Μάταιος κόπος ή λάθος τρόπος; 😯

Ο Δήμος, ένας συμπαθητικός τύπος γύρω στα 40κάτι, διακρίνονταν για την έμφαση που έδινε στη λεπτομέρεια αλλά και την αγάπη του για τη φύση και τα ζώα.

Είχε αποφασίσει να ξοδέψει το Σαββατοκύριακό του σε έναν ξενώνα, στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης.

Καθώς ρουφούσε την πρώτη γουλιά από τον πρωινό του καφέ μπροστά στα όμορφα, άγρια πεύκα της αυλής, την προσοχή του έκλεψε μια παράξενη δυσαρμονία στο φυσικό περιβάλλον.

Σε τούτη την παραφωνία, ένα πλαστικό μπουκάλι κρεμόταν ανάποδα από το κλαδί ενός δέντρου, εκεί στην αυλή, μπροστά στα μάτια του…

Πίνοντας τη δεύτερη ρουφηξιά του καφέ, ξεκίνησε να περιεργάζεται αυτό που τώρα είχε κλέψει την προσοχή του.

Ήταν ένα πλαστικό μπουκάλι αναψυκτικού – μάλλον του ενός λίτρου – με κολλημένο σπάγκο γύρω γύρω, έτσι ώστε να κρέμεται από το κλαδί του δέντρου.

Μπορούσες να το φτάσεις μόνο με σκάλα, άντε και με την καρέκλα αν είσαι αρκετά ψηλός…

Μα τι ακριβώς εξυπηρετεί;

αναρωτιέται καθώς το βλέμμα του έχει χαθεί στο μπουκάλι.

Χμ… φαίνεται πως είναι κάτι σαν παγίδα.

Μάλλον για έντομα θα την έχουν…

ήταν οι πρώτες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό του.

Καθώς συνέχιζε να περιεργάζεται το αυτοσχέδιο δημιούργημα, βλέπει τον κύριο Χάρη, τον ιδιοκτήτη του ξενώνα, να περνά από μπροστά του.

Θέλοντας να σβήσει την περιέργειά του, αποφασίζει να τον ρωτήσει για το λόγο ύπαρξης του μπουκαλιού…

-Καλημέρα σας! φωνάζει στον κύριο Χάρη…

-Καλημέρα 😊 του απαντά εκείνος με χαμόγελο, γνέφοντας παράλληλα με το χέρι του.

-Να σας ρωτήσω κάτι;

-Ορίστε!

-Αυτό το πλαστικό μπουκάλι που κρέμεται ανάποδα, είναι κάτι σαν παγίδα να υποθέσω;

-Μάλιστα! απαντά ο κύριος Χάρης

Είναι για τις μέλισσες!

-Έχουμε πολλές βλέπεις και ενοχλούν τους επισκέπτες.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, κατεβάζει προσεκτικά το μπουκάλι και το πηγαίνει προς το μέρος του Δήμου.

-Λοιπόν δες εδώ πως δουλεύει:

-Πρώτα παίρνεις το μπουκάλι και το πλένεις.

-Έτσι φεύγει η μυρωδιά του αναψυκτικού και βγάζεις και την ετικέτα.

-Στη συνέχεια παίρνεις ένα κομμάτι σπάγκο και αφού γυρίσεις το μπουκάλι ανάποδα, το περνάς γύρω γύρω εδώ κοντά στο τέλος του μπουκαλιού και το κολλάς με διαφανή ταινία.

-Αυτό το κάνεις για να μπορεί να στηριχτεί στο δέντρο.

-Μετά το γυρνάς κανονικά και ρίχνεις μέσα το μέλι.

-Το αφήνεις να στεγνώσει και παράλληλα κολλάς στα ⅔ του μπουκαλιού κολλητική (μονωτική) ταινία, σκούρη όμως αυτή τη φορά.

-Έτσι, τα ⅔ του μπουκαλιού θα είναι καλυμμένα με τη σκούρη ταινία και το ⅓ στο οποίο βρίσκεται και το μέλι, θα είναι διάφανο καθώς θα μπαίνει το φως από το πλαστικό μπουκάλι.

-Θα βάλεις τη σκούρη ταινία μέχρι το στόμιο και στη συνέχεια θα κόψεις μια μικρή περιοχή στο καλυμμένο στόμιο, για να μπαίνουν οι μέλισσες.

-Ααα μάλιστα

αποκρίνεται ο Δήμος που τον ακούει με ενδιαφέρον…

-Και πώς ακριβώς δουλεύει το σύστημα; ρωτάει με απορία.

-Λοιπόν, από τη χαραμάδα που αφήνουμε στο στόμιο, λέει ο κύριος Χάρης δείχνοντας το μπουκάλι… εισέρχονται οι μέλισσες.

Ξέρουν αυτές! Δεν το μυρίζουν αλλά ξέρουν που είναι το μέλι, έχουν GPS ενσωματωμένο! λέει χαμογελαστός.

Μετά ανεβαίνουν προς τα πάνω (το κάτω μέρος του μπουκαλιού που είναι γυρισμένο ανάποδα), πηγαίνουν στο μέλι, κάνουν ότι είναι να κάνουν εκεί και μετά έρχεται η ώρα να φύγουν.

