Ομοιόσταση και αυτοσαμποτάζ 🔐

Εκτός από τα διαστήματα που είμαστε σε σχετικά κακή ψυχολογική κατάσταση, όλοι μας λίγο πολλοί επιδιώκουμε να κάνουμε κάποιου είδους αλλαγές στη ζωή μας.

Μικρότερες ή μεγαλύτερες, είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής. 

Θέλουμε να πετύχουμε πράγματα, βάζουμε στόχους, κάνουμε σχέδια και πλάνα, σχεδιάζουμε στρατηγικές…

μα πολλές φορές ύστερα από τις πρώτες προσπάθειες εγκαταλείπουμε και εκλογικεύουμε…

“Τελικά δεν ήταν αυτό για μένα, δεν το ήθελα, ήταν δύσκολο, δεν ήταν όπως τα περίμενα, φταίνε οι άλλοι, φταίνε οι καταστάσεις, φταίει ο καιρός” … και πάει λέγοντας

Γιατί;

Γιατί γίνεται αυτό ρε φίλε;

Δε θα ήταν ωραίο να μπορούσαμε να κάνουμε ότι θέλαμε πιο εύκολα;

Αυτό το ερώτημα το έχω ερωτευτεί.

Αυτή την έρευνα για να το απαντήσω την έχω σαν παιδί μου.

Αν είχα μια απάντηση που θα σε κάλυπτε θα σε ενδιέφερε;

Μια απάντηση δεν ξέρω αν υπάρχει μόνο, εγώ μαζεύω πολλές και προσπαθώ να συνδέσω τα σημεία και τις πληροφορίες για να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα.

Και αυτό με τη σειρά του θέλω να το αξιοποιήσω και για μένα αλλά και να το μοιραστώ και με σένα γιατί έχω την αίσθηση ότι θα σου φανεί χρήσιμο.

Καθώς λοιπόν βρίσκομαι στην 4η μέρα από τότε που έβαλα οικειοθελώς τον εαυτό μου σε μια δοκιμασία -να γράψω 50.000 λέξεις αυτό το μήνα- περνάω το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας με το να διαβάζω να σκέφτομαι και να γράφω.

Αν με ρωτήσεις πως νιώθω, θα σου πω πως είμαι στον παράδεισο 🙂

Εντάξει ίσως υπερβάλλω λίγο, απλά ήθελα να σου μεταδώσω το πόσο πολύ απολαμβάνω αυτή τη διαδικασία.

Όχι όλα της τα σημεία, υπάρχουν και διαστήματα που υποφέρω λίγο.

Αυτό γίνεται όταν βάζω πολλές πληροφορίες στον εγκέφαλο και μπουκώνει λίγο σαν εξάτμιση!

Εκεί χρειάζονται μικρά διαλείμματα, κανένας περίπατος, κανένα σνακ για να σπάσει το μοτίβο και να ξαναδοκιμάσω να βάλω μπροστά.

(Το σνακ κατα προτίμηση χωρίς ζάχαρη αν και τώρα τελευταία αυτά τα παξιμαδάκια που τρώω είναι επικίνδυνα νόστιμα…)

Παρατηρώ λοιπόν τον εαυτό μου και νιώθω σαν να είμαι μέσα σε ένα φράκταλ.

Δηλαδή;

Διαβάζω, μελετάω, σκέφτομαι, γράφω και ταυτόχρονα παρατηρώ αυτό που βιώνω. Την εμπειρία δηλαδή. 

Αυτό που το κάνει ιδιαίτερα παράξενο σαν αίσθηση, είναι ότι αυτά που διαβάζω, σκέφτομαι και γράφω, αυτά επίσης βιώνω εκείνη τη στιγμή.

Δηλαδή μελετάω τους λόγους για τους οποίους δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε συνήθειες, ή να δημιουργήσουμε νέες και παράλληλα βρίσκομαι στη διαδικασία δημιουργίας μιας νέας συνήθειας – αυτό που γράφω κάθε μέρα για 30 μέρες συνέχεια από 1.667 + λέξεις με στόχο τις 50.000 στο τέλος του μήνα. 

Καθώς το κάνω δηλαδή, καθώς το βιώνω, παρατηρώ και τί από αυτές τις μελέτες όντως συμβαίνει και στην περίπτωσή μου.

Δύσκολο να το περιγράψω, αλλά είναι σαν να είμαι μέσα στο παιχνίδι και ταυτόχρονα ο προπονητής.

Σαν τον Vialli αν θυμάσαι εκείνο το μήνυμα 🙂

Σαν να είμαι ο ηθοποιός και ταυτόχρονα ο εικονολήπτης.

