Η γεύση που μου αφήνουν οι αποκλεισμοί και το μέλλον αυτού του newsletter

Έχουν περάσει λίγες μέρες από τότε που άρθηκαν τα μέτρα εδώ στην Ελλάδα για τον περίφημο ιο, covid-19.

Φαντάζομαι ακόμα και αν βρίσκεσαι σε άλλη χώρα, πάνω κάτω θα βιώνεις την ίδια κατάσταση.

Σιγά σιγά οι περιορισμοί χαλαρώνουν και η πολυπόθητη ελευθερία μας είναι πάλι προ των πυλών.

Παρατηρώ τα συναισθήματα που μου δημιουργεί αυτή η φάση…

Νιώθω σχετικά άβολα ακόμα, όταν είναι να πάω κάπου. Σαν κάτι να με κρατάει, να μη με αφήνει να κάνω την αυτονόητη κίνηση να βγω από το σπίτι και να πάω όπου θέλω.

Χμ… για δες…

Έπειτα από τόσους μήνες περιορισμών, απειλών και παράνοιας, αυτό που ζούσα ‘ρίζωσε’ για τα καλά στη συμπεριφορά μου.

Μπορεί να νιώθεις κάτι παρόμοιο, μπορεί και όχι…

Για σένα μπορεί να μην είναι τόσο έντονο το συναίσθημα.

Μπορεί όμως και να είναι και απλά να το καλύπτεις τόσο καλά, που δε μπορείς να το νιώσεις.

Μμ;

Γιατί το λέω αυτό;

Επειδή υπήρξα αυτός ο τύπος για 40 χρόνια 😊

Έθαβα τα συναισθήματά μου χωρίς καν να καταλαβαίνω ότι το κάνω.

Βασικά δεν ήξερα τι αισθανόμουν γιατί το είχα αποκλείσει από αυτό που ήμουν.

Αν με ρωτούσες ‘τι αισθάνεσαι;’ θα έκανα μια μεγάλη παύση και θα απαντούσα (αν τελικά απαντούσα) ‘δεν ξέρω’.

Μετά από ένα και πλέον χρόνο εγκλεισμού με μια μικρή ανάσα το περασμένο καλοκαίρι του 2020, δυσκολεύομαι πολύ να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα.

Και ξέρεις γιατί;

Με φοβίζει το μετά.

Έχει δημιουργηθεί ένας νευροσυσχετισμός στον εγκέφαλό μου, σύμφωνα με τον οποίο, αν ‘αφεθώ’, τότε θα πονέσω όπως πόνεσα το περασμένο φθινόπωρο που είχαμε το δεύτερο lockdown.

Αυτός ο νευροσυσχετισμός, περιλαμβάνει τις συνάψεις που έχουν αυτόματα γίνει στον εγκέφαλό μου, έτσι ώστε αυτός να με προστατέψει.

Πώς και από τι;

Από ένα νέο lockdown, από νέα μέτρα και περιορισμούς.

Σύμφωνα λοιπόν με τον εγκέφαλό μου και τις συνάψεις που δημιουργήθηκαν, η ελευθερία μου σε αυτή τη φάση, μπορεί να σημαίνει πόνο, γιατί είναι συνδεδεμένη με μια παρόμοια κατάσταση που δημιουργήθηκε στο παρελθόν.

Το φθινόπωρο του 2020 δηλαδή, κατά τη δεύτερη περίοδο εγκλεισμού.

Αυτό το δεύτερο lockdown, ήταν μια εξέλιξη την οποία δεν περίμενα.

Ήθελα να πιστεύω ότι είχαμε ‘ξεμπερδέψει’ με τους εγκλεισμούς και τα απαγορευτικά.

Και με πόνεσε. Με τραυμάτισε.

Ένα αποτέλεσμα βέβαια αυτής της κατάστασης, ήταν και η απαρχή αυτού του newsletter.

Δεν είναι απαραίτητα όλα αρνητικά σε μια τέτοια φάση και μια τέτοια εμπειρία.

Μέσα από τον πόνο και τη δυσκολία γεννιέται κάτι νέο.

