Το διαμάντι

Το έτος 1843 γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας άνθρωπος που κατά τη διάρκεια της ζωής του επηρέασε βαθιά, τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το όνομά του ήταν Ράσελ Χέρμαν Κόνγουελ, ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα και αργότερα κληρικός.

Μια μέρα, μια ομάδα αγοριών επισκέφθηκε τον Δρ Κόνγουελ στην εκκλησία του και τον ρώτησαν αν θα μπορούσε να τους διδάξει κάποια μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου.

Τα αγόρια ήταν διψασμένα για μόρφωση και πανεπιστημιακή εκπαίδευση, όμως δεν είχαν τα χρήματα για να πληρώσουν για τις σπουδές.

Τους άκουσε με χαρά και τους απάντησε ότι θα έκανε ότι μπορούσε..

Ξεκίνησε να σκέφτεται λοιπόν τρόπους, με τους οποίους θα μπορούσε να γίνει αυτό που του ζήτησαν τα αγόρια, πραγματικότητα.

Αναρωτήθηκε γιατί να μη μπορεί να υπάρξει ένα καλό πανεπιστήμιο για φτωχούς αλλά άξιους νέους.

Ήταν μια υπέροχη ιδέα, την οποία ξεκίνησε να δουλεύει αμέσως.

Και μια ιδέα ήταν ικανή να επηρεάσει θετικά τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Σχεδόν από μόνος του, ο Δρ Κόνγουελ συγκέντρωσε επτά εκατομμύρια δολάρια (τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη) με τα οποία και ίδρυσε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου!

Και συγκέντρωσε τα χρήματα, δίνοντας περισσότερες από έξι χιλιάδες διαλέξεις σε όλη τη χώρα.

Σε κάθε μια από αυτές, διηγούνταν την ιστορία με τίτλο “Στρέμματα διαμαντιών”

Ήταν η ιστορία ενός Αφρικανού αγρότη, ο οποίος άκουγε καθημερινά ιστορίες για κατοίκους της περιοχής που είχαν γίνει εκατομμυριούχοι, ανακαλύπτοντας θησαυρούς (ορυχεία) διαμαντιών.

Οι ιστορίες αυτές, ενθουσίασαν τον αγρότη που ανυπομονούσε να πουλήσει το αγρόκτημά του και να ψάξει μόνος του για διαμάντια.

Αποφασισμένος λοιπόν, πούλησε τελικά το αγρόκτημά του και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του περιπλανώμενος στην απέραντη αφρικανική ήπειρο, αναζητώντας χωρίς επιτυχία τις αστραφτερές αυτές πέτρες, που είχαν τόσο υψηλές τιμές στις αγορές του κόσμου.

Τα διαμάντια που θα τον έκαναν πολυεκατομμυριούχο…

Τελικά, σε μια κίνηση απελπισίας, εξουθενωμένος και απελπισμένος καθώς ήταν, πήρε την απόφαση να θέσει τέρμα στη ζωή του, ρίχνοντας τον εαυτό του σε ένα ποτάμι.

Στο εν τω μεταξύ όμως, ο άνθρωπος που είχε αγοράσει τη φάρμα του, μια μέρα βρήκε μια μεγάλη και ασυνήθιστη πέτρα στο ρέμα που περνούσε μέσα από το κτήμα.

Η πέτρα αυτή, αποδείχθηκε ότι ήταν ένα μεγάλο διαμάντι τεράστιας αξίας…

Στη συνέχεια, αποφασίζοντας να ψάξει για περισσότερα διαμάντια, ανακάλυψε ότι το αγρόκτημα ήταν καλυμμένο από αυτά και επρόκειτο να γίνει ένα από τα πλουσιότερα ορυχεία διαμαντιών στον κόσμο!

Ο πρώτος αγρότης είχε στην ιδιοκτησία του, κυριολεκτικά στρέμματα διαμαντιών, αλλά τα πούλησε ουσιαστικά για ψίχουλα, για να τα αναζητήσει αλλού…

(Αναστεναγμός)

Αν όμως είχε ξοδέψει ή πιο σωστά, επενδύσει το χρόνο για να μελετήσει και να προετοιμαστεί, έτσι ώστε να μάθει πώς είναι τα διαμάντια, πώς μοιάζουν στην ακατέργαστη μορφή τους και να εξερευνήσει πρώτα την ίδια του την περιουσία, τη γη όπου έμενε, θα είχε βρει τα εκατομμύρια που αναζητούσε, στο ίδιο του το σπίτι..

