Τρόπος υπάρχει… λόγος όμως;

Τρόπος υπάρχει, λόγος όμως;

Καθώς ξεκινώ τη σημερινή μέρα, μου είναι δύσκολο να ξεχάσω τι σημαίνει να κυκλοφορείς στη Θεσσαλονίκη το Δευτεριάτικο πρωινό που ακολουθεί το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη.

Ναι, αυτό που είχε την έκθεση, τις εξαγγελίες, τα επεισόδια, τις πορείες και όλη αυτή την ‘ομορφιά’ που καλύπτει την πόλη κάθε χρόνο τέτοια εποχή…

Είναι επίσης και η Δευτέρα που συνήθως ξεκινούν τα σχολεία.

Η νέα σχολική χρονιά, που αλλάζει την καθημερινότητα μικρών και μεγάλων για τους επόμενους 9 μήνες.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, εδώ και… πολλά χρόνια, φέρνω στο μυαλό μου μια εικόνα.

Την εικόνα της κίνησης στο δρόμο, το μποτιλιάρισμα, το άγχος. Την ‘αηδία΄ που ένιωθα για πολλά χρόνια…

Ήταν βλέπεις η καθιερωμένη εικόνα για να παω στη δουλειά.

Και αν αυτό το διάστημα με την έκθεση και την έναρξη των σχολείων είναι ακόμα πιο ‘επιβαρυμένη’ η κατάσταση στους δρόμους, η αλήθεια είναι πως με εξαίρεση το καλοκαίρι, όλες οι υπόλοιπες εποχές είναι το ίδιο δύσκολες όταν κινείσαι στο δρόμο.

Θυμάμαι εκείνο το διάστημα που η δουλειά μου ήταν στο κέντρο και έπρεπε να κατεβαίνω με το αμάξι. Ήμουν βλέπεις εξωτερικός πωλητής.

Φρίκη…

Ένα πεντάλεπτο αν καθυστερούσα, ήταν σα να χάνω ένα μήνα από τη ζωή μου, με το άγχος και τα νεύρα που είχα.

Κίνηση, αναρχία, διπλο και τριπλο παρκαρισμένα, μηχανάκια από παντού, ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του… κανένας σεβασμός στους κανόνες, κανένας σεβασμός σε τίποτα.

Ο ‘καθένας μόνος του’ στη μάχη της ‘επιβίωσης’. Κάπως έτσι ήταν ο τίτλος της ταινίας που έβλεπα κάθε πρωί.

Αλλά κι εγώ δεν πήγαινα πίσω.

Δεν έχανα ευκαιρία να το ρίξω το μπινελίκι μου, να χτυπιέμαι μόνος μου από τα νεύρα, να καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, να αναρωτιέμαι που και που αν υπάρχει διέξοδος σε αυτή την παράνοια…

Έρχομαι πίσω στο τώρα και χαμογελάω λίγο αμήχανα…

Κι όμως… υπάρχει ελπίδα ρε φίλε… υπάρχει διέξοδος…

Δεν είναι βέβαια και πολύ εύκολος ο δρόμος, αλλά αξίζει πέρα για πέρα το επίπονο ταξίδι.

Η Οδύσσεια αν θέλεις για να φτάσεις στην Ιθάκη σου…

Μπορείς να αντιστρέψεις μια τέτοια κατάσταση.

Μπορείς να βάλεις λίγο περισσότερη γαλήνη στη ζωή σου.

Από κάπου όμως θα πρέπει να ξεκινήσεις. Και συνήθως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να φτάσεις στο ‘αμήν’ που λέμε.

Να πεις, ‘φτάνει πια’, ‘τέλος’, ‘δεν πάει άλλο’.

Να πάρεις μια απόφαση. Απόφαση-δέσμευση όμως, όχι απόφαση από αυτές που τις παρατάς όταν έρθουν τα σκούρα.

Γιατί θα έρθουν, αυτό είναι δεδομένο.

Μπορείς, έχεις την επιλογή και τη δυνατότητα, έστω και αν δε μπορείς να σκεφτείς το πως αυτή τη στιγμή, να αλλάξεις το παιχνίδι.

Να ξεκινήσεις να βλέπεις τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική.

Την οπτική που περιλαμβάνει ζωή από σχέδιο, όχι ζωή από συνήθεια.

Το δικό μου το ‘σχέδιο’, ήταν να μπορέσω να δουλεύω μόνος μου, από το σπίτι, χωρίς να αναγκάζομαι να ζω καθημερινά την παράνοια στο δρόμο.

Χωρίς να δουλεύω με ανθρώπους που δεν απολαμβάνω την παρουσία τους.

Χωρίς να αναγκάζομαι να κάνω κάτι που δεν έχει νόημα, απλά και μόνο για να πληρώνω τις μηνιαίες οικογενειακές υποχρεώσεις.

Χωρίς να ‘πρέπει’ να κάνω ότι κάνουν οι άλλοι και να ζω τη ζωή που άλλοι έχουν αποφασίσει ότι ‘πρέπει’ να ζω.

Εγώ σιχάθηκα την ζωή μου σε τέτοιο βαθμό, που κατάφερα να πω αυτό το ‘ποτέ ξανά’.

Δεν ξέρω αν είναι ο μόνος τρόπος για να αλλάξεις μια κατάσταση που πιθανώς να σε βαραίνει, ξέρω όμως ότι αν μπορώ εγώ να βρώ τον τρόπο να δημιουργήσω μια νέα καλύτερη και πολύ πιο ευχάριστη καθημερινότητα για μένα και την οικογένειά μου, τότε είναι δεδομένο ότι μπορείς κι εσύ.

Και μάλιστα είναι πολύ πιθανό να το κάνεις και πιο γρήγορα και πιο εύκολα απ’ ότι εγώ, γιατί μπορεί να έχεις λιγότερα εμπόδια στο δρόμο σου.

Γι’ αυτή την γλυκιά και καθημερινή αίσθηση της ελευθερίας κάνω ότι κάνω. Γι’ αυτήν έχω θυσιάσει όσα έπρεπε να θυσιάσω, για να τη δημιουργήσω και να τη διατηρήσω.

Αν είναι κάτι που σε ενδιαφέρει κι εσένα, έλα να… κάνουμε παρέα 🙂

Το γιατί μας είναι το ‘κλειδί’ αγαπημένε/η. Το ‘γιατί‘ μας…

Αν θέλεις μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο ή/και να εγγραφείς στο newsletter με τα ‘σποράκια ελευθερίας’ (seeds of freedom).

Που ξέρεις; μπορεί και να βρεις κάτι αξιόλογο εκεί 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.