Τα κουμπιά.

Καθώς ανοίγω την πόρτα του σπιτιού για να ξεκινήσω το πρωινό μου τρεξιματάκι, ετοιμάζομαι να πατήσω στο σκαλοπάτι για να φορέσω τα παπούτσια μου.

Με την άκρη του ματιού μου, διαπιστώνω ότι κάποιος έχει αφήσει ανοιχτή την πόρτα της ταράτσας.

Σε κλάσματα του δευτερολέπτου, η χαρούμενη διάθεση έχει πάει… αλλού και τη θέση της παίρνει κάτι αγχωτικό, κάτι στρεσογόνο…

Αρχίζω να νιώθω το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι, τις φλέβες να τεντώνονται και την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα τώρα.

Βλέπεις, μερικές φορές όταν βρέχει πολύ και είναι ανοιχτή η πόρτα της ταράτσας, γεμίζει νερά μπροστά από την δική μας εξώπορτα.

Και κάποιος πρέπει να τα μαζέψει μετά…

Κατεβαίνω τα λιγοστά σκαλιά από τον πρώτο όροφο που μένω, παρατηρώντας τι συμβαίνει στο σώμα μου.

Προσπαθώ να φύγω από αυτή την κατάσταση του θυμού, δε θέλω να δώσω τροφή στο μυαλό μου να αρχσίει ‘τα δικά του’…

Παίρνω μια βαθιά αναπνοή και λέω “δεν πειράζει, κάποιο λόγο θα είχε όποιος το’ κανε‘.

Ανοίγω την πόρτα της πολυκατοικίας και βγαίνω στο πεζοδρόμιο.

Ακόμα δεν είχα καλά καλά καταφέρει να ηρεμήσω από την ανοιχτή πόρτα της ταράτσας και βλέπω ξανά το αυτοκίνητο του γείτονα παρκαρισμένο μπροστά στο σπίτι.

Επανάληψη! νιώθω ξανά το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι, τις φλέβες να πετάγονται και δονούμαι ολόκληρος από την ταχυπαλμία…

Όχι πάλι… σκέφτομαι.

Όχι πάλι αυτό το συναίσθημα… και όχι πάλι το αμάξι του γείτονα που την προηγούμενη φορά το είχε παρατήσει ακριβώς μπροστά στο σπίτι για 8-9 μήνες.

Ουφ! Περπατώ τα λίγα βήματα που κάνω στην κατηφόρα, πριν ξεκινήσω το τρέξιμο.

Δυο στα δυο” μονολογώ και παρατηρώ πόσο εύκολα δυο εξωτερικά ερεθίσματα κατάφεραν να με αποπροσανατολίσουν σε ασύλληπτο χρόνο.

Δύο κουμπιά μου πατήθηκαν, χωρίς καν να προλάβω να το συνειδητοποιήσω.

Ξεκινάω σιγά σιγά το jogging μου και αρχίζω να σκέφτομαι τι ακριβώς βίωσα σε αυτό το ένα λεπτό.

Δυο απανωτά ‘χτυπηματα’ στο εγώ μου, στο ρομποτάκι μου, την τεχνητή μου νοημοσύνη.

Τι αλήθεια με πείραξε σε αυτές τις δυο περιπτώσεις;

Τι έχει εδώ να μάθω και τι μπορώ να ‘καθαρίσω’;

Καθώς λοιπόν τρέχω με τον σχετικά αργό και ανάλαφρό μου ρυθμό, αρχίζω να αναλύω λίγο περισσότερο τα δυο περιστατικά.

Τι σκέφτηκα όταν είδα την πόρτα ανοιχτή;

Χμ… ότι κάποιος την άφησε ανοιχτή, αγνοώντας την ανακοίνωση που είχα τοιχοκολλήσει να μην αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή γιατί δημιουργείται πρόβλημα με πλημμύρα.

Και τι συναίσθημα ένιωσα;

Χμ… ότι δε με σέβονται.. έλλειψη σεβασμού.. ίσως και ότι δε με ακούνε..

Τι σκέφτηκα όταν είδα το αυτοκίνητο του γείτονα;

Χμ… ότι παράτησε πάλι το αυτοκίνητό του μπροστά στην πόρτα μας και μπορεί να το αφήσει για κανένα χρόνο πάλι.. πιάνει μια θέση παρκαρίσματος μόνιμα και με δυσκολεύει να ξεφορτώνω τα νερά που κουβαλάω..

Και τι συναίσθημα ένιωσα;

Ότι δε με σέβεται..

Ουπς, σα να βλέπω κάτι κοινό εδώ, παρατηρώ ένα μοτίβο..

Χμ και τι χαρακτηρίζει ένα άτομο που αισθάνεται δεν το σέβονται;

Χμ… χαμηλή αυταξία ίσως;

Δε με σέβονται γιατί δεν είμαι ‘άξιος σεβασμού’ μήπως;

Και πώς μπορεί να ‘κόλλησα’ αυτό τον ‘ιό’, αυτή την υποσυνείδητη πεποίθηση;

Πότε πήρα αυτή την απόφαση στα πρώτα 5-6 χρόνια της ζωής μου;

Κάπως έτσι κύλησε το σημερινό jogging…

Με τα δυο κουμπιά που πατήθηκαν, όταν ήρθαν στην αντίληψή μου με την αίσθηση της όρασης, αυτά τα δυο γεγονότα.

