Το καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα 😯

Αν σου ζητούσα να μου πεις μια λέξη που περιγράφει αυτό που θέλεις να έχεις περισσότερο στη ζωή σου ποια θα ήταν αυτή;

Αυτή που σου ήρθε πρώτη στο μυαλό, μείνε λιγάκι μαζί της να δεις αν όντως σε αντιπροσωπεύει.

Όσο προχωράω και εξελίσσομαι παρατηρώ ότι αυτή η λέξη αλλάζει για μένα.

Έχω βάσιμες υποψίες ότι το ίδιο θα συμβαίνει και με σένα 😉

Εδώ και πολύ καιρό όμως έχω κολλήσει με τη λέξη ισορροπία.

Θα έχει νομίζω 3 χρόνια, ίσως και περισσότερα αφού με τον covid και τα συναφή έχουμε χάσει την αίσθηση των ετών που φεύγουν.

Ανάλογα με το ποιον και τι θα ακούσεις ή με το πώς έχεις συνδυάσει τη λέξη ισορροπία στο παρελθόν, θα έχεις σχηματίσει μια πεποίθηση γι’ αυτήν.

Μια εικόνα, μια άποψη. Μια οπτική.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό λοιπόν, για μένα η λέξη ισορροπία ήταν μια ‘σωστή΄ μεν λέξη αλλά εντελώς βαρετή.

“Καλά θα ήταν να είχαμε ισορροπία, αλλά δε βαριέσαι, έχουμε άλλα να σκεφτούμε τώρα…”

Ώσπου…

Μια μέρα, μια νύχτα για την ακρίβεια, έγινε κάτι που άλλαξε την οπτική μου για πάντα.

Από εκείνη τη μέρα ξεκίνησα να βλέπω παντού την ισορροπία.

Έγινε, μπορείς να πεις, μια εμμονή.

Να παρατηρώ την κάθε στιγμή και να ρωτάω τον εαυτό μου αν αυτό είναι η ισορροπία που θέλω να έχω στο κάθε τι ή όχι…

Εκείνη τη νύχτα λοιπόν, ήρθε στη γνώση μου το καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα.

Αυτό άλλαξε τα πάντα. Έγινε φως. Φάρος στο ταξίδι μου.

Το καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα διαπράχθηκε στις 7 Αυγούστου του 1974.

Μετά από σχεδιασμό και οργάνωση ετών, στις 7 το πρωί της 7ης Αυγούστου, ένας 25χρονος Γάλλος και μαζί με τους λίγους συνεργούς του…

έκανε το πρώτο βήμα πάνω στο σύρμα.

Στο σύρμα που είχε στερεώσει σε απόσταση 43 μέτρων, τόση ήταν η απόσταση μεταξύ των Δίδυμων πύργων του παγκόσμιου κέντρου εμπορίου στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Ναι, τους γνωστούς Δίδυμους πύργους, αυτούς που από την 11 Σεπτεμβρίου 2001 δεν υπάρχουν πλέον…

Ένας τύπος με ένα όνειρο τρελό που το έκανε πραγματικότητα.

Ακροβατούσε πάνω στο σύρμα, σε απόσταση 410 μέτρων από το έδαφος, γιατί…

γιατί απλά δε μπορούσε να αντισταθεί σε μια τέτοια σκηνή!

Ο Philippe Petit είναι ένας μοναδικός καλλιτέχνης, έστω και αν πολλοί από εμάς αδυνατούμε να κατανοήσουμε το πώς και τα γιατί.

Εκείνο το πρωινό της 7ης Αυγούστου 1974, αφού έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και έκανε τη βόλτα του πάνω στο σύρμα του,

χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, επέστρεψε πάνω σε αυτό και έδωσε μια μοναδική παράσταση για 45 λεπτά (!),

κάνοντας οκτώ περάσματα κατά μήκος του σύρματος, κατά τη διάρκεια των οποίων περπάτησε, χόρεψε, ξάπλωσε στο σύρμα και γονάτισε για να χαιρετήσει τον κόσμο που είχε μαζευτεί.

Ο ίδιος ο Phillip το αποκάλεσε το ‘καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα’, καθώς η πράξη του ήταν παράνομη.

Τη σύλληψη της ιδέας, την οργάνωση, την προετοιμασία, τα ευτράπελα, τις δυσκολίες και την παράσταση, έχεις τη δυνατότητα να δεις στην ταινία The Walk (2015).

Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα το πόσο μέσα στην ταινία σε έβαζαν τα πλάνα και οι σκηνές.

Αυτή η ταινία ήταν αυτή που άλλαξε τη δική μου οπτική για πάντα.

Με έκανε να βλέπω παντού την ισορροπία.

Να την αναζητώ. Να την ψάχνω σε κάτι κομμάτι της ζωής.

Κι αν αυτό ήταν κάτι που πήρα εγώ από την ταινία, είναι δεδομένο, ότι εσύ θα πάρεις κάτι άλλο.

Κάτι ‘δικό σου’. Κάτι που ίσως να σε εμπνεύσει.

