Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία.

Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό και ο Σεπτέμβριος του 1996 με βρήκε στη χώρα του Σέρλοκ Χoλμς και της Αγκάθα Κρίστι.

Έτσι λοιπόν, μετά από την πρώτη χρονιά που ήταν μπορείς να πεις μια χρονιά προσαρμογής, το 1997 ξεκίνησε η δεύτερη ακαδημαϊκή χρονιά.

Θυμάμαι μέναμε σε ένα δυάρι με το Φάνη το συγκάτοικό μου και ήμασταν αφοσιωμένοι στο διάβασμα.

Στο στόχο μας, να πάρουμε το πτυχίο μας δηλαδή.

Πηγαίναμε κάθε μέρα στο πανεπιστήμιο με ένα 15λεπτο περπάτημα και στη συνέχεια ξοδεύαμε το υπόλοιπο της ημέρας διαβάζοντας.

Εντάξει… δεν έγινε ποτέ αυτό 😂😂

Δε μπορώ να πω, τα καταφέραμε τελικά, πήραμε το πτυχίο μας, κάναμε και μεταπτυχιακό.

Πετύχαμε το στόχο δηλαδή, αν και δεν το βλέπαμε και πολύ σαν στόχο, ήταν απλά αυτό για το οποίο είχαμε ξενιτευτεί όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια.

Η καθημερινότητά μας όμως, δεν έχει καμία σχέση με την παραπάνω απεικόνιση.

Η αλήθεια ήταν λίγο διαφορετική.

Καθόλου διάβασμα κατά την τυπική μας μέρα, πολύ όμως όταν πλησίαζε η εξεταστική.

Παρόλα ταύτα, παρακολουθούσαμε συχνά τα μαθήματα, τουλάχιστον αυτή την αίσθηση έχω κρατήσει 🙂

Είχαμε τον τρόπο μας.

Είχαμε βρει τις ισορροπίες μας…

Η παρέα ήταν το καλύτερο κομμάτι της ζωής στην Αγγλία εκείνα τα χρόνια.

Ας μην γενικεύω όμως και ας επικεντρωθώ στη δική μου οπτική.

Μπορεί να μη διάβαζα πολύ, αλλά στην τηλεόραση, το ποδόσφαιρο και το playstation είχα γίνει καλός 🙂

Θυμάμαι λοιπόν, κάθε σαββατοκύριακο περίμενα εναγωνίως να δω την αγωνιστική της εβδομάδας.

Το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι συναρπαστικό από όλες τις απόψεις.

Από θέαμα, από οργάνωση, από διασκέδαση…

Αν είσαι γυναίκα και δεν έχεις ιδιαίτερη σχέση με το ποδόσφαιρο και αν υποθέσουμε ότι σου αρέσει η μόδα, ήταν σα να έχεις μια επίδειξη μόδας με φανταστικά ρούχα, κάθε Σαββατοκυριακο.

Νομίζω πως όλοι καταλαβαίνουμε τι θέλω να πω 🙂

Έτσι λοιπόν, περίμενα με λαχτάρα να δω τους αγώνες τους της εβδομάδας, έβλεπα με δέος, με θαυμασμό και με μεγάλη ευχαρίστηση τις προσπάθειες των ποδοσφαιριστών.

Και ήταν πολλοί αυτοί που ξεχώριζαν.

Όμως ένας από αυτούς, με είχε πραγματικά εντυπωσιάσει.

Δεν ήταν ο καλύτερος, ήταν όμως από τους κορυφαίους.

Ήταν ο Gianluca Vialli.

Ήταν μήπως το φαλακρό του κεφάλι; ή μήπως η έφεσή του στο να σκοράρει;

Ή ότι ήταν Ιταλός, που τύχαινε να είναι η αγαπημένη μου εθνική ομάδα;

Όχι…

Ήταν κάτι άλλο.

Ο Gianluca Vialli που έπαιζε τότε στην Chelsea, το 1998 έγινε player-manager, ποδοσφαιριστής και προπονητής δηλαδή μαζί!

Ήταν ο πρώτος Ιταλός προπονητής στην Αγγλία σε ηλικία 33 ετών.

Και αν δεν ήταν ο πρώτος που το είχε κάνει αυτό, να γίνει δηλαδή player-manager, στα δικά μου τα μάτια, ήταν ένας θρύλος. Μύθος στην κυριολεξία…

Γιατί τόσο πολύ; θα αναρωτηθείς…

Έβρισκα… αδιανόητα αυτά που έκανε αυτός ο τύπος.

Ήταν στα μάτια μου εξαιρετικά, μοναδικά… εξωπραγματικά!

Τι έκανε δηλαδή;

Έστηνε την ομάδα του ως προπονητής, έδινε οδηγίες κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και όποτε υπήρχε ανάγκη, έβαζε μέσα τον εαυτό του ως αλλαγή και άλλαζε τη ροή του παιχνιδιού!

Είτε σκόραρε ο ίδιος και κέρδιζε τον αγώνα η ομάδα του, είτε έδινε κάποια πάσα, έτοιμο γκολ σε κάποιον άλλον!

Ήταν μια τεράστια πηγή έμπνευσης ο Ιταλός…

Τόσο πολύ, που θυμάμαι σαν σήμερα εκείνες τις στιγμές, μετά από 23 χρόνια!

Φαντάσου πόσο πολύ με είχε εντυπωσιάσει αυτό που έκανε…

Αυτό ακριβώς που έκανε τότε ο Vialli, είναι μια οπτική, με παρομοίωση που μου αρέσει πολύ να χρησιμοποιώ και να παίζω με αυτή στο μυαλό μου, για τη ζωή γενικότερα.

