Η μηχανική της αμαρτίας…

Είναι Τρίτη μεσημέρι και το ρολόι του κινητού δείχνει 4:12 μ.μ.

Είναι η ώρα που η θερμοκρασία στο σπίτι είναι στο κόκκινο.

Πολλή ζέστη…

Ακόμα και σε μια κανονική καλοκαιρινή μέρα, ο ήλιος χτυπάει άμεσα εκείνη την ώρα.

Το σπίτι βράζει.

Ευτυχώς που έχουμε την πολυτέλεια του κλιματισμού…

Ώρες ώρες σκέφτομαι πώς ήταν οι ζωές των ανθρώπων στο παρελθόν, πριν τα κλιματιστικά γίνουν… viral.

Πολλές κακουχίες περνούσαν οι άνθρωποι που έζησαν πριν από εμάς, συμφωνείς;

Από την άλλη εμείς ζούμε σε μια εποχή που έχουμε να αντιμετωπίσουμε περισσότερο τις ψυχολογικές κακουχίες.

Γιατί από τα άλλα, τα υλικά, όλα τα έχουμε.

Και με το παραπάνω οι περισσότεροι από εμάς.

Έστω κι αν συνέχεια νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει.

Το επόμενο κάτι που έχουμε βάλει στόχο να αποκτήσουμε…

Αυτή η αίσθηση της έλλειψης είναι στο κάτω κάτω η ψυχολογική πίεση καθεαυτή.

Δεν είναι δα ότι δεν έχουμε κάτι απαραίτητο για να ζήσουμε.

Ίσα ίσα, έχουμε περισσότερα απ’ ό,τι χρειαζόμαστε και αυτό είναι πρόβλημα.

Η αίσθηση της έλλειψης μπορείς να πεις ότι προέρχεται από την εσωτερική μας ανάγκη για εξέλιξη, για ανάπτυξη, για έκφραση, για δημιουργία.

Σε γενικές γραμμές, ότι και να έχουμε, νιώθουμε την ανάγκη να πάμε για κάτι περισσότερο, για κάτι καλύτερο.

Συμφωνείς;

Αυτή την ανάγκη όμως τη γνωρίζουν αυτοί που ασχολούνται με το marketing και την προώθηση των προϊόντων.

Και πολλές φορές (πάντα δηλαδή, ας μην κρυβόμαστε), πέφτουμε στην παγίδα τους χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε.

Βλέπεις, το καλό marketing δεν είναι αυτό που θα σε πείσει να αγοράσεις κάτι που δεν θέλεις.

Είναι αυτό που θα σε κάνει να θέλεις κάτι για το οποίο είσαι αδιάφορος και να το θέλεις μάλιστα τόσο πολύ, ώστε να κάνεις πολλές φορές πράγματα χωρίς λογική, για να το αποκτήσεις.

Όπα ξέφυγα όμως και με ανακαλώ στην τάξη 🙂

Καθώς λοιπόν ανοίγω το κλιματιστικό για να μπορέσω να δουλέψω την Τρίτη το μεσημέρι, νιώθω ξαφνικά μια έντονη επιθυμία για παγωτό.

(σιγά το πράγμα, θα σκεφτείς τώρα)

Ναι, μέχρι εδώ δεν υπάρχει κάτι το περίεργο.

Όμως… εγώ δεν τρώω παγωτά.

Και ο λόγος που δεν τρώω παγωτά είναι γιατί δεν τρώω γαλακτοκομικά.

Και ο λόγος που δεν τρώω απ’ αυτά, είναι ένα θέμα από μόνο του, που αφήνω για κάποιο επόμενο μήνυμα.

Όμως τις προηγούμενες ημέρες, έπεσα.

Έχασα.

Ενέδωσα…

Τις τρεις προηγούμενες ημέρες ‘έσπασα’ τη διατροφή μου, έκανα μια (τρεις δηλαδη) εξαίρεση και έφαγα παγωτό.

