Προσκόλληση

Ήταν ένα όμορφο καλοκαιρινό, δροσερό πρωινό και ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω τη μέρα μου δυναμικά.

Ετοιμάζω το αγαπημένο μου espressακι και με την υπέροχη μυρωδιά του να πλημμυρίζει το δωμάτιο, ανοίγω τον υπολογιστή.

Φορτώνουν τα απαραίτητα προγράμματα κατά την εκκίνηση και μετά από λίγο βρίσκομαι στο YouTube έτοιμος να παρακολουθήσω ένα σύντομο video για να ξεκινήσω τη μέρα μου ‘με ένα κίνητρο’ παραπάνω.

Ουπς! Δεν ακούω τίποτα…

Αντιλαμβάνομαι γρήγορα ότι τα ηχεία… δεν παίζουν.

Κουνάω καλώδια, βλέπω ρυθμίσεις… τίποτα…

Αρχίζω λίγο να αγχώνομαι γιατί τα ηχεία είναι απαραίτητο ‘αξεσουάρ’.

Είναι εργαλείο δουλειάς, για την καθημερινή εκμάθηση και εκπαίδευση.

Τίποτα.

Ψαχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, τελικά βρίσκω την αιτία του ‘κακού’.

Έχει φθαρεί το καλώδιο, στο σημείο που συνδέεται με την είσοδο στο laptop.

‘Τι να κάνω;’ σκέφτομαι;

Να πάρω καινούργια ή μήπως να τα δώσω κάπου να τα φτιάξω;

Μ’αυτά και μ’αυτά πάει ένα μισάωρο..

Θυμάμαι ότι είχα δώσει κάτι ηχεία στον αδερφό μου.

‘Θα του τα ζητήσω μέχρι να δω τι θα κάνω’ σκέφτομαι.

Προσπαθώ να ξεκινήσω τη μέρα μου με ψυχραιμία μετά από αυτό το άτυχο γεγονός και λίγο αργότερα παίρνω τον αδερφό μου στο τηλέφωνο.

‘Εκείνα τα ηχεία που σου είχα ‘δανείσει’ τα χρησιμοποιείς; τα χρειάζομαι γιατί χάλασαν τα ηχεία μου’ του λέω...

‘Εχμ… ξέρεις τα δάνεισα στον ‘Τάδε’ γιατί χρειαζόταν ηχεία’

Παύση 2-3 δευτερολέπτων…

“Τι έκανες λέει; Δάνεισες τα ηχεία που σου είχα δανείσει σε κάποιον φίλο σου;

Καλά ρε πας καλά; Είσαι σοβαρός; Τα ‘δικά μου’ τα ηχεία τα δάνεισες σε κάποιον άλλον και δεν τα έχεις;

Είσαι με τα καλά σου; πωωω τι ειν’ τούτος ρε φίλε…”

Μετά το ‘στόλισμα’ αυτό, ο αδερφός μου προσπαθεί να μου πει ότι θα τα ζητήσει πίσω για να μου τα δώσει..

Δεν τον ακούω καν… Είμαι σε μια κατάσταση μεταξύ νευρικής κρίσης, αγανάκτησης και έκρηξης θυμού.

Μου είναι αδιανόητο αυτό που έκανε… πώς μπόρεσε το ‘δικό μου’ περιουσιακό στοιχείο να τα δανείσει σε άλλον;

Μπορεί σήμερα να θυμάμαι εκείνο το συμβάν με ψυχραιμία, τότε όμως ήμουν σε τελείως διαφορετική ψυχολογική κατάσταση.

Και όχι μόνο διαφορετική ψυχολογική κατάσταση, αλλά και νοοτροπία.

Δεν υπήρχε μέσα στη δική μου ζωή, στη δική μου οπτική, στη δική μου πραγματικότητα αυτό που είχε ‘τολμήσει’ να κάνει ο αδερφός μου.

Βλέπεις… ήμουν προσκολλημένος στην ύλη.

Στα ηχεία στην προκειμένη περίπτωση. Στο ‘δικό μου πράγμα’ που ‘εγώ το πλήρωσα με τον ιδρώτα μου’. Με τα ‘δικά μου χρήματα’…

Μετά από λίγα χρόνια, άκουσα από κάποιον (δε θυμάμαι δυστυχώς την πηγή για να δώσω credit) την εξής έκφραση:

“Ότι δε μπορείς να αποχωριστείς, χάρισέ το σε κάποιον άλλον’. Σε ελέγχει, είσαι δέσμιός του.”

