Υπόκωφες κραυγές

Καθώς το φθινόπωρο έχει πλέον πάρει τη θέση του, αρχίζω σιγά σιγά να ετοιμάζομαι για τις ‘αλλαγές της εποχής’.

Ναι, τα ρούχα είναι μια από αυτές, “ανέβασε” τα καλοκαιρινά – “κατέβασε” τα φθινοπωρινά και τα χειμωνιάτικα.

Εξαρτάται βέβαια από το χώρο που έχεις και πως συνηθίζεις να κάνεις αυτή τη διαδικασία.

Όμως δεν είναι μόνο τα ρούχα, είναι και οι υπόλοιπες συνήθειες που ‘πρέπει’ να προσαρμόσεις.

Ο ύπνος για παράδειγμα, το γεγονός ότι η μέρα μικραίνει και σιγά σιγά νυχτώνει νωρίτερα και για περισσότερες ώρες.

Όλα αυτά, μπορεί να τα έχουμε συνηθίσει, δεν παύουν όμως να είναι μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητά μας.

Και απλά επειδή τα κάνουμε όλα ‘μηχανικά’, δεν παρατηρούμε τι μπορεί να προκαλέσουν αυτές οι αλλαγές στην ισορροπία μας.

Τόσο την ψυχική, όσο και τη σωματική.

Στη δική μου την καθημερινότητα, αυτή η αλλαγή στο πρωινό ‘τελετουργικό’, σε αυτά που έχω ρυθμίσει να κάνω δηλαδή για να έχω καλύτερα αποτελέσματα, είναι κάτι που με αποπροσανατολίζει και με δυσκολεύει πολύ.

Κάθε αλλαγή εποχής με αποσυντονίζει

Εκεί που έχω χτίσει τις νέες συνήθειες για τις αντίστοιχες ώρες, εκεί που έχω βρει την ισορροπία μου… άντε πάλι τα ίδια…

Από καλοκαίρι φθινόπωρο, από φθινόπωρο χειμώνα, από χειμώνα άνοιξη, από άνοιξη καλοκαίρι.

Είναι κάτι που παρατηρώ τα τελευταία δύο χρόνια και κάθε φορά μένω άφωνος με τη δυσκολία που βλέπω ότι έχω να προσαρμοστώ γρήγορα στα δεδομένα της κάθε εποχής.

Και αν οι τέσσερις εποχές που απολαμβάνουμε στην Ελλάδα έχουν η κάθε μια τη δική της ομορφιά (δεν έχουν όλα τα μέρη του πλανήτη τόσο εμφανείς τις τέσσερις εποχές βλέπεις), αυτή η αλλαγή των εποχών είναι κάτι που ακόμα ‘παλεύω’ να βρω τον τρόπο να γίνεται όσο το δυνατό πιο ομαλά στο κομμάτι των συνηθειών.

Σε ακούω…

‘εγώ δεν το βλέπω έτσι, δεν έχω τέτοιο πρόβλημα, δε με απασχολεί’.

Μαζί σου…

Το ερώτημα είναι αν αυτό είναι για ‘καλό’ ή για ‘κακό’. Αν λειτουργεί σε τελική ανάλυση “υπερ” σου ή “εναντίον” σου.

Τροφή για σκέψη 😉

Έτσι λοιπόν, μια από τις συνήθειες που προσπαθώ να προσαρμόσω στα δεδομένα της εποχής, είναι το πρωινό jogging.

Για την ακρίβεια η ώρα που πηγαίνω. Το καλοκαίρι λόγω ζέστης, όταν ο ήλιος ανατέλλει, εγώ είμαι ήδη στην επιστροφή.

Η υπερβολική ζέστη και ο ήλιος δεν είναι ωραίοι ‘συνοδοί’ για το τρέξιμο.

Τουλάχιστον για μένα που είμαι πρωινός τύπος, βλέπω άλλους να τρέχουν κατά τη διάρκεια της μέρας και τους θαυμάζω πολλές φορές.

Αυτή την εποχή πηγαίνω γύρω στις 7 πμ και κάτι, για περίπου 45 λεπτά και επιστρέφω στις 7.45 πάνω κάτω.

Είναι ώρα που έχει αρκετή κίνηση στο πεζοδρόμιο που τρέχω και δεν είναι το καλύτερό μου.

Είναι αρκετά σημεία που στενεύει το πεζοδρόμιο και χρειάζονται ελιγμοί για να χωρέσουμε όλοι 🙂

Οι άνθρωποι που περπατούν όμως, μου δίνουν καθημερινά πολλή υλικό για να δουλέψω με ‘μένα’.

Αποτελούν την αφορμή, το κουμπί που θα πατηθεί για να βρω κάτι που παίζει κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης.

