Όταν ο Αϊνστάιν χορεύει ταγκό με τον Βαν Γκογκ 👂

Η μέρα ξεκινάει με ένα υπέροχο δροσερό αεράκι στο μπαλκόνι.

Η ησυχία της στιγμής μοιάζει βγαλμένη από το παρελθόν.

Το αεράκι χαϊδεύει το χέρι μου ενώ αγγίζω απαλά την κούπα του καφέ.

Αυτή η γουλιά του espresso ήταν πραγματική απόλαυση.

Καθώς αφήνω την κούπα στο τραπεζάκι παίρνω μια βαθιά ανάσα και όπως κάθε πρωί αφήνομαι λίγο στη στιγμή και προσπαθώ να ‘νιώσω αυτό που αισθάνομαι’.

Δεν ακούστηκε και πολύ ‘λογικό’ αυτό ε;

Ας το πω λίγο διαφορετικά για να γίνει πιο… χωνευτικό και για μένα και για σένα.

Προσπαθώ να αναγνωρίσω τα συναισθήματά μου.

Να καταλάβω πώς νιώθω στη στιγμή.

Αυτή είναι η καθημερινή μου αποστολή για την ανάπτυξη της αυτεπίγνωσης αλλά και της συναισθηματικής νοημοσύνης.

(ναι, είμαι λίγο ‘πειραγμένος’ αλλά το βρίσκεις ενδιαφέρον κατά βάθος)

Πίσω στη βαθιά αναπνοή, την αποστολή και την απόλαυση της στιγμής…

Έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα αρχίζω να αισθάνομαι κάτι περίεργο, ένα συνονθύλευμα αισθήσεων που κάπως με ανακατεύει.

Όχι όμως στο στομάχι.

Στο μυαλό!

Ωχ….

Όχι πάλι αυτό…

Είναι αυτό που εμφανίζεται ανά διαστήματα, που αφήνει μια αίσθηση μπερδεμένων σκέψεων και αισθήσεων και που δυσκολεύομαι να το ‘βάλω σε τάξη’.

Αλλά για στάσου…

Και γιατί να το βάλω σε τάξη;

Γιατί να μην το αφήσω να πει την ιστορία του, να κάνει τη δουλειά του και σιγά σιγά να αποχωρήσει;

Αφού ξέρω ότι απλά θέλει να κάνει αισθητή την παρουσία του, γιατί δεν το αφήνω;

Χμ…

Μήπως γιατί δεν το αντέχω για πολύ ώρα;

Με δυσκολεύει πολύ αυτή η ανακατωσούρα.

Θέλω να επανέλθω στα ‘φυσιολογικά’ μου.

Προσπαθώ μέσα σε αυτή τη δυσφορία να μείνω εκεί και να παρατηρώ το πώς νιώθω.

Δε βάζω ταμπέλες, αν δηλαδή είναι καλό ή κακό, θετικό ή αρνητικό αυτό που νιώθω, γιατί αυτό που βαζει τις ταμπέλες είναι και αυτό που φωνάζει ‘εκεί μέσα’.

Ώς συνήθως όμως, μετά από λίγο χάνω τη μάχη και ‘πέφτω’.

Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνω εκεί και να το αφήσω να τα πει όλα.

Με ενοχλεί, με πονάει, κάτι κλωτσάει…

Θέλω να ξεφύγω.

Θέλω να το σβήσω, να το παρακάμψω, να το θάψω.

Ξάφνου έρχεται μια σκέψη τον αριστερό προμετωπιαίο λοβό (το κέντρο ελέγχου της εκτελεστικής λειτουργίας) και δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί της.

(Μα τι διάνοια ρε φίλε; με ξελάσπωσε για άλλη μια φορά η λογική μου!).

Θα πάω για τρέξιμο για να μου φύγει. Φτάνει τόσο.

Μη έχοντας κάποια καλύτερη επιλογή, τα επόμενα 12 λεπτά με βρίσκουν στην είσοδο του σταδίου.

Ξεκινάω το jog μου και προσπαθω να αφεθώ στην μοναδική αίσθηση που μου προσφέρει η όλη εμπειρία.

Κάπου εκεί στον πρώτο κύκλο, να ‘σου και η ερώτηση που έμελλε να καθορίσει την εβδομάδα μου…

‘Τί φοβαμαι;’

‘Τί πραγματικά φοβάμαι;’

Αυτή την ερώτηση προσπαθώ να την κάνω συχνά και να αφήνω το σύστημα (το νευρικό, μέσω του εγκεφάλου) να μου φέρει μια απάντηση.