Δηλαδή;

Στην ουσία, μπορείς να πεις ότι είμαστε όλοι player-managers στη ζωή μας.

Είμαστε και προπονητές και παίκτες την ίδια στιγμή.

Έχουμε και νου και σώμα.

Ο νους σκέφτεται, το σώμα πράττει.

Ο νους είναι ο προπονητής, το σώμα είναι ο παίκτης.

Σχεδιάζεις το παιχνίδι σου, κάνεις το πλάνο σου, προετοιμάζεσαι, προπονείσαι, δίνεις οδηγίες στο σώμα και μετά το ρίχνεις στο παιχνίδι.

Και όταν βλέπεις ότι… δεν παίζει τόσο καλά, αλλάζεις το πλάνο, προσαρμόζεις τη στρατηγική σου και.. μπαίνεις μέσα στο παιχνίδι για να βοηθήσεις.

Χρησιμοποιείς το πνεύμα σου δηλαδή προτού χρησιμοποιήσεις το σώμα σου.

Οι αντίπαλοί σου είναι τα καθημερινά σου προβλήματα που καλείσαι βρεις λύση για να τα αντιμετωπίσεις.

Αν δεις τον εαυτό σου από την οπτική του αθλητή, ενός αθλητή που θέλει να κερδίζει γιατί γι’ αυτό παίζει, τότε μπορείς να αντιληφθείς πόσο σημαντικό είναι να είσαι σε καλή φυσική αλλά και νοητική κατάσταση.

Πόσο πολύ μετράει τι τρως, τι πίνεις, τι βλέπεις, τι ακούς, που δίνεις το χρόνο και την ενέργειά σου, με ποιους συναναστρέφεσαι, πως εργάζεσαι, γιατί κάνεις ότι κάνεις και τι στόχο έχεις.

Αν λοιπόν είμαι ένας αθλητής της ζωής και αν είμαι τόσο τυχερός να είμαι από τη φύση μου και προπονητής και παίκτης, τότε δεν είναι λογικό να υποθέσω ότι θέλω να κερδίσω το επόμενο παιχνίδι;

Και μετά το επόμενο; Και μετά το επόμενο;

Και στο τέλος της χρονιάς, να δω τι κατάφερα; πόσους βαθμούς μάζεψα φέτος;

Τι πήγε καλά; τι όχι; τι έμαθα; τι λάθη έκανα;

Η οπτική του αθλητή…

Και πάνω από αυτήν, η οπτική του… Vialli.

Του player-manager.

Του πνευματικού ανθρώπου.

Κάποιου που σχεδιάζει, προπονεί τον εαυτό του και την ομάδα του (οικογένεια/υπάλληλοι/συνεργάτες/συνάδελφοι/φίλοι) και στη συνέχεια εφαρμόζει το πλάνο του.

Και όταν αυτό δεν έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, επεμβαίνει, κάνει διορθωτικές κινήσεις και… άλλοτε σκοράρει και κερδίζει, άλλοτε όχι.

Αν τα βάλεις κάτω, θα δεις ότι αυτή η οπτική και αυτή η στρατηγική, στο τέλος θα σε βγάλει νικητή στον πόλεμο, έστω και αν χάσεις κάποιες μάχες…

Θα σε κάνει πρωταθλητή στην κατηγορία που παίζεις, έστω και αν δεν είσαι αήττητος 😉

Υ.Γ. Αν θέλεις να διαβάσεις για τον Vialli μπορείς να βρεις κάποιες πληροφορίες στη Wikipedia σε αυτό το άρθρο.

Στη σύντομη έρευνά μου για να βρω μια πηγή για την καριέρα του, έμαθα ότι το 2018 διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας, υποβλήθηκε σε χημιοθεραπείες και μετά από 18 μήνες, δήλωσε ότι.. κέρδισε και αυτή τη μάχη με τον καρκίνο.

Ουαου!

Η εκτίμησή μου στο προσωπό του ούτως ή άλλως ήταν και θα είναι πάντα πολύ μεγάλη. Αγαπημένος!

Υ.Γ. 2 Τροφή για σκέψη: Πολλές φορές, όταν δεν είμαστε συνειδητοί, όταν δεν παρατηρούμε τον εαυτό μας, τότε το σώμα μέσα από τις συνήθειες και τους αυτοματισμούς, παίρνει… πρωτοβουλία και κινείται πριν σχεδιάσει ο νους.

Εκεί βρίσκεται το ‘μυστικό’. Αφενός μεν να παρακολουθείς, αφετέρου δε να αλλάξεις τους αυτοματισμούς 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Γνωρίζεις την αξία σου;

Χθες το απόγευμα, ήρθε μπροστά μου στο YouTube ένα πολύ μικρό video. Μου άρεσε. Μπορεί να σου αρέσει και σένα.

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Από το 100 Day Challenge:

Ο τρόπος
#100daychallenge

Ο τρόπος…

Η μια απάντηση για όλα τα ερωτήματά μου. Ο δρόμος για την ελευθερία…

Το καλούπι
#100daychallenge

Το καλούπι…

Όσο νερό και να βάζουμε στο τετράγωνο καλούπι, σχήμα καρδούλας δε θα βγει…

Το ένα τρίτο της ζωής μας, είναι ο ύπνος
#100daychallenge

Το 1/3 της ζωής μας…

Αυτό που καθορίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής…

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.