Ουαου!

Ήταν τόσο ‘βαρύ’ για να το καταπιώ αυτό και τόσο ‘βαθύ’ για να συνειδητοποιήσω τις προεκτάσεις του, που μου πήρε κυριολεκτικά χρόνια να το μελετώ με τη σκέψη μου.

“Άκου ρε φίλε τι είπε…” έλεγε το μυαλό μου…

Αν δε μπορείς να κάνεις χωρίς αυτό, τότε δώρισέ το…

Σε έχει, δεν το έχεις.

Πόσο αντίθετα από εκεί που ήμουν έπρεπε να βρεθώ… πόσο στην άκρη έπρεπε να βάλω τον εγωισμό μου και να αποδεχτώ ότι είχα λάθος συμπεριφορά…

Εκείνη η σκηνή με τα ηχεία έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, ως σημείο αναφοράς του ποιός ήμουν και ποιός δεν θέλω να ξαναγίνω.

Κάποιος που προσκολλάται σε ‘πράγματα’. Στην ύλη. Σε ‘πράγματα’.

Κάποιος που έβαζε το ‘δικό μου είναι αυτό’ πάνω από τη βοήθεια σε κάποιον που χρειαζόταν το συγκεκριμένο αντικείμενο/αγαθό.

Κάποιος με ‘μπερδεμένες αξίες’. Κάποιος εγωιστής.

Η έκφραση εκείνη όχι μόνο αποτέλεσε τροφή για σκέψη, όχι μόνο έγινε ένα πολύ μεγάλο μάθημα, ήταν η απαρχή για να ξεκινήσω την ‘ανοικοδόμηση’ ορισμένων αξιών και πολλών πεποιθήσεων που είχα έως τότε.

Προσκόλληση σε πράγματα. Σε ρούχα, σε αντικείμενα, στα πάντα. Ότι ήταν δικό μου, ήταν δικό μου. Τέλος.

Σήμερα, μετά από τα χρόνια που ακολούθησαν από εκείνο στο συμβάν, έχω ανατρέψει τελείως αυτη τη συμπεριφορά και έχω υιοθετήσει μια διαφορετική νοοτροπία.

Όχι μόνο δε με ενδιαφέρει να κρατήσω κάτι εφόσον δεν το χρησιμοποιώ, αλλά οικειοθελώς πλέον αποχωρίζομαι ότι δεν χρησιμοποιώ και ότι δεν σκοπεύω να χρησιμοποιήσω στο μέλλον.

Και να σου πω και κάτι;

Αυτή η νοοτροπία με έχει βοηθήσει πολύ στο να μην αγοράζω πράγματα τα οποία δε χρειάζομαι.

Γιατί το 90% των αγορών που πραγματοποιούμε, γίνονται με βάση το συναίσθημα και στη συνέχεια επιβεβαιώνεται με τη λογική.

Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο αυτό, δεν το βγάζω από το μυαλό μου.

Ασχολείται με αυτό η επιστήμη του Neuromarketing.

Προσκόλληση αγαπημένε/η.

Το αποτέλεσμα της χειραγώγησης στην μανιωδώς καταναλωτική κοινωνία που ζούμε.

Αλήθεια, εσύ που είσαι προσκολλημένος/η τώρα που το σκέφτεσαι; 🙂

Υ.Γ. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα οφείλω μια συγνώμη στον αδερφό μου…

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

Ο τρόπος
#100daychallenge

Ο τρόπος…

Η μια απάντηση για όλα τα ερωτήματά μου. Ο δρόμος για την ελευθερία…

Το καλούπι
#100daychallenge

Το καλούπι…

Όσο νερό και να βάζουμε στο τετράγωνο καλούπι, σχήμα καρδούλας δε θα βγει…

Το ένα τρίτο της ζωής μας, είναι ο ύπνος
#100daychallenge

Το 1/3 της ζωής μας…

Αυτό που καθορίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής…

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Γνωρίζεις την αξία σου;

Χθες το απόγευμα, ήρθε μπροστά μου στο YouTube ένα πολύ μικρό video. Μου άρεσε. Μπορεί να σου αρέσει και σένα.

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;