Στα πέντε περίπου χρόνια που δεν τρώω κρέας και γαλακτοκομικά, είναι μετρημένες οι φορές που έχω κάνει τέτοιες εξαιρέσεις.

(για το κρέας ποτέ αν είσαι περίεργος/η, μόνο για τα γαλακτοκομικά)

Είναι λίγες αυτές οι φορές και είναι συνειδητές.

Καθώς λοιπόν ανάβω το κλιματιστικό, αρχίζω να νιώθω μια δυσφορία, μια εσωτερική ένταση και επιθυμία.

Μια παρόρμηση στην οποία δε μπορώ να αντισταθώ.

‘Δεν επιτρέπεται’ να φάω παγωτό, αλλά κάτι με τραβάει προς τα εκεί.

Μια δύναμη θαρρείς και έρχεται, αναλαμβάνει τον έλεγχο του μυαλού μου και κουνάει τα χέρια μου και τα πόδια μου προς την πόρτα.

Παίρνω το κινητό, παίρνω τα κλειδιά και κατεβαίνω στη γωνία στο μαγαζί που πουλάει παγωτά.

Δεν είναι κάτι που θέλω να κάνω, έχω όμως χάσει το πάνω χέρι.

Τον έλεγχο του νευρικού συστήματος.

Έχει μπει τώρα ο αυτόματος πιλότος και έχει αναλάβει να οδηγήσει αυτός το ‘όχημα’.

Χωρίς να καταλάβω και πολλά, βρίσκομαι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπροστά στο ψυγείο με τα παγωτά.

‘Πάρε δύο να έχεις και για αύριο’ μου ψιθυρίζει ένας δαίμονας που συμμετέχει στη διαδικασία.

Έχοντας χάσει πια τον έλεγχο, υποκύπτω και σε αυτή την παρότρυνση.

Παίρνω δύο πυραύλους (τo μεγάλο μέγεθος) με γεύση cookies και πηγαίνω στο ταμείο με μια αίσθηση ενοχής κάτω από το χαμόγελό μου.

Γειά σας!

λέει ο τριανταπεντάρης χαμογελαστός τύπος στο ταμείο.

Βλέπω ότι πήρατε δύο παγωτά.

Ναι… απαντώ και τον κοιτάω με ένα βλέμμα σαν κουτάβι γαλλικού μπουλντογκ…

Να σας πω ότι υπάρχει μια προσφορά, καθώς αφού πήρατε δύο, αν πάρετε ακόμα ένα, τότε παίρνετε και ένα τέταρτο δώρο!

Χαρακίρι…

Στα επόμενα δύο δευτερόλεπτα ο εγκέφαλός μου προσπαθεί να δημιουργήσει νόημα και να πάρει μια απόφαση.

Είναι τώρα μπερδεμένος

Μα εγώ δεν τρώω παγωτά, αλλά τώρα ξεκίνησα να τρώω, άρα μάλλον πρόκειται για κάτι καινούργιο, οπότε ας κρίνω από τις τελευταίες τρεις φορές που έφαγα, οπότε θα πω ‘ναι’.

Μπορείτε να πάρετε και οικογενειακά και το ένα θα είναι δώρο συνεχίζει ο νεαρός στο ταμείο, βλέποντας ότι είμαι κοντά στο να πω το ναι αλλά δυσκολεύομαι.

Η απόφαση κλείδωσε.

Γυρίζω την πλάτη, ανοίγω το ψυγείο και παίρνω άλλα δύο παγωτά, έναν άλλο πύραυλο αυτή τη φορά, με αμυγδαλωτή επικάλυψη σοκολάτας και ένα ημι-οικογενειακό κυπελλάκι πάλι με σοκολάτα, ακολουθώντας την παρότρυνση του νεαρού.

Ωραία, για να δούμε τώρα ποιο θα μας κάνει δώρο το σύστημα λέει καθώς τα περνάει από το ταμείο.

Α πολύ ωραία τον πύραυλο με το αμύγδαλο μας έκανε.