Κάποιος απλά άφησε μια πόρτα ανοιχτή και κάποιος άλλος πάρκαρε το αυτοκίνητό του.

Όλα τα υπόλοιπα ήταν δημιούργημα του δικού μου μυαλού, με βάση τις εμπειρίες και τα τραύματά μου.

Έχω λίγο δουλίτσα τώρα λοιπόν, να εμβαθύνω λίγο στα κουμπιά και να βρω την πεποίθηση που είναι το ερέθισμα, το ‘κουμπί’ μου.

Και μέρα με τη μέρα, όσα κουμπιά βρίσκεις πατημένα και τα ξεμπλοκάρεις, τόσο πιο κοντά στην ελευθερία σου βρίσκεσαι όπως μου αρέσει να το βλέπω…

… και τότε σιγά σιγά έρχεται μια μέρα που είναι τόσο λίγα και ανεπαίσθητα αυτά τα κουμπιά, που ακόμα και όταν πατιούνται έχεις τη δύναμη να τα ξεμπλοκάρεις πιο εύκολα και πιο ευχάριστα.

Είναι για μένα ασφαλές να συμπεράνω, πως ότι μας ενοχλεί -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- είναι δικό μας θέμα.

Είναι στο δικό μας χέρι να το βρούμε, να το επιλύσουμε και να το απελευθερώσουμε.

Και μπορείς, έχεις την απόλυτη ελευθερία να επιλέξεις πως θα το δεις αυτό.

Μπρείς να το δεις ως ‘υποχρέωση’, ή ότι δεν είναι δική σου δουλειά, μπορείς και να το δεις όμως ως το δρόμο πρός την απελευθέρωση.

Από τα πάθη σου, τα κουμπιά σου και τις ιστορίες του μυαλού σου που δεν σε εξυπηρετούν πια…

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

Η πηγή της έμπνευσης για το blogging
#100daychallenge

Πηγή Έμπνευσης

Τι με ενέπνευσε να ξεκινήσω να γράφω 100 άρθρα; Ποιος, τι και πώς;

Ο αδιάψευστος μάρτυρας..
#100daychallenge

Ο αδιάψευστος μάρτυρας

Υπάρχει κάποιος που ξέρει όλη την αλήθεια για τις πράξεις μας. Δεν είναι αυτός που νομίζεις…

Η λίστα
#100daychallenge

Η λίστα…

Είναι πολύ πιο πιθανό να αναδυθεί κάτι που υπάρχει μέσα σου, όταν διαβάσεις τη σκέψη κάποιου άλλου,

Ανοιχτό μυαλό...
#100daychallenge

“Ανοιχτό” μυαλό

Όσο και να βρέχει οπτικές, ένα τέτοιο σύστημα πεποιθήσεων δε θα διαβρωθεί από το νερό που πέφτει…

Ότι δίνεις, παίρνεις
#100daychallenge

Ότι δίνεις, παίρνεις…

Αν παρατηρήσεις τι συμβαίνει και ανατρέξεις στο παρελθόν, μπορεί να βρεις διαμαντάκια…

Λάθος εκτίμηση..
#100daychallenge

Λάθος εκτίμηση

Το τατουάζ στο χέρι ‘δε φταίω εγώ που μεγαλώνω’ μαρτυρά τον εσωτερικό του κόσμο…

Το εύκολο
#100daychallenge

Το εύκολο

Είναι το ‘εύκολο’ πάντα η καλύτερη επιλογή που έχουμε; Μήπως όχι;

Το πρόβλημα
#100daychallenge

Το πρόβλημα

Αν βρεις κάτι που κρατάει αρκετούς ανθρώπους ξάγρυπνους και ανήσυχους και μπορέσεις να προσφέρεις λύση…

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Ποιοτικός Έλεγχος 👌

Αυτό είναι το έβδομο και τελευταίο επεισόδιο της μινι σειράς Επαναπρογραμματισμός Νευροσυσχετισμών Βήμα-Βήμα.

Φλέβα χρυσού 😮

Δύο μεγάλες επιδράσεις είχα αυτή την εβδομάδα. Αυτές, οδήγησαν σε “αναλαμπές” όπως τις ονομάζω στη δική μου διάλεκτο…

Οικιακή Ψυχοθεραπεία 👀

Όταν η μέρα έχει χαράξει, αλλά η πυκνή συννεφιά δε σε αφήνει να ξεκινήσεις με τη διάθεση που θα ήθελες…

Η αίσθηση της αύξησης 📈

Ξεκινάω αυτό το email με την πρόθεση να είναι σύντομο, λιτό και περιεκτικό.
Για να δούμε αν θα τα καταφέρω… 😊

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;