Μακάρι να είχα…

Καθώς το μήνυμά μου θα προσγειώνεται στο email σου, το ημερολόγιο θα δείχνει πλέον το τρίτο δεκαήμερο του Αυγούστου.

Οι πιθανότητες συνεπώς να είσαι διακοπές ή να έχεις επιστρέψει από αυτές, είναι αρκετά μεγάλες.

Είναι λοιπόν μια καλή ευκαιρία, τώρα που σε βρίσκω λίγο πιο χαλαρό/ή, να σου εκμυστηρευτώ κάτι που απασχολεί τη σκέψη μου.

Θα έλεγα ότι είναι ένα ζήτημα Ζωτικής σημασίας με το Ζ κεφαλαίο.

Μπορείς επίσης να το πεις και ζήτημα ζωής και θανάτου.

Σε αυτό το τελευταίο θέλω να κάνω μια στάση…

Μην τρομάζεις.

Δεν έχω κάτι τόοοσο περίεργο στο μυαλό μου, ούτε κάτι… να σου αναγγείλω.

Είναι όμως αυτό που πριν από δυόμισι χρόνια με έκανε να αναθεωρήσω πολλά από αυτά που πίστευα και από αυτά που έκανα έως τότε.

Ένα ηλιόλουστο μεσημέρι τον Γενάρη του 2020 λοιπόν, βγήκα για έναν περίπατο στη γειτονιά.

Φόρεσα λοιπόν τα αθλητικά μου, έβαλα και τα ακουστικά μου και ξεκίνησα τον περίπατο ακούγοντας παράλληλα ένα podcast.

Ένιωθα την ανάγκη να ακούσω κάτι άλλο εκτός από τις σκέψεις από το δικό μου ρομποτάκι (την έμφυτη τεχνητή νοημοσύνη μας).

Και τα podcasts είναι μια καλή ευκαιρία να ακούσεις το ρομποτάκι κάποιου άλλου 🙂

Αρκεί να έχει εκπαιδεύσει την τεχνητή του νοημοσύνη σωστά, για να παίρνεις κάτι θετικό, κάτι αξιόλογο 😉

Σε εκείνο το επεισόδιο λοιπόν, ήρθε για πρώτη φορά στην αντίληψή μου ένα βιβλίο που έμελλε να έχει μεγάλη επίδραση στον τρόπο να άρχισα να βλέπω τον κόσμο από εκείνη τη μέρα.

Σε εκείνο το βιβλίο η Αυστραλέζα συγγραφέας Bronnie Ware, έπειτα από την ενασχόλησή της με τη φροντίδα ετοιμοθάνατων, έγραφε για τα πέντε πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι μετανιώνουν όταν κάνουν μια αναδρομή, λίγο πριν το τέλος της ζωής τους.

Ήταν συγκλονιστικό.

Όχι μόνο γιατί άκουσα πράγματα που δεν είχα καν σκεφτεί, αλλά και επειδή σε κάποια από αυτά που ανέφερε, διαπίστωνα πως…

μάλλον πήγαινα προς την αντίθετη κατεύθυνση με τις αντιλήψεις που είχα υιοθετήσει.

Εκείνος ο περίπατος με ταρακούνησε.

Και αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και με σένα, ορισμένα από αυτά που άκουσα εκείνη τη μέρα και είχαν πραγματικά νόημα για μένα, έμειναν απλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου και δεν έγιναν ποτέ πράξη.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και αυτή η αποθήκευση σε εκείνο το κομμάτι της μνήμης ήταν σημαντική.

Όταν μετά από δύο μόλις μήνες, το Μάρτιο του 2020, συνέβησαν όλα αυτά που συνέβησαν με τον covid και τους αποκλεισμούς, εκείνο το επεισόδιο και αυτό το βιβλίο, αναδύθηκαν απαλά στην επιφάνεια και στο μυαλό μου.

Ξαφνικά όλα εκείνα που είχα διαβάσει και που με είχαν συγκλονίσει, εκεί που ήταν ένα μακρινό σενάριο που δε με απασχολούσε ιδιαίτερα, ξεκίνησαν να γίνονται κάτι πιο ‘κοντινό’, πιο ‘αληθινό’.

