Τι μου αποκάλυψαν 5 εβδομάδες εκτός οθόνης…

Ξεκινάω να γράψω το νέο μου email, έχοντας μια ιδέα στο μυαλό μου για το που περίπου θα κινηθεί.

Ανοίγω την εφαρμογή που χρησιμοποιώ όπως πάντα, επιλέγω το αντίστοιχο πεδίο για να ξεκινήσω ένα νέο μήνυμα…

και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ο επεξεργαστής κειμένου έχει αλλάξει…

Καταργήθηκε η έκδοση που χρησιμοποιούσα και τώρα υπάρχει μια νέα έκδοση.

Όμως η έκδοση αυτή δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη και δεν είναι τόσο βολική για τον τύπο των μηνυμάτων που στέλνω εγώ.

Βλέπεις, δε στέλνω τα τυπικά emails που στέλνουν οι άλλοι συνήθως, εγώ γράφω… κατεβατά ολόκληρα!

Αρχίζω να εκνευρίζομαι. Τι θα κάνω τώρα, πώς θα γράφω;

‘Δε μπορώ’ να χρησιμοποιώ αυτόν τον επεξεργαστή κειμένου, είναι αργός και αταίριαστος σε αυτό που κάνω…

Μήπως να αλλάξω εφαρμογή; μήπως να βρω κάποιον τρόπο να τον επαναφέρω;

Μήπως να στείλω μήνυμα στο customer support να κάνω παράπονα;

Μήπως να γράφω στο Evernote ή στα Google docs και μετά να κάνω copy-paste το κείμενο;

Έχω τώρα σχεδόν ιδρώσει από το κακό μου…

Σηκώνομαι, κάνω μια βόλτα στο δωμάτιο και αμήχανα ανάβω την καφετιέρα.

Κάνω έναν espresso σε χρόνο dt και ξανακάθομαι στην καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή.

Αρχίζω και πειραματίζομαι με το νέο επεξεργαστή.

Μετά από την πρώτη ‘κρίση πανικού’, όπου το μυαλό μου ήρθε σε fight or flight (or freeze) κατάσταση, αρχίζει να ψάχνει λύσεις.

Αφού λοιπόν πάλεψα για ένα χρονικό διάστημα (flight), τώρα αρχίζω να ψάχνω αν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου με τον νέο editor.

Γράφω λίγο, νευριάζω.

Δε μ’ αρέσει. Δεν είναι το ίδιο καλό.

Καλά είναι δυνατόν να τον καταργήσανε έτσι στα καλά καθούμενα;

Δε σκέφτονται ότι κάποιοι τον έβρισκαν χρήσιμο;

Δεν σκέφτηκαν ότι είχα συνηθίσει;

(δε με ακούνε, δε με σκέφτονται, δε με νιώθουν, δε με βλέπουν φωνάζει το πεντάχρονο συναισθηματικά παιδάκι μέσα μου)

Ουφ…

Ααα μπορώ να βάλω όμως υπογραφή σε αυτή την έκδοση.

Για να δω, μου αρέσει αυτό;

Ααα να βάλω και φωτογραφία; ααα μήπως γράψω και ένα quote εκεί κάτω;

Τιιιιιι; πάλι πρέπει να γράψω από την αρχή αυτά που έγραφα στο footer;

Ουφ… κουράστηκα ρε φίλε.

Δεν είναι καλό το εργαλείο. Δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικό.

Πιο αργό, δε μου αρέσει αλλά θα το υποστώ…

(Το πήρα απόφαση)

Κάθε τι καινούργιο, είναι ένα είδος ‘απειλής’ για τον εγκέφαλό μας.

Την ίδια ώρα, ένα άλλο σημείο του εγκεφάλου χαίρεται και.. χορεύει γιατί έχει κάτι νέο να ασχοληθεί!

Το ένα χορεύει, το άλλο κάθεται μουτρωμένο, σφίγγεται και σκύβει, για να μη φάει καμιά αδέσποτη…

Κάπως έτσι κινούμαστε όλη μέρα αν το καλοσκεφτείς…

Το μυαλό μας παίζει παιχνίδια κι εμείς είμαστε σαν μαριονέτες που ακολουθούμε με το σώμα μας και με τα συναισθήματά μας.

Άλλοτε χορεύουμε, γελάμε και περνάμε καλά και άλλοτε καθόμαστε σε μια γωνιά και ‘κλαίμε τη μοίρα μας’.

Είμαστε και στο ενδιάμεσο για πολλές ώρες της ημέρας.

Εκεί που δουλεύει ο αυτόματος πιλότος μας, οι συνήθειές μας.

Οι αυτοματισμοί μας.

Κάπως έτσι όμως ‘ζούμε στα άκρα’.

Όλη την ημέρα δουλεύουμε σε full ρυθμούς, οι περισσότεροι από εμάς τουλάχιστον και δε σταματάμε ούτε για ανεφοδιασμό.

Χρειάζομαι ξεκούραση αγαπημένε/η. Υποθέτω κι εσύ.

Ας ξεκουραστούμε για να πάρουμε δυνάμεις για τη συνέχεια.

Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει;

Όλο εκπλήξεις έχει η ζωή, μμ;

Πήγαμε δυο μέρες στην παραλία και κατάλαβα πόσο καλός είμαι στα λόγια αλλά στα έργα… ακόμα έχω πολύ δουλειά μπροστά μου…

Κάθε λίγα λεπτά ένιωθα την ανάγκη να κοιτάξω το κινητό να δω τα email μου.

Τον καθημερινό μου εθισμό!

Λίγες ώρες στην παραλία παρατηρώντας το σώμα σου και το νου σου, μπορούν να σου πουν πολλά για το πως ζεις.

