H καταστροφική μας συνήθεια…

H καταστροφική μας συνήθεια...

Είναι σχεδόν αδύνατο να μην το κάνεις…

Σπάνια κάποιοι το κάνουν λιγότερο όσο μεγαλώνουν. Συνήθως όμως το μοτίβο συνεχίζεται σχεδόν μέχρι τέλους.

Η κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει, ή που δημιούργησαν άλλοι για εμάς κι εμείς απλά τη ζούμε και την… καταναλώνουμε καθημερινά, ενισχύει αυτό το μοτίβο.

Όπου κι αν βρεθείς, όπου κι αν σταθείς, τα μάτια σου και τ’ αυτιά σου θα δουν ή θα ακούσουν για κάποιον άλλο άνθρωπο.

Και μόλις γίνει αυτό, τότε είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα… το κάνουμε.

Τι κάνουμε;

Συγκρίνουμε.

Τον εαυτό μας με τους άλλους.

Με celebrities, με ‘influencers’, με τους φίλους μας, τους συναδέλφους μας, το γείτονα, τ’ αδέρφια μας, τους γονείς μας, τα παιδιά μας, τους ‘πετυχημένους’, τους ‘αποτυχημένους’, τους πλούσιους, τους φτωχούς, τους όμορφους, τους άσχημους…

Τους καλοντυμένους, τους κακοντυμένους, τους γλυκούς ή τους ξινούς, τους ψηλούς, τους κοντούς, τους χοντρούς, τους λεπτούς, τους ομοφυλόφιλους, τους straight, τους μεν τους δεν, τους οπαδούς των ομάδων, των πολιτικών παρατάξεων….

Τους αθλητές, τους ηθοποιούς, τους επιχειρηματίες, τους ανέργους…

Με όλους τους άλλους, ανάλογα με το τι σκέψη περνάει από το μυαλό μας.

Όχι, εγώ δεν το κάνω’, ίσως σκεφτεί το εγώ σου, το ρομποτάκι σου, η τεχνητή σου νοημοσύνη.

Είναι τόσο καλά ‘καμουφλαρισμένο’ που κοντεύει να σε πείσει το άτιμο…

Αυτό είναι στο κάτω κάτω, το οποίο παράγει συνήθως το “λάθος” νόημα όταν γίνεται η σύγκριση με άλλους.

Όταν συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους, πάντα θα ‘μικραίνεις’.

Είτε συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιο πρότυπο που σου αρέσει, είτε συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιο άλλο άτομο που δεν σου αρέσει, απλά γίνεσαι πιο “λίγος” αν το καλοσκεφτείς.

Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιον/α που θεωρείς ‘κατώτερο’ ή όχι τόσο καλό όσο εσένα, τότε απλά μικραίνεις τους άλλους για να μεγαλώσεις τον εαυτό σου.

Είναι το ‘εγώ’ σε πλήρη δράση. Το ρομποτάκι ντε!

Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιον που θεωρείς ‘ανώτερο’, ή καλύτερο από σένα, τότε απλά μικραίνεις τον εαυτό σου.

Πάλι όμως το ‘εγώ’ είναι σε δράση. Απλά με άλλη ‘φορεσιά’ αυτή τη φορά.

Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα που δημιουργείται εδώ.

Συγκρίνουμε τον εαυτό μας με ψεύτικες εικόνες.

Με το φανταστικό.

Με το ‘δήθεν’ ευτυχισμένο, πετυχημένο και τέλειο.

Συγκρίνουμε τον εαυτό μας με μια φωτογραφία, με ένα στιγμιότυπο!

Η τέλεια εικόνα που θα δεις στο Instagram, στο Facebook και τα υπόλοιπα social media, είναι απλά μια στιγμή στο χρόνο.

Μμμ;

Αν εγώ βγω χαμογελαστός σε ένα τροπικό νησί, αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια στιγμή στο χρόνο που έχω ζήσει.

Η μεταφορά των συναισθημάτων είναι αυτό που περνάει μέσα από την εικόνα.

“αχ να ήμουν κι εγώ εκεί, αχ αν ήμουν κι εγώ έτσι…”

Ξοδεύουμε μέρες, μήνες και χρόνια από τη ζωή μας, προσπαθώντας να νιώσουμε τα συναισθήματα που περνούν μέσα από τις εικόνες που βλέπουμε καθημερινά.

Δεν υπάρχει κάτι ‘κακό’ σε αυτό…

Απλά το κάνουμε με λάθος τρόπο!

Προσπαθούμε δηλαδή να μοιάσουμε σε ψεύτικα και τεχνητά είδωλα, τα οποία μας πλασάρουν τα ‘μέσα’, μόνο και μόνο για να καταναλώνουμε τα προϊόντα που αντιστοιχούν σε αυτά.

Κι όμως. Δεν είναι αλήθεια.

Κανείς δεν είναι όσο ευτυχισμένος δείχνει μια φωτογραφία κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Κανείς δεν είναι τόσο όμορφος όσο τα φίλτρα που βάζει στη φωτογραφία.

Κανείς δεν είναι μονίμως ευτυχισμένος για πάντα.

Δεν υπάρχει αυτό. Είναι ένα δημιούργημα, μια μυθοπλασία.

Κανείς δεν είναι καλύτερος από εσένα.

Κανείς δεν είναι χειρότερος από εσένα.

Κανείς δεν είναι ίδιος με εσένα.

Και αυτό είναι το ‘ατου’ σου.

Μην τσιμπάς. Μη ζηλεύεις κανέναν.

Μη ζεις τη ζωή των άλλων. Χαμένος χρόνος.

Είσαι όπως ακριβώς “πρέπει” να είσαι τη συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο.

Απόλαυσέ την αν είναι καλή, κάνε υπομονή για να περάσει αν είναι κακή!

Να σου πω τι ανακάλυψα;

Μπορώ να νιώσω τα συναισθήματα που μου ‘πουλάνε’ οι άλλοι, χωρίς να έχω ανάγκη ούτε την εικόνα τους, ούτε τα ρούχα τους, ούτε το κορμί τους, ούτε καν να είμαι εκεί που είναι 🙂

Και να σου πω και το καλύτερο;

Μπορείς να μάθεις να το κάνεις κι εσύ το ίδιο εύκολα όπως έμαθα να το κάνω κι εγώ 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.