Λάθος εκτίμηση..

Ήταν Σάββατο, αργά το πρωί, αρχές Οκτώβρη. 

Είχαμε μια δουλειά με τη Σοφία στο κέντρο και καλέσαμε ταξί.

Μετά από λίγα λεπτά αναμονής, σταματάει μπροστά μας ο οδηγός του ταξί και αφού μας ζητάει συγνώμη για την ολιγόλεπτη καθυστέρηση, ξεκινάμε για τον προορισμό μας.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα δεν είχες καμία αμφιβολία για το πως θα εξελιχθεί το ταξίδι μας 🙂

Ο χαμογελαστός και αγαθούλης οδηγός μας, ξεκίνησε να μιλάει για τους ήρωές του στο Big Brother.

Πόσο ερωτύλος είναι ο ένας σε σχέση με τον περσινό, πώς εξελίσσεται το παιχνίδι, ίντριγκες, δολοπλοκίες… όλα αυτά με γλαφυρές περιγραφές που σε έκαναν να γελάς με τον τρόπο του, παρά με τις ιστορίες του…

Τη Σοφία δηλαδή, που διασκέδαζε συζητώντας μαζί του. 

Εγώ βλέπεις ήμουν από άλλο κόσμο…

Ούτε ποτέ είχα δει το big brother, ούτε και άλλες σειρές, reality κλπ.

Προσωπικά εδώ και 6 χρόνια έχω… απεξαρτηθεί από το κουτί και είμαι καθαρός 🙂

Χρησιμοποιώ τη συσκευή της τηλεόρασης, μόνο για να προβάλω κάποια ταινία από τον υπολογιστή και πολύ πιο σπάνια κάποιον αγώνα.

Δύσκολη απόφαση που όμως άλλαξε τα πάντα προς το καλύτερο.

Πίσω στον συμπαθητικούλη οδηγό μας όμως, τον οποίο δεν συμπάθησα ιδιαίτερα γιατί μου είχε ζαλίσει λίγο τ’ αυτιά με τις ιστορίες από τα reality.

Ήταν βέβαια και η Σοφία που έριχνε ‘λάδι στη φωτιά’ και είτε γελούσε με τα αστεία που έλεγε, είτε σχολίαζε από πάνω…

Με τα πολλά, φτάσαμε στον προορισμό μας και μετά από φιλοφρονήσεις εκατέρωθεν (μεταξύ Σοφίας και οδηγού ταξί), χωρίσαμε με πόνο καρδιάς…

Μας πήρε περίπου μια ωρίτσα να κάνουμε τη δουλειά μας και αποφασίσαμε να πάρουμε πάλι ταξί για να γυρίσουμε σπίτι.

Η απόσταση κοντινή, αλλά οι Σαράντα Εκκλησιές, η συνοικία δηλαδή που μένουμε, είναι σε ύψωμα και δεν θέλαμε να περπατήσουμε.

‘Ρε Σοφία θα μας βρίσει άμα πάρουμε ταξί από την πιάτσα για τόσο κοντινή απόσταση’ της λέω..

‘Όχι, έχω πάρει κι άλλες φορές και δεν είχα πρόβλημα’ μου απαντά…

Ας είναι’ σκέφτομαι… κάτι ξέρει παραπάνω από μένα, αφού κυκλοφορεί περισσότερο.

Πλησιάζουμε λοιπόν στην πιάτσα και παρατηρώ ότι τα ταξί εναλλάσσονται γρήγορα, καθώς υπάρχει ζήτηση και πολύς κόσμος. 

Φτάνουμε λοιπόν στο πρώτο ταξί και μπαίνουμε στο όχημα.

“Χαίρεται… στις Σαράντα Εκκλησιές πηγαίνουμε” λέω…

Καμία απόκριση…

Ο οδηγός στην ηλικία μου πάνω κάτω. Ξυρισμένο κεφάλι, σκουλαρίκι τεραστίων διαστάσεων στο αυτί που είχα στο οπτικό μου πεδίο, σβέρκος και χέρια καλυμμένα με τατουαζ.