Αν μείνεις εκεί να κοιτάς τη θάλασσα για αρκετά λεπτά, τι νιώθεις την ανάγκη να κάνεις;

Τι δεν σε αφήνει να ‘βαρεθείς’; Τι αναζητάει το νευρικό σου σύστημα μέσα από τα χέρια σου;

Τι μονοπωλεί τις σκέψεις και σαγηνεύει το μυαλό σου;

Το καλοκαίρι του 2020 πήρα 5 εβδομάδες off από τις οθόνες (όχι φυσικά 100%, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο γιατί όλα από εκεί τα χειριζόμαστε πλέον…).

Τις πρώτες 4 εβδομάδες παρατηρούσα τα… τερατουργήματα που έβγαιναν από μέσα μου.

Τους εθισμούς μου. Τις ψευτοανάγκες μου. Τις φοβίες μου. Τις ελλείψεις μου.

Πήρα αποφάσεις. Μια από αυτές είναι αυτές οι γραμμές που διαβάζεις..

Έκανα μια νέα αρχή.

Αργά αλλά σταθερά προχωράω.

Η αξία της ξεκούρασης είναι ανεκτίμητη.

Μην την υποτιμήσεις αγαπημένε/η.

Προσπάθησε να πάρεις το χρόνο που σου αναλογεί για να ξεκουράσεις νου και σώμα.

Τα αποτελέσματα μπορεί να μη φανούν άμεσα, αλλά πίστεψέ με θα τα δεις…

Για τις επόμενες δυο εβδομάδες θα προσπαθήσω να κάνω ένα διάλειμμα για ξεκούραση.

Δε θα είναι τόσο μεγάλο τόσο εκτενές όσο το περσινό, όμως θα προσπαθήσω όταν είμαι εκτός, να είμαι εκτός 100%.

Αν είμαι στην παραλία να είμαι 100% στην παραλία. Ούτε στο κινητό, ούτε στο μέλλον, ούτε στο παρελθόν.

Σε εκείνη την υπέροχη εικόνα, που έχω την τύχη να έχω στα πόδια μου σε λίγα λεπτά της ώρας.

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν είχα γεννηθεί σε μια άλλη χώρα.

Μπορεί να είμαστε λίγο άναρχοι και απείθαρχοι σαν λαός, όμως η χώρα μας είναι τόσο όμορφη (πόσο δε μάλλον το καλοκαίρι!), που πολλές φορές δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε και το θεωρούμε δεδομένο.

Δεν είναι όμως. Ας μην το ξεχνάμε αυτό 🙂

Ίσως να ακούσεις από μένα τις επόμενες δυο εβδομάδες, ίσως και όχι.

Θα δείξει! (ξέρω, μεγάλη απώλεια 😂😂)

Εγώ πάντως θα χαρώ να ακούσω από εσένα, να το ξέρεις.

Καλό μας μήνα αγαπημένε/η.

Εις το επανιδείν.

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Ποιοτικός Έλεγχος 👌

Αυτό είναι το έβδομο και τελευταίο επεισόδιο της μινι σειράς Επαναπρογραμματισμός Νευροσυσχετισμών Βήμα-Βήμα.

Φλέβα χρυσού 😮

Δύο μεγάλες επιδράσεις είχα αυτή την εβδομάδα. Αυτές, οδήγησαν σε “αναλαμπές” όπως τις ονομάζω στη δική μου διάλεκτο…

Οικιακή Ψυχοθεραπεία 👀

Όταν η μέρα έχει χαράξει, αλλά η πυκνή συννεφιά δε σε αφήνει να ξεκινήσεις με τη διάθεση που θα ήθελες…

Η αίσθηση της αύξησης 📈

Ξεκινάω αυτό το email με την πρόθεση να είναι σύντομο, λιτό και περιεκτικό.
Για να δούμε αν θα τα καταφέρω… 😊

Από το 100 Day Challenge:

Η πηγή της έμπνευσης για το blogging
#100daychallenge

Πηγή Έμπνευσης

Τι με ενέπνευσε να ξεκινήσω να γράφω 100 άρθρα; Ποιος, τι και πώς;

Ο αδιάψευστος μάρτυρας..
#100daychallenge

Ο αδιάψευστος μάρτυρας

Υπάρχει κάποιος που ξέρει όλη την αλήθεια για τις πράξεις μας. Δεν είναι αυτός που νομίζεις…

Η λίστα
#100daychallenge

Η λίστα…

Είναι πολύ πιο πιθανό να αναδυθεί κάτι που υπάρχει μέσα σου, όταν διαβάσεις τη σκέψη κάποιου άλλου,

Ανοιχτό μυαλό...
#100daychallenge

“Ανοιχτό” μυαλό

Όσο και να βρέχει οπτικές, ένα τέτοιο σύστημα πεποιθήσεων δε θα διαβρωθεί από το νερό που πέφτει…

Ότι δίνεις, παίρνεις
#100daychallenge

Ότι δίνεις, παίρνεις…

Αν παρατηρήσεις τι συμβαίνει και ανατρέξεις στο παρελθόν, μπορεί να βρεις διαμαντάκια…

Λάθος εκτίμηση..
#100daychallenge

Λάθος εκτίμηση

Το τατουάζ στο χέρι ‘δε φταίω εγώ που μεγαλώνω’ μαρτυρά τον εσωτερικό του κόσμο…

Το εύκολο
#100daychallenge

Το εύκολο

Είναι το ‘εύκολο’ πάντα η καλύτερη επιλογή που έχουμε; Μήπως όχι;

Το πρόβλημα
#100daychallenge

Το πρόβλημα

Αν βρεις κάτι που κρατάει αρκετούς ανθρώπους ξάγρυπνους και ανήσυχους και μπορέσεις να προσφέρεις λύση…

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;