Λύσε-Δέσε...

Καθώς τρέχω σε χαλαρούς ρυθμούς τον τελευταίο μου γύρο, ξαφνικά νιώθω δύο μάτια να με κοιτάζουν έντονα.

Ένα παλικάρι σε μικρή απόσταση… νιώθω ότι μου μιλάει με τα μάτια καθώς πλησιάζουμε πρόσωπο με πρόσωπο.

Έτρεχε βλέπεις με αντίθετη φορά από εμένα και οι ματιές μας μοιραία συναντήθηκαν μετά από το έντονο βλέμμα του.

Όταν γίνεται κάτι τέτοιο δεν είναι το καλύτερό μου…

Κολλάω…

Εμένα κοιτάει τώρα αυτός; γιατί με κοιτάει έτσι;

Τον ξέρω από κάπου;

Να χαμογελάσω, να πω γεια;, να χαιρετίσω;

Μήπως φανώ βλαμμένος;

Όοολα αυτά σε κλάσματα του δευτερολέπτου.

Ανοίγω παρένθεση.

Είδες τώρα τι έκανε ο εγκέφαλος;

Αισθάνθηκε το βλέμμα και δε μπόρεσε να αναγνωρίσει άμεσα αν είναι απειλή ή αν πρέπει να νιώσω ασφαλής.

Σκάναρε το παρελθόν για αναφορές, σκάναρε το περιβάλλον και τελικά έδωσε την εντολή στο νευρικό σύστημα.

Τι εντολή;

Για να χαμογελάσει ή όχι, να χαιρετίσει ή όχι, να κοιτάξει στα μάτια ή αλλού…

Ναι όλα αυτά έγιναν και γίνονται κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο βασικά 🙂

Κλείνω παρένθεση.

Αφού λοιπόν ο εγκέφαλος έκρινε τελικά ότι ‘δε χρειάζεται να χαιρετίσω’, συνεχίζω για λίγα ακόμα μέτρα το jogging μέχρι το σημείο που ολοκληρώνεται ο κύκλος του γηπέδου.

Φεύγω από το γήπεδο και στο μυαλό μου τριγυρίζει η εικόνα με εκείνον τον τύπο που και κοιτούσε στα μάτια.

Ααααα ναι ρε φίλε!

Τώρα κατάλαβα ποιος είναι!

Τώρα που θυμήθηκα χαμογελάω 🙂

Τον ξέρω φατσικά, αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ.

Ίσως καμιά καλημέρα να έχουμε ανταλλάξει αν και δε μπορώ να θυμηθώ κάτι τέτοιο.

Ήταν το παλικαράκι που έμενε στη διπλανή πολυκατοικία.

Η πόρτα της οποίας είναι ακριβώς απέναντι από τη δική μας.

Φαντάσου μια μικρή πρασιά, όπου βρίσκονται οι δύο είσοδοι των πολυκατοικιών, η μια απέναντι από την άλλη.

Θες δε θες… θα μάθεις ποιος μένει δίπλα 🙂

Ακόμα και για τύπους σαν εμένα που δε φημίζονται για τις κοινωνικές τους επιδεξιότητες, είναι σχεδόν αδύνατο να μην παρατηρήσεις ποιος μένει απέναντι.

Και όταν γίνει αυτό, ε μια καλημέρα τη λέμε, έστω και… χωρίς χαμόγελο (μισή καλημέρα, τσιγκούνικη…)

Έτσι λοιπόν, αυτό το παλικάρι με κοιτούσε επίμονα γιατί μάλλον κάτι του θύμιζα.

Για ένα ολόκληρο καλοκαίρι βλέπεις, τα βλέμματά μας συναντιόταν πολλές φορές, καθώς έβγαινα από την πόρτα και σε λίγα μόλις μέτρα στο πεζοδρόμιο, τον έβλεπα να κάνει το μηχανάκι του κυριολεκτικά φύλλο και φτερό.

Σε βαθμό που σκεφτόμουν ότι αν ποτέ πάρω μηχανάκι, θέλω έναν τέτοιο τύπο να μου το συντηρεί.

Να το ξέρει σπιθαμή προς σπιθαμή. Βίδα προς βίδα!