Θέλετε σακούλα;

Εμ με τέσσερα παγωτά δε θα χρειαστώ τώρα φίλε μου;

Είστε έτοιμος, είναι €10,89.

Σκανάρω με το ψηφιακό πορτοφόλι του κινητού και ξαφνικά επιστρέφω στην πραγματικότητα.

Παίρνω πίσω τη λογική μου που είχε αφοπλιστεί για τα προηγούμενα 7-8 λεπτά.

Από τη στιγμή που πάτησα το κουμπί στο κλιματιστικό, μέχρι τη στιγμή που πλήρωσα με το κινητό.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Πώς βρέθηκα με μια σακούλα και τέσσερα παγωτά;

Εγώ που δεν τρώω παγωτά αλλά έκανα μια εξαίρεση τις προηγούμενες τρεις μέρες;

Πώς έγινε αυτό; Πώς έπεσα τόσο εύκολα;

Ανεβαίνω πάνω, βάζω τα παγωτά στην κατάψυξη και αρχίζω να αποκωδικοποιώ το συμβάν.

Χρησιμοποιώ την αντίστροφη μηχανική (ή την ιχνηλασιμότητα αν προτιμάς) για να καταλάβω τι έγινε.

Πηγαίνω με το μυαλό μου λίγα λεπτά πριν και ψάχνω το ερέθισμα.

Ουπς! Το κουμπί για το κλιματιστικό ήταν το ερέθισμα.

Τις προηγούμενες τρεις ημέρες, ΄άνοιξα το κλιματιστικό και έφαγα το παγωτό’.

Αυτό λοιπόν ‘κλείδωσε’ με τις τρεις επαναλήψεις.

Συνεχίζω την αποκωδικοποίηση με σοκ και δέος ταυτόχρονα…

Η ‘έμφυτη τεχνητή μου νοημοσύνη’ το εξέλαβε σαν μια νέα επιθυμητή συμπεριφορά.

Ώς κάτι που θέλω να ξεκινήσω να κάνω από τώρα και στο εξής.

Λανθασμένα όμως!

Συμφωνα με τη βιβλιογραφία, μια συνήθεια, ένας αυτοματισμός έχει τρια βασικά στοιχεία:

Ερέθισμα -> συμπεριφορά -> επιβράβευση

Κλιματιστικό -> ανοίγω το ψυγείο -> τρώω παγωτό

Χωρίς να το καταλάβω, είχα κάνει το παγωτό μου επιβράβευση.

Με τρεις επαναλήψεις μόνο!

Είχα μείνει.. παγωτό με τη συνειδητοποίηση και την παρατήρηση όλης της διαδικασίας.

Πω πω…

Πόσο εύκολο είναι να χάσεις τον έλεγχο ρε φίλε…

Μια στιγμή αδυναμίας μπορεί να αλλάξει τόσα πολλά.

Κι αν το δικό μου παράδειγμα ήταν η δική μου μικρή αμαρτία, σκέψου πόσες τέτοιες στιγμές συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας.

Πώς η ελάχιστη έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης, προσοχής και πειθαρχίας μπορεί να σε εκτροχιάσει σε λίγα μόλις λεπτά…

Για μια ακόμα φορά, ο κανόνας των τριών επαναλήψεων επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά.

Έχω μια φιλοσοφία.

Προέρχεται από τη δική μου παρατήρηση στον εαυτό μου.

Όταν λοιπόν κάνω κάτι που θεωρώ ‘επικίνδυνο’:

  • Η πρώτη φορά συγχωρείται.
  • Η δεύτερη φορά αρχίζει και χτυπάει καμπανάκι.
  • Η τρίτη φορά είναι συναγερμός, από την επόμενη μπορεί αυτοματοποιηθεί.

Δε σεβάστηκα τον κανόνα των 3 επαναλήψεων και το πλήρωσα.

Κι αν αυτό είναι μικρό και αθώο, έτσι ξεκινάνε όλα, από τα μικρά και αθώα πραγματάκια που σου ροκανίζουν σιγά σιγά την πειθαρχία.