Απλά τώρα ήρθε από… πιο μέσα, δεν ήταν μια συνειδητή, επιφανειακή σκέψη του βουλητικού.

Αυτές οι πιο βαθιές σκέψεις λοιπόν είναι πολλές φορές αποκαλυπτικές αν προλάβεις να τις ‘πιάσεις’.

Είναι κάτι ανάμεσα στις αυτόματες και τις μη αυτόματες.

Ας την πούμε ημιαυτόματη 🙂

Σαν ένα ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων. Αυτό να θυμάσαι.

Αυτές λοιπόν οι σκέψεις είναι σα να έρχονται από το φύλακα άγγελό σου για να σε βοηθήσουν.

Αν ο φύλακας άγγελος δεν είναι μέσα στο δικό σου αφήγημα, ονόμασέ το βοήθεια του κοινού, ή κάποιος φίλος που σου σφυρίζει κάτι για να σε βοηθήσει.

Το πιάνεις το νόημα, έ;😉

Τί φοβάμαι;

Συνέχισα λοιπόν το ελαφρύ τρέξιμο, προσπαθώντας να κατευνάσω το ρομποτάκι μου (την έμφυτη τεχνητή νοημοσύνη μας) που πάλευε να βρει την κατάλληλη απάντηση.

Ήθελα την απάντηση από το φύλακα άγγελο βλέπεις 🙂

Δεν ηθελα να εκλογικεύσω. (βούληση, προσοχή, διάνοια, επιλογή)

Ούτε να πιστέψω το ρομποτάκι μου. (αυτοματισμός, μοτίβο)

Ήθελα εκείνο το ανάμεσα που κρύβει την αλήθεια μου.

Οι κύκλοι τελείωσαν, η υγρασία ανέβαινε, ο ιδρώτας έτρεχε και το ντουζάκι που ακολούθησε ήταν λυτρωτικό.

“Και τώρα οι δυο μας” σκέφτομαι νοερά καθώς πιάνω το μαύρο τετράδιο και το μαύρο στυλό.

Σε αυτό γράφω ελεύθερα και στα ελληνικά.

Στο μπλε με τον μπλε στυλό, γράφω τις πρωινές σελίδες στα αγγλικά.

(Δεν ξέρω πόσο σημαντική ήταν αυτή η πληροφορία αλλά κάτι μου είπε να την αφήσω εδώ).

Πιάνω λοιπόν το στυλό και αρχίζω να γράφω…

Τί φοβάμαι;

Τί πραγματικά φοβάμαι;

Τα επόμενα 15 λεπτά ένιωθα σαν τρελός καλλιτέχνης και επιστήμονας μαζί.

Σαν να χόρευε ταγκό ο Αϊνστάιν με τον Βαν Γκογκ μέσα στο μυαλό μου.

Δεν είμαι ακόμα έτοιμος να τα μοιραστώ όλα αυτά που έγραψα αλλά θα το κάνω με τον καιρό.

Την απάντηση όμως την έλαβα, μέσα από αυτές τις 2-3 σελίδες που έγραφα και κατέγραφα ακατάπαυστα ότι έβγαινε από μέσα.

Δεν σκεφτόμουν, απλά άφηνα αυτό που ήταν μέσα μου να ‘μιλήσει’ κι εγώ έγραφα…

Τί φοβάμαι λοιπόν;

Τί φοβάμαι και δεν μπορώ να προχωρήσω στο επόμενο βήμα;

Στο επόμενο επίπεδο;

Τί είναι αυτό που με κρατάει εδώ που είμαι με νύχια και με δόντια;

Τί θέλει από μένα και τί “πρέπει” να κάνω;

Πώς μπορώ να το κάνω να νιώσει ασφάλεια και κατανόηση;

Να νιώσει ότι το βλέπω, ότι το ακούω, ότι το καταλαβαίνω, ότι μετράει η γνώμη του;

Ότι έχει δικαίωμα να εκφραστεί και να νιώσει σημαντικό;

“Φοβάμαι να εκτεθώ και φοβάμαι να δεσμευτώ”

Ουαου! Βγήκε το άτιμο, βγήκε!

Περίπου 3 ώρες από την ώρα που ξύπνησα με αυτό το περίεργο κοκτέιλ συναισθημάτων, είχα βρει… φλέβα χρυσού.

Ευχαριστώ’ ψιθυρίζω καθώς κοιτάζω ψηλά.

Αυτό έγινε την Τρίτη.

Την Πέμπτη, μετά από αυτή την αποκάλυψη, έκανα ένα άλμα προς το επόμενο επίπεδο.