Και ο σκηνοθέτης…

Με νιώθεις;

Έχοντας πλέον την εμπειρία, έχοντας πλάνο, αντικειμενικό σκοπό και μια στρατηγική μπήκα στη -μάχη της γραφής- την περασμένη Τρίτη 1η Νοεμβρίου.

Ξεκίνησα με ενθουσιασμό, πρώτη μέρα και ήμουν εκεί παρών!

Στόχος επετεύχθη, μια αίσθηση σιγουριάς και αυτοκυριαρχίας με πλημμύριζε όταν πήγα για ύπνο.

Την Τετάρτη, δεύτερη μέρα του challenge, αρχίζω να σκέφτομαι ποια ώρα της ημέρας θα ήταν καλύτερο να κάνω την έρευνα και ποια ώρα να γράφω.

Μετά από πολλές σκέψεις αποφάσισα να γίνω λίγο πιο ευέλικτος και να κρίνω κάθε πρωί κατά περίπτωση και ανάλογα με τις υπόλοιπες δουλειές και υποχρεώσεις της ημέρας.

Δεύτερο βράδυ πέφτω για ύπνο με ικανοποίηση. 

Τα κατάφερα, πάμε για την 3η μέρα αύριο!

Πέμπτη πρωί ξυπνάω με λιγότερη διάθεση αλλά και περισσότερες υποχρεώσεις.

Το μυαλό μου τώρα αρχίζει να παίζει παιχνίδια.

Ναι, το ρομποτάκι μου, η τεχνητή νοημοσύνη.

‘Μήπως σήμερα να μην το πίεσεις και πολύ;’

‘Έλα μωρέ δεν έγινε και κάτι αν σήμερα δε γράψεις τόσες λέξεις’

‘Σημασία δεν έχει ο αριθμός, καλά τα πας, το έχεις’

‘Αισθάνομαι κουρασμένος… σχεδόν εξαντλημένος’

Η ώρα είναι 19:00 το απόγευμα της Πέμπτης, της τρίτης κατά σειράς ημέρας και δεν έχω γράψει λέξη.

Η έρευνα έχει πάει καλά, η ενέργεια σε καλά επίπεδα… αλλά δεν “θέλω” να γράψω.

Απλά δεν μπορώ. Κάτι με σταματάει.

Το νευρικό σύστημα βάζει φρένο.

Αρχίζω και σκέφτομαι πάλι…

“Κοίτα να δεις τώρα που το σώμα μου αντιστέκεται σε αυτή την αλλαγή”

“Ουαου ο ομοιοστατικός μηχανισμός σε δράση! Τελικά ισχύει αυτό που διαβάζω στις έρευνες και στη δική μου περίπτωση…”

“Θέλω ρε φίλε αλλά κάτι δε με αφήνει”

“Χμ αυτός ο βρόχος ανατροφοδότησης (feedback loop) είναι ξεκάθαρος σε αυτό που βιώνω”

Η ώρα έχει πάει 19:20. 

Ντροπή ρε φίλε. Δε γίνεται να τα παρατήσεις από την 3η μέρα.

Γράψε έστω και λίγο. Ξεκίνα και ότι βγει…

Ώρα 21:30. Αισθάνομαι εξουθενωμένος.

Για να δω… 

Γιουπιιι! Έπιασα τον ημερήσιο στόχο μου!

Τα κατάφερα!

Στα επόμενα 30 λεπτά πριν πάω να κοιμηθώ, είχα μια περίεργη αίσθηση. 

Ναι μεν έγραψα αλλά… δεν το ευχαριστήθηκα ρε φίλε όσο τις προηγούμενες μέρες.

Ας είναι…

Παρασκευή, ημέρα τέταρτη. 

Θέλω να γράψω από νωρίς για να μην πάθω τα ίδια με την προηγούμενη μέρα.

Η πρόθεση υπάρχει αλλά…

Το νευρικό σύστημα εξακολουθεί να θέτει εμπόδια.

‘Πω πω ρε φίλε… το αυτοσαμποτάζ σε πλήρη εξέλιξη’ σκέφτομαι.

Η μέρα κυλάει, βρίσκω μια σειρά από άλλες δουλειές να τελείωσω, την έρευνα την προχωράω…

Αλλά να γράψω δεν μπορώ.

Πάλι αντίσταση…

Πφφφ…

Αναπολώ εκείνο το συναίσθημα που είχα όταν είχα καταφέρει να γράφω για 100 συνεχόμενες μέρες πριν από ένα περίπου χρόνο.

Μα πώς τα κατάφερα;

Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό μα ήμουν κι εγώ διαφορετικός.

Άλλο τότε, άλλο τώρα.