Όλα μετράνε αγαπημένε/η.

Κάθε τί που κάνουμε είναι μια ψήφος, ένα ναι ή ένα όχι σε αυτό το χαρακτήρα που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Σε τι λες ναι και σε τι λες όχι στην καθημερινότητά σου;

Σε προ(σ)καλώ να γίνεις λίγο περισσότερο παρατηρητικός/ή αυτή την εβδομάδα.

Και αν ανακαλύψεις κάτι που μέχρι τώρα δεν έβλεπες, μοιράσου το μαζί μου αν θέλεις, θα μας βοηθήσει και τους δύο.

Μήπως ταυτίζεσαι με κάτι από αυτή την εμπειρία;

Εδώ είμαι αν θέλεις να το συζητήσουμε, just reply 🙂

Υ.Γ. Έχει και συνέχεια η ιστορία αλλά το μήνυμα ήδη βγήκε μεγαλύτερο από το συνηθισμένο.

Εκείνη τη μέρα, έφαγα τα 2 από τα 4 παγωτά (!) για να τελειώσουν πιο γρήγορα. (ναι, θα μπορούσα να τα πετάξω αλλά δε μπόρεσα να το κάνω)

Τις επόμενες δύο έφαγα τα υπόλοιπα.

Μετά από όλα αυτά, την επόμενη μέρα, στις 4 το μεσημέρι όταν άναψα το κλιματιστικό υπέφερα.

Πραγματικά όμως υπέφερα.

Έδωσα μάχη για μην αφήσω αυτή τη δύναμη να πάρει πάλι τον έλεγχο και να με πάει με το ζόρι να πάρω παγωτό.

Τα κατάφερα. Κράτησα.

Δεν τελείωσε όμως η κρίσιμη περίοδος.

Θέλω τουλάχιστον 3 επαναλήψεις χωρίς να υποκύψω.

Κάθε μέρα θα γίνεται και πιο εύκολο…

Με τον ίδιο τρόπο που πέφτεις, με τον ίδιο σηκώνεσαι.

Εις το επανιδείν!

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Ψέματα…

Όλοι μας λέμε ψέματα. Καθημερινά. Άλλος λιγότερα, άλλος περισσότερα. Το πιο απλό ψέμα είναι…

Συγχρονικότητα; 😧

Είχα μείνει αποσβολωμένος να κοιτώ το αυτοκίνητο και να σκέφτομαι τι είχα γράψει…

Έχω μια ιδέα… 💡

Τον Ιούλιο του 1999, ο Chris Baty ξεκίνησε ένα challenge, μια δοκιμασία, ένα πείραμα με 21 συμμετέχοντες…

Γιατί Πονάω;

Ομολογώ ότι είμαι ενθουσιασμένος για αυτή τη μινι σειρά, ελπίζω να σου μεταδώσω λίγο από αυτόν τον ενθουσιασμό!

Από το 100 Day Challenge:

Χρειάζομαι βοήθεια...
#100daychallenge

Χρειάζομαι βοήθεια…

Δεν θα το ξανακάνω γιατί δε θα μ’ αγαπάει η μαμά μου/ο μπαμπάς μου… κινδυνεύω.

Σκέδαση..
#100daychallenge

Σκέδαση…

Η σκέδαση λοιπόν στο θέμα μας, είναι η διάσπαρτη, η διασκορπισμένη ενέργεια…

Περί προτύπων
#100daychallenge

Περί προτύπων…

Θυμάμαι λοιπόν τη σκηνή με τον Ντέιβιντ που μιλούσε στο τηλέφωνο καθώς οδηγούσε…

Λύσε-Δέσε...
#100daychallenge

Λύσε – Δέσε

Κάνεις φύλλο και φτερό κάθε κομμάτι του συστήματος και όταν είναι όλα μπροστά σου…

Το Πιστεύω...
#100daychallenge

Το Πιστεύω…

Το μυστικό για να κολυμπάμε σε νέες θάλασσες, μακρία από τα δολώματα..

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;