Σε ένα 48ωρο, βρήκα μια πεποίθηση, την περιεργάστηκα, την άφησα να αποκαλυφθεί και να εκδηλωθεί, πήρα μια απόφαση και έκανα πράξη κάτι που δεν μπορούσα να κάνω για 6 μήνες.

Τόσο απλά.

Σε δύο μέρες έκανα όση πρόοδο δεν είχα κάνει σε έξι μήνες.

Αυτό είναι όμως και το ζητούμενο αγαπημένε/η.

Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό.

Δεν θα ερχόταν αυτή η στιγμή, αν δεν είχα κάνει την απαραίτητη δουλειά και την απαραίτητη υπομονή για τους προηγούμενους έξι μήνες.

Τί δουλειά;

Απλά να αφήνω να εκδηλώνονται αυτά που έχω μέσα μου.

Χωρίς να τα θάβω, χωρίς να τα καλύπτω, χωρίς να τα κρύβω.

(και πώς τα καλύτουμε συνήθως; με φαγητό, με ποτό, με τσιγάρο, με κινητό, με tv, με social media, με νέα, με αθλητικά, με τσάντες, με παπούτσια, με ψώνια, με αγορές, με σεξ, με χειραγώγηση, με οτιδήποτε εγώ επιλέγω και οτιδήποτε έχει γίνει μοτίβο συμπεριφοράς στη ζωή μου).

Κάνω λοιπόν τη δουλειά, όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορώ.

Με το δικό μου τρόπο, με τα εργαλεία που έχω αποκτήσει και με οδηγό τον σκοπό μου με τραβάει μπροστά.

Απλά πράγματα δηλαδή. Τίποτα που ‘δεν γίνεται’.

Γίνεται.

Δες το βίντεο παρακάτω έχει διάρκεια μόλις 1.29″

Κάτι που σήμερα κάνω πιο άνετα, πριν από 1-2 χρόνια δεν μπορούσα καν να διανοηθώ ότι θα μπορούσα να το κάνω.

Απλά μετά από τόσες επαναλήψεις, έχω λίγο καταλάβει καλύτερα τι μετράει και τι όχι.

Πού να εστιάζω και για πόσο.

Τι να αγνοώ και τί να κρίνω σημαντικό.

Μα καλά, αξίζει τον κόπο; ίσως αναρωτιέσαι…

Δε φαντάζεσαι!

Όχι απλά αξίζει, αλλά είναι πέρα από κάθε λογική και κάθε φαντασία αυτό που μπορεί να συμβεί στη ζωή σου αν απλά βρεις τα ‘κουμπιά σου’.

Και ξέρεις κάτι;

Αυτός είναι ο δικός μου ο σκοπός και ο δικός μου ο ρόλος.

Αυτό προσπαθώ με λίγα λόγια να κάνω…

Να σε βοηθήσω με τον τρόπο μου να βρεις τα κουμπιά σου.

Τα δικά σου τα κουμπιά είναι λίγο διαφορετικά από τα δικά μου.

Στη βάση τους όμως, όλα από το ίδιο υλικό είναι φτιαγμένα…

Το χρώμα αλλάζει.

Κατά τα άλλα…

Ίσως και να είμαστε περισσότερο ίδιοι απ’ ότι φαντάζεσαι 😉

Υ.Γ. Πίστεψέ με είναι πολύ πιθανό να μπορείς να ξεχωρίζεις από που προέρχεται τί, καλύτερα από μένα.

Δεν είναι κάποια δική μου μοναδική ικανότητα αυτό που περιγράφω. Κάθε άλλο…

Απλά χρειάζεται εξάσκηση, χρόνο και προσοχή.

Είναι ένας μυς που θέλει λίγο εκγύμναση.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αυτή τη δυνατότητα.

Είναι το καλύτερο παιχνίδι που μπορείς να παίζεις.

Το πιο επιμορφωτικό και το πιο απελευθερωτικό.

Όπως και το παιχνίδι των ερωτήσεων:

Πώς με κάνει να αισθάνομαι αυτή η σκέψη;

Πώς με κάνει να αισθάνομαι αυτός ο άνθρωπος;

Πώς με κάνει να αισθάνομαι η δουλειά που κάνω;

Τί φοβάμαι;

Τί θα μπορούσα να κάνω λίγο καλύτερα για να γίνει η ζωή μου λίγο πιο ανάλαφρη αύριο;

Τί μπορώ να αφήσω πίσω που σήμερα με βαραίνει;

Τί θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω; (ναι, έχεις χρόνο!)

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.