Αυτό που επηρέασε τον Δρ. Conwell και στη συνέχεια εκατομμύρια άλλους ήταν η ιδέα ότι ο καθένας από εμάς, αυτή τη στιγμή ίσως στέκεται στη μέση των δικών του στρεμμάτων διαμαντιών…

Και αν έχουμε τη σοφία και την υπομονή, να μη μείνουμε στην επιφάνεια, αν επιμείνουμε λίγο παραπάνω, αν σκάψουμε λίγο περισσότερο και πάμε σε μεγαλύτερο βάθος…

τότε πολύ πιθανό να διαπιστώσουμε πως όλα αυτά που αναζητούμε, ίσως να τα έχουμε ήδη στη διάθεσή μας και ίσως, ίσως λέω… να στεκόμαστε οι ίδιοι εμπόδιο στο να τα δούμε.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιος είναι ο στόχος.

Είτε πρόκειται για τα οικονομικά μας, είτε για υλικά ή άυλα ή ακόμα και τα δύο.

Δεν είναι πραγματικά εντυπωσιακό και συνάμα τραγικό, κάποιος άνθρωπος να σπαταλά τη ζωή του, ψάχνοντας στα τυφλά, κυνηγώντας αυτό που είχε βάλει στόχο, αλλά ποτέ να μην έχει την υπομονή να μείνει για αρκετό καιρό για να το βρει;

Να μην πάρει το χρόνο να επιμορφωθεί σε αυτό που έχει στοχεύσει;

Να τα παρατάει τόσο εύκολα;

Να ευθύνεται η γη που δεν… έχει διαμάντια και όχι εμείς οι τυφλοί που δεν τα βλέπουμε κάτω από τα πόδια μας;

Αλήθεια, πόσοι άνθρωποι γύρω μας μπορεί να είναι τέτοια διαμάντια στη ζωή μας;

Πόσοι στόχοι που θέτουμε είναι ανούσιοι τελικά;

Πόσο πολύ επιμένουμε σε κάτι που πραγματικά επιθυμούμε;

Ένας άνθρωπος άκουσε, σκέφτηκε, πίστεψε και έκανε πραγματικότητα το όνειρο κάποιων παιδιών και δημιούργησε ένα επιμορφωτικό ίδρυμα ως αποτέλεσμα.

Ένας άλλος άνθρωπος έβαλε ένα στόχο, δεν προετοιμάστηκε, τον παράτησε και είχε το χειρότερο τέλος…

Την ιστορία αυτή την άκουσα πριν από 6 περίπου χρόνια και την έχω.. αποθηκεύσει στο σκληρό μου δίσκο.

Κάθε φορά που σκέφτομαι κάτι ή βάζω ένα στόχο, περνάω από το ‘τεστ διαμαντιού’.

Μήπως δεν αξίζει αναρωτιέμαι; μήπως το έχω ήδη και δεν το βλέπω; μήπως θα χρειαστεί τόση ενέργεια, τόσο χρόνο και τόση υπομονή που ίσως τελικά να μην είμαι διατεθειμένος να δώσω;

Τροφή για σκέψη τα στρέμματα διαμαντιών 🙂

Αν έχεις κάτι που αναδύθηκε και θέλεις να το μοιραστείς, μπορείς να το κάνεις στα σχόλια παρακάτω.

Αν πάλι όχι, άσε την ιστορία να παίξει λίγο στο μυαλό σου, άσε το χρόνο που θα χρειαστεί για να… μαριναριστεί και παρατήρησε τι ιδέες μπορεί να σου γεννήσει η ιστορία αυτή.

Ή… που ξέρεις, μπορεί να έχεις καμία αναλαμπή. Εμένα μου συμβαίνει συχνά μετά από τέτοιου είδους ιστορίες 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.