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και η δίψα του να μάθει την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά και η επιμονή του να το κάνει συνέχεια.

Φαντάσου πόσες φορές το έλυνε και το έδενε όταν δεν τύχαινε να τον δω.

Ήταν ιδιαίτερα συμπαθητική φυσιογνωμία στα μάτια μου.

Εκτιμούσα την προσπάθειά του, την επιμονή του και την αγάπη του γι’ αυτό που έκανε.

Γιατί φαινόταν, φώναζε η συμπεριφορά του, έλαμπε το πρόσωπό του κάθε φορά που τον έβλεπα να μαθαίνει το μηχανάκι του.

Να το λύνει και να το δένει, βίδα προς βίδα…

Στο πεζοδρόμιο. Ούτε σε κάποιο συνεργείο, ούτε σε κάποιον άλλο χώρο.

Εκεί μπροστά στο σπίτι του…

Ταυτόχρονα, κάθε φορά που τον έβλεπα, σκεφτόμουν από μέσα μου όλα αυτά που τώρα σκέφτομαι και γράφω.

Το θαυμασμό μου δηλαδή για την προσπάθειά του.

Νομίζω πως αυτό φαινόταν στο πρόσωπό μου είτε χαμογελούσα είτε όχι.

Την έπιαναν τη θετική σκέψη ‘οι αισθητήρες του’.

Αυτό όμως που με έκανε να τον παρατηρώ με θαυμασμό, ήταν γιατί ασυναίσθητα σύγκρινα αυτό που έκανε ο ίδιος, με κάτι που έκανα εγώ.

Αυτός ‘έλυνε’ το μηχανάκι του, εγώ ‘έλυνα’ στο μυαλό μου την συμπεριφορά μου, τον τρόπο που σκέφτομαι, το γιατί κάνω ότι κάνω.

Όχι μόνο στο μυαλό μου, τα έβαζα σιγά σιγά και στο χαρτί.

Όχι για να γράψω κάτι που είχα σκοπό να δημοσιεύσω.

Για να καταλάβω καλύτερα τι κάνω.

Για να έχω μεγαλύτερη επίγνωση.

Διαύγεια.

Αυτογνωσία.

Καθαρή σκέψη.

Ένιωθα κυριολεκτικά παρόμοια συναισθήματα με το παλικάρι που έλυνε και έδενε το μηχανάκι.

Η με κάποια που ίσως κάνει πειράματα σε ένα εργαστήριο.

Ή με κάποιον αστυνομικό της μυστικής υπηρεσίας.

Ή με ένα παιδί που προσπαθεί να λύσει ένα παζλ.

Το ίδιο concept, σε διαφορετική μορφή.

Κάνεις φύλλο και φτερό κάθε κομμάτι του εκάστοτε συστήματος και όταν τα έχεις όλα μπροστά σου, αρχίζεις να συναρμολογείς.

Είναι όπως ακριβώς ένα παζλ.

Το ερώτημά μου είναι το εξής:

Εσύ που συγκεντρώνεις την προσοχή και την ενέργειά σου;

Τι υπεραναλύεις; (όχι όμως με τρόπο που κολλάς σε κάτι μη παραγωγικό… το μυαλό μας βλάπεις παίζει πολλά παιχνίδια και μας παγιδεύει, είναι σημαντική αυτή η διάκριση)

Τι σου αρέσει τόσο πολύ που μπορεί να το κάνεις φύλλο και φτερό και να το απολαμβάνεις;

Αυτή η επίγνωση, αυτό που θα βρεις, αυτό είναι κάτι σημαντικό, κάτι πολύτιμο.

Κράτησέ το και ‘παίξε’ λίγο μαζί του.

Γιατί σου αρέσει σε αυτό;

Τι σου προσφέρει;

Πώς θα μπορούσες να το κάνεις περισσότερο, καλύτερα, πιο αποδοτικά;

Μήπως θα μπορούσες να το ‘ρευστοποιήσεις’ ως προσόν;

Τροφή για σκέψη 😉

Αυτό ακριβώς κάνω κι εγώ.

Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος για την ύπαρξη αυτού του ιστότοπου άλλωστε 🙂

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.