Φυσιολογικά, θα μου ήταν συμπαθής, μόνο και μόνο λόγω της εμφάνισης.

Όμως… δεν ένιωθα έτσι…

Αφού πετάει από το παράθυρο το τσιγάρο που κάπνιζε, βάζει την υφασμάτινη μάσκα του που έμοιαζε περισσότερο με σαλιάρα…

Νιώθω την ενέργειά του και είναι τόσο αρνητική, όσο η βρωμιά στο όχημά του.

Το μεγάλο τατουάζ στο αριστερό του χέρι ‘δε φταίω εγώ που μεγαλώνω’ μαρτυρά τον εσωτερικό του κόσμο.

Που χώρος για ενσυναίσθηση… 

Ήθελα απλά να τελειώσει το μαρτύριο.

Να βγούμε από αυτό το όχημα και να απομακρυνθούμε από αυτόν τον άνθρωπο.

Να μην είμαι στο ίδιο χώρο μαζί του…

Καθώς πλησιάζουμε στον προορισμό μας, ακούγεται μια μπασα φωνή, κοφτή…

“Που θέλεις;” 

Είμαστε τόσο κοντά στο σπίτι, μα νιώθω τόσο άβολα εκεί μέσα…

Σε ένα λεπτό φτάνουμε στο σημείο που θα μας άφηνε.

Βγήκα από το ταξί και.. τινάχτηκα. 

Δεν ήθελα να πάρω μαζί μου τίποτα από εκεί μέσα…

Ούτε την αρνητική ενέργεια του οδηγού, ούτε του οχήματος.

Ήθελα να πάω σπίτι να κάνω μπάνιο! 

Και όχι μόνο μπάνιο, αλλά να βάλω και τα ρούχα στο πλυντήριο…

Το έχεις νιώσει ποτέ;

Για να ξεπεράσουμε το… σοκ και τη δυσάρεστη εμπειρία, καθίσαμε στο όμορφο καφέ της γειτονιάς να πιούμε ένα μεσημεριανό καφεδάκι στη λιακάδα.

Η Σοφία πήγε να πλύνει τα χέρια της κι εγώ σκεφτόμουν τι είχα βιώσει. 

Πόσο έντονα ένιωσα την αρνητική ενέργεια του οδηγού ταξί.

Ξαφνικά όμως, μια σκέψη έρχεται σαν αστραπή…

Πόσο άδικος ήμουν για τον πρώτο οδηγό;

Πόσο θετική ενέργεια, χαμόγελο και διάθεση για ζωή είχε ο πρώτος οδηγός;

Πόσο έμεινα σε αυτά που έλεγε παρά σε αυτό που εξέπεμπε;

Τότε κατάλαβα ότι ίσως ο δεύτερος οδηγός, ήρθε σαν κοντράστ, σαν οπτική αντίθεση δηλαδή, για να καταλάβω το λάθος που έκανα, κρίνοντας τον πρώτο οδηγό σαν άνθρωπο.

Ο φαινομενικά χαζούλης, ο αφελής, ο ‘έξω καρδιά’, μπορεί να είναι μερικές φορές κουραστικός, όμως αυτός είναι ‘ενεργειακά καθαρός’.

Είναι περισσότερο καλοκάγαθος από εμάς που τον βλέπουμε ‘παράξενο’, ή κουραστικό.

Οι δύο αυτοί άνθρωποι είναι η προσωποποίηση του θετικού και του αρνητικού. Του καλού και του κακού…

Όχι ότι ο δεύτερος άνθρωπος ήταν κακός σαν φύση…

Απλά τον είχε λούσει μια αρνητική, μια κακή ενέργεια.

Και αυτό ήταν και εμφανές και αισθητό…

Τον συμπονώ… απλά προτιμώ να μην τον έχω στο πεδίο μου.

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.