Θυμάσαι τι περάσαμε εκείνες τις πρώτες εβδομάδες με τον πανικό και την άγνοια για τον covid;

Και τον φόβο ‘στα κόκκινα’;

Παρόλο που η αντιμετώπισή μου ήταν ψύχραιμη, το γεγονός ότι από τη μια στιγμή στην άλλη περνούσαν σκέψεις όπως ‘που ξέρεις; μπορεί να πεθάνω κι εγώ…’ δεν ήταν και πολύ συνηθισμένο για έναν υγιή και ακμαίο 45αρη με σχέδια και όνειρα για το μέλλον.

Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία τότε και με βάση αυτά που βίωσα, αυτά που έβαλα κάτω και ένιωσα ότι θέλω να κάνω τα επόμενα χρόνια της ζωής μου και αυτά που κράτησα από εκείνο το βιβλίο,

αλλαξα σε σημαντικό βαθμό τις προτεραιότητές μου, τα ‘θέλω’ μου και τους στόχους μου.

Όχι όμως και τον προσανατολισμό μου.

Απλά πήγα πιο πίσω τους στόχους που είχα και επίσης αποφάσισα να αντικαταστήσω και μερικούς από αυτούς, καθώς δεν ήταν πλέον κάτι που ήθελα όσο πριν.

Έδωσα μεγαλύτερη έμφαση στις σχέσεις μου με τους στενούς μου ανθρώπους, έκανα ένα zoom out στο timeline της ζωής μου και άλλαξα ότι ήθελα να αλλάξω.

Δεν ήταν εύκολη αυτή η αλλαγή, αλλά αποφάσισα να βελτιστοποιήσω για τις σχέσεις μου, παρά για τους υπόλοιπους προσωπικούς στόχους.

Ξέρω, είσαι τώρα περίεργος/η να ακούσεις τα πέντε πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι μετανιώνουν όταν φτάνουν κοντά στο τέλος τη ζωής τους.

Βέβαια να βάλω ένα αστεράκι εδώ, καθώς η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως το τέλος της ζωής μας δεν αποτελεί και τέλος της ύπαρξής μας.

Αυτό όμως είναι θέμα για άλλο επεισόδιο 🙂

Ή καλύτερα για άλλη σειρά επεισοδίων…

Πάμε λοιπόν να δούμε τι μπορεί να πούμε κι εμείς όταν κάποτε βρεθούμε στην ίδια θέση:

  • Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω μια ζωή αληθινή για τον εαυτό μου, όχι τη ζωή που περίμεναν οι άλλοι από μένα.
  • Μακάρι να μην είχα δουλέψει τόσο σκληρά.
  • Μακάρι να είχα το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου.
  • Μακάρι να είχα μείνει σε επαφή με τους φίλους μου.
  • Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είμαι πιο ευτυχισμένος.

Το πώς ο καθένας από εμάς θα ερμηνεύσει αυτές τις σειρές είναι συνάρτηση των πεποιθήσεων και των νοητικών μοντέλων που χρησιμοποιεί (και άλλων παραμέτρων).

Τις δικές μου σκέψεις θα τις μοιραστώ εν καιρώ.

(Τις γράφω ακόμα βλέπεις…)

Επειδή όμως τα μηνύματά μου είναι τροφή για σκέψη και επειδή όπως είπα λίγο παραπάνω πιθανόν να σε πετυχαίνω σε μια πιο χαλαρή φάση,

σου προσφέρω την ευκαιρία, σου πετάω το μπαλάκι για να αφουγκραστείς κι εσύ αυτά που μοιράστηκε μαζί μας η αγαπημένη Bronnie Ware.

Και φυσικά αν θέλεις μπορούμε να το συζητήσουμε.

Τον ξέρεις τον τρόπο, απλά απαντάς στο μήνυμά μου 🙂

Εις το επανιδείν!

Υ.Γ. Έχουν πολύ βάθος αυτά τα 5 πράγματα παραπάνω.

Διάβασέ τα ξανά και ξανά.

Κόλλησέ τα στο μυαλό σου για λίγες μέρες.

Πίστεψέ με… αξίζει.

Ζήσε το τώρα αλλά ταξίδευε νοερά και στο τότε.

Δε χρειάζεται να μένεις πολύ εκεί, απλά χρησιμοποιήσέ το σαν οδηγό για τις αποφάσεις του σήμερα…

Το βιβλίο μπορείς να το βρεις εδώ στα Ελληνικά και εδώ στα Αγγλικά.

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.