποιος γνωρίζει πώς να το εκμεταλλευτεί, χρησιμοποιεί τρόπους για να μας κάνει να κάνουμε κάτι που θέλει (ή να μην κάνουμε αντίστοιχα κάτι που θέλουμε εμείς).

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας, γινόμαστε Mercedes με εγκέφαλο Fiat.

Αυτή η πειρατεία της προσοχής μας είναι κάτι που πιστεύω πως πρέπει να μάθουμε τι είναι, πώς και γιατί δημιουργείται και πώς να βρίσκουμε εργαλεία για να βγαίνουμε από αυτή την κατάσταση όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε, συμφωνείς;

Η επίγνωση είναι το σημείο εκκίνησης.

Για την ακρίβεια η μεταεπίγνωση.

Η επίγνωση ότι έχουμε ή δεν έχουμε επίγνωση δηλαδή.

Θυμάσαι τα τέσσερα στάδια της αυτεπίγνωσης που είχαμε συζητήσει σε εκείνο το email;

Αν θέλεις ξαναδιάβασέ το, μπορεί σήμερα να δεις κάτι που δεν είχες δει τότε…

Να σου δώσω και ένα tip;

Η ενσυνειδητότητα είναι το ‘κλειδί’.

Mindfulness στα αγγλικά.

Το πόσο θα το ερευνήσεις είναι στο δικό σου χέρι.

Εγώ την πάσα δίνω.

Το γκολ εσύ θα το βάλεις 😊

Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να παραμείνεις μέσα στο παιχνίδι 😉

Εις το επανιδείν!

Υ.Γ. Εγώ στο παιχνίδι θα παραμείνω και τα μοιραστώ τα δικά μου παραδείγματα και πειράματα καθώς και το τί κάνω για να παραμένω συνειδητός, για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορώ.

Ένα παράδειγμα είχα αναφέρει σε αυτό το μήνυμα.

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Ποιοτικός Έλεγχος 👌

Αυτό είναι το έβδομο και τελευταίο επεισόδιο της μινι σειράς Επαναπρογραμματισμός Νευροσυσχετισμών Βήμα-Βήμα.

Φλέβα χρυσού 😮

Δύο μεγάλες επιδράσεις είχα αυτή την εβδομάδα. Αυτές, οδήγησαν σε “αναλαμπές” όπως τις ονομάζω στη δική μου διάλεκτο…

Οικιακή Ψυχοθεραπεία 👀

Όταν η μέρα έχει χαράξει, αλλά η πυκνή συννεφιά δε σε αφήνει να ξεκινήσεις με τη διάθεση που θα ήθελες…

Η αίσθηση της αύξησης 📈

Ξεκινάω αυτό το email με την πρόθεση να είναι σύντομο, λιτό και περιεκτικό.
Για να δούμε αν θα τα καταφέρω… 😊

Από το 100 Day Challenge:

Η πηγή της έμπνευσης για το blogging
#100daychallenge

Πηγή Έμπνευσης

Τι με ενέπνευσε να ξεκινήσω να γράφω 100 άρθρα; Ποιος, τι και πώς;

Ο αδιάψευστος μάρτυρας..
#100daychallenge

Ο αδιάψευστος μάρτυρας

Υπάρχει κάποιος που ξέρει όλη την αλήθεια για τις πράξεις μας. Δεν είναι αυτός που νομίζεις…

Η λίστα
#100daychallenge

Η λίστα…

Είναι πολύ πιο πιθανό να αναδυθεί κάτι που υπάρχει μέσα σου, όταν διαβάσεις τη σκέψη κάποιου άλλου,

Ανοιχτό μυαλό...
#100daychallenge

“Ανοιχτό” μυαλό

Όσο και να βρέχει οπτικές, ένα τέτοιο σύστημα πεποιθήσεων δε θα διαβρωθεί από το νερό που πέφτει…

Ότι δίνεις, παίρνεις
#100daychallenge

Ότι δίνεις, παίρνεις…

Αν παρατηρήσεις τι συμβαίνει και ανατρέξεις στο παρελθόν, μπορεί να βρεις διαμαντάκια…

Λάθος εκτίμηση..
#100daychallenge

Λάθος εκτίμηση

Το τατουάζ στο χέρι ‘δε φταίω εγώ που μεγαλώνω’ μαρτυρά τον εσωτερικό του κόσμο…

Το εύκολο
#100daychallenge

Το εύκολο

Είναι το ‘εύκολο’ πάντα η καλύτερη επιλογή που έχουμε; Μήπως όχι;

Το πρόβλημα
#100daychallenge

Το πρόβλημα

Αν βρεις κάτι που κρατάει αρκετούς ανθρώπους ξάγρυπνους και ανήσυχους και μπορέσεις να προσφέρεις λύση…

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;