Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’.

Στη Θεσσαλονίκη, πέρα από το άνοιγμα των σχολείων που είναι το γεγονός της εβδομάδας, έχουμε και τη διεθνή έκθεση.

Και μαζί με αυτό, έρχεται όλο το υπόλοιπο πακέτο με το θόρυβο, τη φασαρία, την κίνηση και γενικά τα vibes που κυριαρχούν στην πόλη.

Εγώ με αυτά τα vibes δεν τα πάω πολύ καλά.

Δεν τα χαρακτηρίζω, δικό μου είναι το ‘πρόβλημα’.

Το 2020 που δεν έγινε η έκθεση λόγω covid, να πω την αμαρτία μου, ήταν το καλύτερό μου.

Ναι, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χάρηκαν, είναι πολλοί που περιμένουν αυτό το γεγονός για να τονωθεί λίγο η ζωή τους, για να τρέξει η επιχείρησή τους, για να κάνουν τη βόλτα τους.

Αυτοί που απολαμβάνουν τη βαβούρα, την πολυκοσμία, τη φασαρία, είμαι σίγουρος ότι υπέφεραν εκείνη τη χρονιά.

Όμως εγώ εκείνη τη μοναδική χρονιά απολάμβανα την ηρεμία του Σεπτέμβρη στο κέντρο της πόλης.

Όλο αυτό το πανηγύρι, οι πορείες του κάθε πικραμένου, το ψέμα των πολιτικών που πάει σύννεφο με τις υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια, οι συναυλίες με τα σκυλάδικα, η υπερβολική αστυνόμευση, οι ζημιές, τα ελικόπτερα να πετούν όλη μέρα πάνω από το κέντρο…

Αυτά μου θυμίζουν το βούρκο της κοινωνίας που ζω.

Μου βρωμάει ρε φίλε τι να κάνω…

Μια ‘μπόχα’ αναβλύζει από την καρδιά της πόλης εκείνο το πρώτο Σαββατοκύριακο.

Δεν ξέρω… μπορεί να έχω ευαίσθητη όσφρηση 🙂

Η δική μου η μπόχα, είναι ευωδία για κάποιων άλλων άλλωστε.

Όπως και η δική τους η μπόχα είναι η ευωδία κάποιον άλλων.

Έτσι είναι…

Για κάθε τι που δεν αρέσει σε σένα, υπάρχει σωρεία ανθρώπων που αρέσει σε αυτούς, γιατί απλά έχουν διαφορετική οπτική, άλλες πεποιθήσεις, άλλες εμπειρίες, άλλους στόχους, άλλη ‘ατζέντα’ τελοσπάντων.

Καθώς λοιπόν παρατηρώ πως αισθάνομαι αυτή την εβδομάδα, προσπαθώ να ανατρέξω στο παρελθόν μήπως και καταλάβω από που ξεκίνησε όλο αυτό.

Που ξέρεις; ίσως και να μπορέσω να το επιλύσω σιγά σιγά και του χρόνου να μην ενοχλούμαι καθόλου 😉

Η αλήθεια πάντως είναι πως χρόνο με το δουλεύω λίγο λίγο και έχω κάνει βηματάκια βελτίωσης.

Τελοσπάντων, ξεκίνησα να διαβάζω ένα νέο βιβλίο:

Η Μεγάλη Ανατροπή του Michael Lewis.

Έχει γράψει ωραία βιβλία, ίσως να έχεις δει την ταινία Moneyball με τον Brad Pitt.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Michael Lewis.

Αν αυτά που συζητάμε εδώ σου κάνουν κλικ, τότε τα συμπεριφορικά οικονομικά ίσως είναι ένας τομέας που μπορεί να σου αρέσει να εξερευνήσεις μαζί μου.

Το βιβλίο λοιπόν ‘Η Μεγάλη Ανατροπή’, ήταν μια πρόταση από τον δάσκαλο (μέντορα) που έχω για το marketing.

Και επειδή στη μια δεκαετία που ασχολούμαι με το αντικείμενο έχω δει και έχω ακούσει όλους τους ‘γκουρου’ και τους ‘καλυτερότερους’, είναι ο μόνος που έχω δει να εξελίσσεται όπως θα ήθελα να εξελιχθώ κι εγώ.

Γι’ αυτό τον εμπιστεύομαι, γιατί έχω δει την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια, την ποιότητα που έχει στη δουλειά του και στη σκέψη του.

Αυτός είναι και ο λόγος που έχω πάρει αυτή την κατεύθυνση (behavioural economics) και αυτός είναι και ο λόγος που διαβάζω πολλά από τα βιβλία που διαβάζω.