Επιστρέφω στην παραπάνω παράγραφο και την ξαναγράφω γιατί είναι σημαντική.

Σύμφωνα λοιπόν με τον εγκέφαλό μου και τις συνάψεις που δημιουργήθηκαν, η ελευθερία μου σε αυτή τη φάση, μπορεί να σημαίνει πόνο, γιατί είναι συνδεδεμένη με μια παρόμοια κατάσταση που δημιουργήθηκε στο παρελθόν.

Ας κάνουμε μια στάση εδώ και ένα ζουμ.

Η ελευθερία μου, έχει σε ένα βαθμό συσχετιστεί με πόνο.

Ουαου!

Δεν ξέρω αν εσένα σου φαίνεται κάτι απλό, αλλά εμένα με τρομοκρατεί αυτή η σκέψη.

Και ξέρεις γιατί;

άντε εγώ λίγο ασχολήθηκα παραπάνω και μπορώ να το καταλάβω ότι συμβαίνει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως δεν το γνωρίζουν και δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν αυτή την περίοδο, αυτή την κατάσταση και τα συναισθήματα που τα συνοδεύουν…

Και αυτό με λυπεί αφάνταστα, γιατί όσο αισιόδοξος και αν θέλω να είμαι, βλέπω πολύ πόνο να έρχεται τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια, ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης.

Πολλοί άνθρωποι θα υποφέρουν δυστυχώς…

Ναι, θα αλλάξουν και πολλά πρός το καλύτερο, αυτό είναι επίσης σίγουρο…

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη – επιτακτική μάλιστα- να γίνουμε περισσότερο ‘άνθρωποι’.

Να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι το αποτέλεσμα κάποιων αιτίων, τα οποία είναι πολύ πιθανό να οφείλονται σε αυτούς τους εγκλεισμούς.

Ας γίνουμε όλοι λίγο πιο υπομονετικοί με τους άλλους ανθρώπους.

Ας τους δίνουμε πάντα μια δικαιολογία.

Κάθε μυαλό έχει τη δυνατότητα και τη δύναμη, να κάνει τον άλλον να υποφέρει, όπως και το δικό σου και το δικό μου.

Κάποιοι υποφέρουν λιγότερο και κάποιοι περισσότερο. Κάποιοι υποφέρουν όλη μέρα και όλη νύχτα…

Ας έχουμε λίγο παραπάνω ενσυναίσθηση. Να προσπαθήσουμε να μπούμε ‘στα παπούτσια του άλλου’.

Πώς μπορεί να αισθάνεται αυτό το άτομο που συμπεριφέρεται έτσι; είναι μια καλή ερώτηση.

Τί προβλήματα μπορεί να κουβαλάει και αυτή η ψυχή;

Πολλές φορές, όταν μάθουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άλλοι άνθρωποι, τότε μόνο αντιλαμβανόμαστε ότι τα δικά μας προβλήματα είναι πολύ μικρά και ασήμαντα μπροστά στα δικά τους…

Αυτό ήθελα να μοιραστώ σήμερα…

Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε λίγο πιο ανεκτικοί όλοι μας, όσο δύσκολο και να είναι αυτό.

Αν έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ότι αυτός ο άνθρωπος με τη συμπεριφορά που δε μας αρέσει,

είναι απλά ‘αντικείμενο’ των νευροσυσχετισμών του, των τραυματικών εμπειριών του και των συνηθειών του που έχουν αυτοματοποιηθεί και δεν μπορούν να αλλάξουν παρά μόνο με βοήθεια ή/και μεγάλη προσπάθεια,

τότε ίσως μπορέσουμε να είμαστε περισσότερο ανεκτικοί και υπομονετικοί απέναντι στους άλλους.

Και να σου πω και κάτι τελευταίο;

Το πρόβλημα δεν είναι ο απέναντι, το πρόβλημα είναι ότι εμείς αντιδρούμε σε αυτό που οι άλλοι πολλές φορές πράττουν.