Κι εσύ τι χρωστάς να τα ακούς όλα αυτά ε;

Ε πώς κάτι έχει και για σένα 🙂

Αγαπημένε/η,

Κάθε αλλαγή που προσπαθούμε να κάνουμε είναι δεδομένο ότι θα έχει μιας μορφής αντίσταση από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Από το νευρικό μας σύστημα.

Από το πώς εκλαμβάνεται και πώς συσχετίζεται με άλλες μνήμες και εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν.

Μην προσπαθείς να βγάλεις άκρη.

Άστο σε μένα αυτό που μου αρέσει να το κάνω 🙂

Απλά κράτα το εξής:

Απλά επειδή δεν είναι εύκολο στην αρχή, δε σημαίνει ότι δεν γίνεται.

Γίνεται.

Το ζητούμενο είναι να είναι σε συνάρτηση με τις αξίες σου και τους στόχους σου.

Κι αν χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια μπορεί τελικά και να αξίζει τον κόπο… 

Συνήθως τον αξίζει.

Το καλύτερο όμως ξέρεις ποιο είναι όταν δοκιμάζεσαι;

Όταν φτάνεις λίγο στα όριά σου;

Πως αν αντέξεις και συνεχίσεις, τότε τα επεκτείνεις τα όριά σου αυτά.

Και όσο τα επεκτείνεις, τόσο πιο πολύ έδαφος έχεις για την επόμενη φορά.

Σκέψου ότι χαρτογραφείς νέες περιοχές. 

Δεν θα ήθελες να ανακαλύψεις τι έχει εκεί;

Δεν είσαι περίεργος;

Μμμ;

Τί λες; 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Χμ… newsletter = θάνατος; 🤔

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την τελειομανία από την ποιοτική δουλειά σε ότι κάνεις…

Το Βασικό Ένστικτο

Ο εγκέφαλός μας, αυτόματα, με ή χωρίς τη συνειδητή μας καθοδήγηση, συνεχώς και αδιάλειπτα επεξεργάζεται…

Το επόμενο βήμα…

Καθώς πλησιάζουν δύο σημαντικές ημερομηνίες, σκέφτομαι το μέλλον του newsletter.

Η μηχανική της αμαρτίας…

Μια δύναμη θαρρείς και έρχεται, αναλαμβάνει τον έλεγχο του μυαλού μου και κουνάει τα χέρια μου και τα πόδια…

Το τέλος της προσπάθειας…

Η ώρα είναι 5:22 πμ πρωί Σαββάτου. Πρέπει να έχει πανσέληνο σήμερα, γιατί το φεγγάρι είναι τόσο φωτεινό που δε χρειάζεσαι καν φως στο σπίτι…

Αλτ! Τις ει; ✋

Αυτό είναι το τρίτο επεισόδιο της μινι σειράς Επαναπρογραμματισμός Νευροσυσχετισμών Βήμα-Βήμα.

Ο Νόμος του Πάρκινσον 🕖

Γιατί μερικές μέρες είναι τόσο παραγωγικές και άλλες λιγότερο; Αυτό το ερώτημα πάντα με απασχολούσε, από τότε που…

Από το 100 Day Challenge:

Η απλότητα
#100daychallenge

Η απλότητα…

Αν σκεφτείς τον πιο απλό τρόπο για να λύσεις ένα πρόβλημα, τότε είναι πολύ πιθανό και να το καταφέρεις…

Η τεχνητή μας νοημοσύνη...
#100daychallenge

Η τεχνητή μας νοημοσύνη

Αν αξιοποιήσεις την έμφυτη τεχνητή σου νοημοσύνη, έχεις το ένα κλειδί για την ελευθερία…

Η τουλούμπα..
#100daychallenge

Η τουλούμπα

Η ανταμοιβή του δροσερού και γάργαρου νερού, απευθείας από το έδαφος…

Επιλογή..
#100daychallenge

Επιλογή

Ώρες ώρες τσιμπιέμαι να δω αν είναι όντως πραγματικότητα αυτή η σκέψη, ή αν ονειρεύομαι…

Σημάδι & Επιβεβαίωση
#100daychallenge

Επιβεβαίωση

Ένα σημάδι και μια επιβεβαίωση. Ένας τρόπος να τσεκάρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο…

Η μόδα
#100daychallenge

Η μόδα…

Κάποιες φορές, δεν αγοράζεις ένα προϊόν, γίνεσαι το προϊόν.. δεν το χρησιμοποιείς, σε χρησιμοποιεί.

Εκκαθάριση...
#100daychallenge

Εκκαθάριση

Ότι καθαρίζει στο εξωτερικό περιβάλλον, καθαρίζει και στο εσωτερικό…

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;