Το παράδοξο της οικειότητας

Το παράδοξο της οικειότητας...

Έχεις ποτέ σκεφτεί γιατί οι ‘δικοί’ σου άνθρωποι, οι κοντινοί σου, το άμεσο περιβάλλον, πολλές φορές δεν δίνουν τη δέουσα σημασία σε κάτι που έχεις να μοιραστείς μαζί τους;

Από μια επισήμανση έως μια ιδέα που μπορεί να τους βοηθήσει.

Ίσως και να τους βγάλει από κάποια δύσκολη θέση ή ακόμα και μια απελπιστική κατάσταση…

Αυτό μπορεί να οφείλεται σε μια σειρά από λόγους, ανάλογα με την περίπτωση, είναι όμως δύο σκέψεις που έχω και θέλω να μοιραστώ σήμερα 🙂

Η πρώτη είναι πως πολλές φορές, όλοι μας έχουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, να μας ακούσουν, να τα βγάλουμε από μέσα μας…

Δε θέλουμε ούτε κάποια συμβουλή, ούτε καν κάποια αποδοχή γι’ αυτά που λέμε.

Απλά θέλουμε να μας ακούσει κάποιος…

Αυτό είναι αρκετά δύσκολο να επιτευχθεί, καθώς απαιτεί από τον άλλον να είναι διατεθειμένος να ακούσει, χωρίς να εκφράσει την άποψή του.

Και μπορεί να ακούγεται απλό, όμως δεν είναι.

Ιδίως αν είσαι σαν εμένα, που όταν βλέπω μια προφανή λύση για ένα πρόβλημα, θεωρώ ότι το να το μοιραστώ, είναι ο τρόπος που έχω για να βοηθήσω.

Δεν είναι όμως ιδιαίτερα επιτυχής αυτή η προσπάθεια πολλές φορές.

Ιδίως αν το άλλο πρόσωπο είναι κάποιος που σε γνωρίζει καλά.

Και αυτο με οδηγεί στη δεύτερη σκέψη…

Υπάρχει ένα παράδοξο. Το παράδοξο της ‘οικειότητας’.

Όσο περισσότερο οικείος είσαι με κάποιον, τόσο πιο δύσκολο είναι να σε ακούσει.

Γιατί όμως;

Είσαι δεδομένος. Είσαι η καθημερινότητα. Είσαι μέσα στον κύκλο που λειτουργεί.

Είσαι από μέσα και περιμένει τη βοήθεια να έρθει απ έξω.

Όχι, δεν το κάνει συνειδητά…

Δεν ξέρω αν σου τυχαίνει, μερικές φορές, μπορεί να λες σε κάποιον δικό σου κάτι, αλλά δε μπορείς να τον κάνεις να δει την οπτική σου.

Δοκιμάζεις διάφορους τρόπους, αλλά δε γίνεται τίποτα.

Και κάποια στιγμή, με έναν ιδιαίτερα περίεργο τρόπο, κάτι θα ακούσει από κάποιον τρίτο, που πολύ πιθανό να είναι ακριβώς το ίδιο που έλεγες κι εσύ και ξαφνικά… το ακούει! Το βλέπει… Το νιώθει!

Και απορείς…

Από τη μια χαίρεσαι για την εξέλιξη, από την άλλη όμως ο εγωισμός σου, το ‘εγώ’, η τεχνητή νοημοσύνη, δε σε αφήνει να το αποδεχτείς εύκολα.

Γιατί δεν άκουγε εμένα που έλεγα τόσο καιρό το ίδιο πράγμα;

Δε με εκτιμάει, δε με ακούει, δε με εμπιστεύεται… μπλα μπλα μπλα

Έτσι όμως, φεύγει από τον άλλον το ‘μικρόβιο’ και κολλάει σε εμάς!

Εκεί που ‘τελειώνει’ αυτό το επεισόδιο της σειράς για το άλλο πρόσωπο, εκεί ξεκινάει για εμάς, αν πέσουμε στην παγίδα να δώσουμε σημασία στο ρομποτάκι μας, στο μυαλό μας, στις σκέψεις μας.

Η θέση μας λοιπόν, είναι λεπτή.

Δεν είναι εύκολο ούτε να ακούς, ούτε να μην μπορείς να μοιραστείς τη λύση.

Είναι ακόμα πιο δύσκολο, να αποδεχτείς ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να ακούσει κάποιος το ίδιο πράγμα από κάποιον άλλον και να το νιώσει.

Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι δεν κάναμε κάτι καλά.

Μπορεί να μην είχαμε βρει τον κατάλληλο τρόπο, να επικοινωνήσουμε τη θέση και τη σκέψη μας.

Μπορεί όμως και όλη η προσπάθειά μας, να ήταν η πορεργασία που χρειαζόταν, για να ‘σπάσει το απόστημα’.

Λίγο λίγο, βάζεις ένα λιθαράκι…

Όμως είναι καλό να γνωρίζουμε, ότι το παράδοξο της οικειότητας υπάρχει και δεν έχει πολύ σημασία το ‘γιατί’ υπάρχει, όσο το να το αποδεχτούμε και να ‘δουλέψουμε’ με αυτό.

Εδώ ο Χριστός ο ίδιος, δε δίδασκε στη Ναζαρέτ, γιατί οι άνθρωποι εκεί ήταν τόσο οικείοι μαζί του, που δε μπορούσαν να τον αποδεχτούν ως κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν, μετά τη μεταμόρφωση του.

Να το θυμάσαι αγαπημένε/η. Το παράδοξο της οικειότητας.

Έχει εφαρμογή σε πολλούς τομείς.

Είτε στην επικοινωνία μας, είτε στην αποδοχή μας με τα οικεία πρόσωπα.

Και να σου πω και κάτι τελευταίο;

Έχε το νου σου, ότι μπορεί κι εσύ να μην ακούς και να μη δίνεις τη δέουσα σημασία σε κάποιο οικείο σου πρόσωπο 😉

Μην αφήνεις το ρομποτάκι σου να σε πείσει ότι είσαι υπεράνω.

Συνήθως είναι παγίδα…

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.