Το δέος που θα νιώσεις είναι πιστεύω δεδομένο.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Ας πάμε λίγο πιο βαθιά, έχουμε πολλά να πάρουμε από αυτή την ιστορία…

Ως πιτσιρίκος, ένα παιδί είδε μια παράσταση ενός σχοινοβάτη και δημιουργήθηκε μια φλόγα μέσα του, ένα πάθος.

Ως νεαρός, ένας άσημος, αυτοαποκαλούμενος σχοινοβάτης, αυτοδίδακτος νεαρός, είχε ένα όνειρο.

Όταν για πρώτη φορά μέσα σε ένα οδοντιατρείο κατά τη διάρκεια της αναμονής του είδε σε περιοδικό την ανέγερση των δίδυμων πύργων, ένιωσε ένα κάλεσμα.

Ήταν το όραμά του, είχε πλέον γίνει ο σκοπός της ζωής του.

Ξεκίνησε να γίνεται καλύτερος πάνω στο σύρμα, να προπονείται και να μαθαίνει τα μυστικά.

Βρήκε έναν μέντορα, έναν έμπειρο σχοινοβάτη που του έμαθε όλα τα μυστικά.

Δημιούργησε μια μικρή ομάδα συνεργατών – συνεργών στο έγκλημά του.

Δεν τα παράτησε ποτέ παρόλες τις δυσκολίες και τις αποτυχίες που είχε στην πορεία.

Έκανε τα αδύνατα δυνατά και τελικά εκείνο το πρωινό, κατέκτησε την κορυφή των δίδυμων πύργων και τις καρδιές του κόσμου με τη μοναδική του παράσταση πάνω στο σύρμα.

Ο Philippe Petit από τότε που τον ‘γνώρισα΄μέσα από αυτή την ταινία, έγινε ένας από τους ήρωές μου.

Πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Από τότε όλο και περισσότερο άρχισα να βλέπω ότι κάνω στη δουλειά μου, περισσότερο ως τέχνη παρά επιστήμη.

Έως τότε δε μπορούσα καν να σκεφτώ τον εαυτό μου ως ‘καλλιτέχνη’.

Καλλιτέχνες μέχρι τότε έλεγα τους ζωγράφους, τους ποιητές, τους τραγουδιστές, τους ηθοποιούς…

Καταλαβαίνεις τι εννοώ ε;

Από εκείνο το βράδυ, η ισορροπία είναι παντού στο μυαλό μου.

Όπως και η ‘τέχνη’. Ότι και να κάνω, βάζω την οπτική της τέχνης.

Κάθε λέξη που λέμε μπορείς να τη δεις σαν έργο τέχνης.

Κάθε τι που πράττουμε, από ένα απλό φαγητό μέχρι τη λύση σε ένα πολυσύνθετο πρόβλημα, έχει τέχνη μέσα του.

Είναι δεδομένο ότι η άποψη για μια ταινία ποτέ δεν είναι ‘αντικειμενική’.

Κάτι που θα αρέσει σε μένα, για σένα μπορεί να είναι βαρετό.

Κάτι που θα ενθουσιάσει εσένα, εμένα μπορεί να μου φανεί ανούσιο.

Έτσι είναι…

Απλά αν δεις κάθε ταινία με την οπτική της τέχνης, τότε μπορεί και να δεις κάτι άλλο που κρύβεται από πίσω 😊

Κάτι που δε μπορούσες να δεις πριν…

Και τότε… τότε θα έχουν αλλάξει οι ισορροπίες…

Το 1974 ο Phillipe Petit έδωσε πνοή, ζωή στους δίδυμους πύργους.

Το 2001, την 11 Σεπτεμβρίου, κάποιοι πήραν αυτή τη ζωή και άφησαν συντρίμια και 2,977 αθώα θύματα…

Η χαρά της δημιουργίας όμως είναι η ίδια η ζωή.

Άντε, σειρά σου τώρα 😊

Βγάλε τον/την καλλιτέχνη που κρύβεις μέσα σου και αποτύπωσέ το σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ίσως δεις κάτι που δε μπορούσες να δεις μέχρι σήμερα 😉

Μήπως το έχεις δει ήδη και θέλεις να το μοιραστείς;

Πολύ θα χαρώ να σε ακούσω, just reply!

Καλημέρα μας!

🙏

Υ.Γ. “Είναι αδύνατο αλλά θα το κάνω” ψιθύρισε ακροβατώντας στην άκρη του Νότιου πύργου.

“Θα είναι το πιο ριψοκίνδυνο έργο τέχνης που έγινε ποτέ”

Όπερ και εγένετο…

Η αγαπημένη μου έκφραση από την ταινία:

“Αν χάσεις τη συγκέντρωσή σου, χάνεις την ισορροπία σου”

Η παράσταση του Phillipe, έφερε τότε στους Δίδυμους Πύργους την απαραίτητη προσοχή και αγάπη ως σύμβολο, καθώς αρχικά δεν ήταν δημοφιλείς.

Η ιστορία σε ένα 3λεπτο video εδώ.

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.