Στο ασυνείδητο δηλαδή…

Το αξιοποιώ για να φωτίσω σκοτεινές πλευρές και τυφλά σημεία.

Δηλαδή;

Σήμερα για μια ακόμα φορά, είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω πόσο μα πόσο η εσωτερική φωνή, το ρομποτάκι μου, κρίνει όποιον άνθρωπο βρεθεί μπροστά του.

Και είναι τόσο μα τόσο χαμηλόφωνη και τόσο κρυφή αυτή η διαδικασία, που είναι ιδιαίτερα δύσκολο να την ‘ακούσεις’.

“Αυτός περπατάει μυστήρια, εκείνος φοράει παράξενα ρούχα, ο άλλος περπατάει και τρώει… η κοπέλα εκείνη έχει περιττά κιλά, αυτή εδώ είναι ωραία ντυμένη… α εκείνη καπνίζει.. α κι εκείνη μιλάει κάθε μέρα στο κινητό πρωί πρωί όσο περπατάει…”

Όλες αυτές οι ‘σκέψεις’, όλες αυτές οι ‘παρατηρήσεις’ γίνονται αυτόματα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Και ναι, γίνονται σε όλους μας, αυτό είναι το μόνο σίγουρο 🙂

Γιατί ρε φίλε; γιατί είμαστε τόσο επικριτικοί; τόσο περίεργοι; αναρωτιέμαι συνεχώς…

Άλλο το επικριτικός, άλλο το περίεργος…

Το περίεργος πιστεύω πως είναι αποτέλεσμα δύο πραγμάτων.

Το πρώτο είναι η διαδικασία σκαναρίσματος του εγκεφάλου μας για να βρίσκει τις ‘απειλές’.

Το δεύτερο, είναι μια ‘έμφυτη’ τάση που έχουμε για εξερεύνηση.

Το επικριτικός όμως είναι νομίζω πιο ‘βαθύ’.

Είναι αυτή η φωνή που σε σαμποτάρει χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Είναι η φωνή που ακούς, αλλά δεν ακούς, γιατί μιλάει τόσο χαμηλόφωνα που δε φτάνει στ’ αυτιά σου.

Είναι όμως αρκετά δυνατή, ώστε να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της ζωής μας εν γένει.

Και να σου πω γιατί είναι επικριτική; γιατί ένα ‘θετικό’ αντιστοιχεί σε εκατό ‘αρνητικά’;

Γιατί καλώς η κακώς αυτός είναι ο τρόπος που μεγαλώνουμε.

Ερχόμαστε ‘πλήρεις’ σε μια πραγματικότητα και μόλις ανοίγουμε τα μάτια μας αρχίζουμε την εξερεύνηση.

Και μόλις η εξερεύνηση φτάσει στα όρια που οι γονείς/φροντιστές μας έχουν θέσει (σύμφωνα με τις δικές τους -τραυματικές- εμπειρίες), τότε αρχίζει η διαδικασία του ελέγχου, της απόρριψης, της κριτικής.

Ξαφνικά, οι πράξεις μας γίνονται ‘εμείς’. Η εξερεύνησή μας γίνεται μπελάς για τους άλλους.

Και έτσι ξεκινάει η παραγωγή νοημάτων και νευροσυσχετισμών από τη βρεφική και παιδική μας ηλικία.

Κι αν έχει λίγο βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια η ανατροφή των παιδιών από μια (μικρή νομίζω ακόμα) ομάδα ανθρώπων, γονέων δηλαδή, αυτό είναι κατά την ταπεινή μου άποψη σταγόνα στον ωκεανό…

Αυτή η συζήτηση όμως, είναι θέμα για άλλη μέρα 🙂

Η δυνατότητα να μπορείς να ακούς, να νιώθεις, να αντιλαμβάνεσαι αυτή τη φωνή και η συνειδητή προσπάθεια να την αλλάξεις, να επαναπρογραμματίσεις δηλαδή το ρομποτάκι σου, είναι ένα πεδίο που όχι απλά βρίσκω ενδιαφέρον, αλλά έχω αφιερώσει όλο μου το χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματα για να το ερευνήσω.

Και είναι αυτές οι υπόκωφες φωνές, οι κραυγές, που αν καταφέρεις να τις ‘δουλέψεις’, τότε όλα αρχίζουν και γίνονται πιο απλά, προσφέροντας περισσότερο ισορροπία στο σύστημα 🙂

Για να τις επαναπρογραμματίσεις, δε χρειάζεται να τις ακούσεις πρώτα…

Θα καταφέρεις να τις ακούσεις, όταν βγάλεις το θόρυβο, τα παράσιτα από τη ζωή σου. Και αυτό θα πάρει λίγο περισσότερο χρόνο…

Αυτό λέει η δική μου τουλάχιστον εμπειρία 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.