Όχι πάντα. Αλλά πολλές φορές, ίσως τις περισσότερες, η ενόχλησή μας από τους άλλους, είναι απλά τα δικά μας συναισθηματικά μοτίβα. τραύματα και κολλήματα που δεν έχουμε αντιμετωπίσει ακόμα.

Καλό σαββατοκύριακο 😊

Υ.Γ. Θα μιλήσω ελεύθερα.

Κλάταρα… Δυσκολεύομαι να συνεχίσω αυτό το newsletter σε εβδομαδιαία βάση.

Απαιτεί πολύ χρόνο και ενέργεια, τα οποία χρειάζομαι για να πορευτώ αυτό το διάστημα.

Να αναπροσαρμώσω το πλάνο μου και τη στρατηγική μου, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ως εκ τούτου, για ένα χρονικό διάστημα (άγνωστο πόσο), θα στέλνω μηνύματα μόνο σε χρονικά διαστήματα που θα έχω κάτι αξιόλογο να μοιραστώ και θα έχω το χρόνο να το κάνω.

Μπορεί και να συνεχίσω να στέλνω κάθε εβδομάδα, δεν ξέρω!

Μπορεί κάθε δύο εβδομάδες ή κάθε μήνα. Ότι βγει!

Εντάξει καταλαβαίνω ότι τώρα μπορεί να σκεφτείς ‘κάνε ότι θέλεις κι’ εσύ, who cares…) και είναι απόλυτα σεβαστό και κατανοητό.

Και μόνο που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, είναι για μένα μεγάλη τιμή και σε υπερ ευχαριστώ.

Αυτό που κρατάω από αυτά τα πρώτα 25 μηνύματα, είναι το ‘κλικ’ που είχαν πολλοί σε διαφορετικά μηνύματα και μου απάντησαν.

Ξέρω ότι εσύ μπορεί να μην έχεις απαντήσει σε κανένα μήνυμα ή να βαριέσαι να τα διαβάζεις.

Όλα είναι σεβαστά και καλοδεχούμενα 😊

Το βασικό μου μέλημα, είναι να σου δώσω απλά την οπτική μου και να σου δείξω ότι δεν είσαι ο/η μόνος/η που πολλές φορές βασανίζεσαι, όλοι στο ίδιο ‘καζάνι βράζουμε’ και όλοι τις ίδιες δυσκολίες αντιμετωπίζουμε.

Και επειδή κυριαρχεί η τάση να δημιουργούνται λάθος πρότυπα, εντυπώσεις και ερμηνείες, γι’ αυτό μιλάω και σου ανοίγω την καρδιά μου…

Για να δεις ότι δεν είναι κάτι που λείπει από τη ζωή σου, είναι αυτά που ηθελημένα και με αδίστακτο τρόπο μπαίνουν στη ζωή μας και στο μυαλό μας και μας κάνουν να αισθανόμαστε συνέχεια ότι κάτι μας λείπει για να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.

Ε δεν είναι έτσι! Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου άποψη…

Ας πούμε λοιπόν ότι μπορεί αυτό το μήνυμα να ήταν το τέλος του Α’ κύκλου ή μπορεί και όχι.

Μπορεί απλά να είναι το εικοστό πέμπτο και το επόμενο το εικοστό έκτο!

Take care 😊

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Γνωρίζεις την αξία σου;

Χθες το απόγευμα, ήρθε μπροστά μου στο YouTube ένα πολύ μικρό video. Μου άρεσε. Μπορεί να σου αρέσει και σένα.

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Από το 100 Day Challenge:

Ο τρόπος
#100daychallenge

Ο τρόπος…

Η μια απάντηση για όλα τα ερωτήματά μου. Ο δρόμος για την ελευθερία…

Το καλούπι
#100daychallenge

Το καλούπι…

Όσο νερό και να βάζουμε στο τετράγωνο καλούπι, σχήμα καρδούλας δε θα βγει…

Το ένα τρίτο της ζωής μας, είναι ο ύπνος
#100daychallenge

Το 1/3 της ζωής μας…

Αυτό που καθορίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής…

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;