Αν έχει προτείνει 100 βιβλία και 200 άρθρα, τα έχω αγοράσει και τα έχω διαβάσει σχεδόν όλα.

Ότι μου δίνει το παίρνω, γιατί πολύ απλά τον εμπιστεύομαι.

Είναι εκεί που θέλω να πάω, και με βοηθάει με τον τρόπο του να τα καταφέρω.

Andre Chaperon λέγεται αν είσαι περίεργος και είναι πάνω κάτω στην ηλικία μου.

Καθώς λοιπόν διαβάζω το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, έρχεται μπροστά μου μια γνωστή σε μένα έννοια που όμως εκείνη τη στιγμή κάτι έκανε κλικ και βγήκε αυτό το ΟΥΑΟΥ της αναλαμπής 🙂

Αυτό που ξαφνικά γίνεται μια σύναψη στον εγκέφαλο και αισθάνεσαι σαν τον Αϊνστάιν!

Η έννοια ήταν η προκατάληψη της επιβεβαίωσης (confirmation bias).

Η τάση μας να ερμηνεύουμε πληροφορίες, γεγονότα και καταστάσεις με τρόπο που να επιβεβαιώνει τις προϋπάρχουσες πεποιθήσεις ή υποθέσεις μας.

Το φαινόμενο γίνεται ισχυρότερο για συναισθηματικά φορτισμένα θέματα και για βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις.

Με απλά λόγια, έχουμε μια συγκεκριμένη ερμηνεία και εικόνα στο μυαλό μας για το τι σημαίνει κάτι και αυτό μας κάνει μεροληπτικούς σε κάθε τι που ακολουθεί, γιατί νιώθουμε την ανάγκη να επιβεβαιώσουμε αυτό που ήδη πιστεύουμε.

Πρώτα δηλαδή αποφασίζουμε και μετά αναλύουμε τα δεδομένα για ‘τυπικούς’ λόγους.

Έτσι λοιπόν, καθώς διάβαζα στο βιβλίο για τη διαδικασία επιλογής των αθλητών στα draft του NBA, η ιστορία έφτασε στην προκατάληψη της επιβεβαίωσης.

Και ξαφνικά να ‘σου η σύναψη στον εγκέφαλο!

Η ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου εκείνη τη στιγμή ήταν:

“Χμ τι μπορεί να πιστεύω που με κάνει να μην βλέπω κάτι που είναι μπροστά μου μόνο και μόνο γιατί λειτουργώ με την προκατάληψη της επιβεβαίωσης;”

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, σκάει μια ‘ιδέα’ για δεύτερη ερώτηση:

“Χμ… πώς θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτή την ιδέα της προκατάληψης της επιβεβαίωσης για να σταματήσω να ενοχλούμαι από την έκθεση και το θόρυβο και όλα αυτά που με ενοχλούν;”;

Κι αν απλά περιμένω κάθε χρόνο να έχω τα ίδια συναισθήματα σχετικά και το μυαλό μου απλά επιβεβαιώνει αυτό που ήδη έχω αποφασίσει ότι θα γίνει;

Ουπς!

Κι αν είμαι τόσο προκατειλημμένος που ακόμα και διαφορετικά να ήταν τα πράγματα, εγώ τα ίδια θα βίωνα γιατί πολύ απλά αυτά θα είχα προαποφασίσει ότι θα γίνουν;

Μόνο και μόνο επειδή έτσι ‘γίνεται κάθε χρόνο;’.

Μμμ…

Κάτι καλό γίνεται εδώ, γίνεται δουλίτσα σκέφτεται το αριστερό μέρος του εγκεφάλου.

Τίποτα δε γίνεται, να μην τα σκαλίζεις λέει το ρομποτάκι, για λογαριασμό του δεξιού μέρους του εγκεφάλου…

Χαμογελάω και κοιτάζω το βιβλίο.

“Αν ξεκινήσαμε έτσι στο πρώτο κεφάλαιο, ανυπομονώ να δω τι άλλες εκπλήξεις έχεις στα επόμενα” σκέφτομαι καθώς το κρατώ στα χέρια μου.

Ένα βιβλίο μπορεί να είναι η αιτία.

Μια αναλαμπή, μια σκέψη μπορεί να είναι η φλόγα.

Είσαι στην κυριολεξία μια σύναψη μακριά από ότι μπορείς να φανταστείς 🙂

Καλό δεν ακούγεται;

Αν σου αρέσει κράτα το 😉

Υ.Γ. Αντί για υστερόγραφο πάρε μια εικόνα 🙂

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.