Όμως, οι μέλισσες είναι προγραμματισμένες έτσι ώστε όταν βρίσκονται σε ένα περιβάλλον, όπως μια σπηλιά ή η κοιλότητα ενός κορμού δέντρου,

γνωρίζουν ενστικτωδώς ότι η διέξοδος είναι προς την κατεύθυνση του φωτός.

Έτσι η μέλισσα λέει ουσιαστικά στον εαυτό της, «Λοιπόν, θα πάω εκεί που είναι το φως, αυτός είναι ο τρόπος διαφυγής.”

Προσπαθεί να πετάξει προς το φως, αλλά φυσικά το σκούρο τοίχωμα του μπουκαλιού είναι εμπόδιο.

Οι μέλισσες δεν ξέρουν για το πλαστικό και την ταινία και έτσι η μέλισσα συνεχίζει να χτυπιέται με το σώμα της στο πλάι του μπουκαλιού σε μια προσπάθεια να δραπετεύσει, ξανά και ξανά, μέχρι να πεθάνει τελικά ακριβώς εκεί μέσα στο μπουκάλι…

Γιατί όμως το κάνει αυτό;

Μετά από τόσες πολλές προσπάθειες, γιατί δεν λέει απλώς στον εαυτό της…

«Μπα! Απλώς θα πετάξω έξω με τον τρόπο που πετάω μέσα, βγαίνοντας λίγο τρύπα στο κάτω μέρος του μπουκαλιού!»

Επειδή κάναμε σκοτεινό το κάτω μέρος του μπουκαλιού όταν βάλαμε τη μαύρη ταινία γύρω του.

Επομένως, κάθε φορά που η μέλισσα πετάει προς το κάτω μέρος του μπουκαλιού, κατευθύνεται στο πιο σκοτεινό του μέρος.

Η μέλισσα τώρα αισθάνεται σα να πηγαίνει προς τη λάθος κατεύθυνση.

Έτσι πετάει πίσω στην κορυφή και προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδράσει από τα τοιχώματα που έχουν φως…

Η αλήθεια είναι ότι η μόνη διέξοδος από το μπουκάλι είναι να πετάξει στο σκοτάδι.

Δεν έχει νόημα όμως για τη μέλισσα, γιατί συνήθως η διέξοδος από κάπου είναι να πετάει προς το φως.

Είναι ‘παράλογο’ να πηγαίνει προς το σκοτάδι για να σωθεί, αισθάνεται σαν να μπαίνει πιο βαθιά μέσα στο μπουκάλι παρά να δραπετεύσει.

Όμως… σε αυτή την περίπτωση, το να πετάξεις προς το σκοτάδι, προς το άγνωστο δηλαδή, πηγαίνοντας σε κάτι που μοιάζει με λάθος κατεύθυνση…

είναι η μόνη διέξοδος από την παγίδα…

🙏

Υ.Γ. Όλοι μας θα δούμε κάτι διαφορετικό σε αυτή την ιστορία, ανάλογα με το που είμαστε αυτό το διάστημα…

Αν αυτή η ιστορία σου φάνηκε ενδιαφέρουσα, μπορείς να διαβάσεις και μια άλλη σε ένα άρθρο που είχα γράψει εδώ, με τίτλο αγώνας επιβίωσης. 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Η διαβολοβδομάδα 👿

Ένιωθα λες και δεχόμουν πόλεμο… λες και κάποιος μου έβαζε εμπόδια σε κάθε τι που προσπαθούσα να κάνω…

Ροή…

Η πρωινή ρουτίνα είναι η μεγαλύτερη πόρτα για την ελευθερία μου σε όλα τα επίπεδα…

Ο λεκές 😕

Για την ακρίβεια, ένα πράγμα σαν σιδερένια πανοπλία να καλύπτει το θώρακά μου. Σχεδόν από το λαιμό έως και το στομάχι…

Ευχαριστώ 🙏

“Η ευγνωμοσύνη είναι το κρασί της ψυχής. Εμπρός, μέθυσε.”
Τζελαλαντίν Αλ Ρουμί, 1207-1273

Επιθυμητές Δυσκολίες💡

Ένα από τα πράγματα που παρατηρώ και εκπλήσσομαι, είναι το πώς έχει αλλάξει με τον καιρό, ο τρόπος που μαθαίνω…

Από το 100 Day Challenge:

Τα κουμπιά.
#100daychallenge

Τα κουμπιά

Πόσα κουπιά σου πατώνται κάθε μέρα; Τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτό;

#100daychallenge

Ξεκόλλησα…

Οι δυο βασικές αιτίες που ‘κολλάμε’ και που υπερκαλύπτουν όλες τα υπόλοιπες…

Λευκός καμβάς
#100daychallenge

Λευκός καμβάς…

Περίεργοι. άλλοτε εκκωφαντικοί ήχοι, νέες, περίεργες μυρωδιές, θεόρατα ύψη…

Προχώρα
#100daychallenge

Προχώρα…

Πολεμάμε την υπάρχουσα πραγματικότητα. Χτίζουμε πάνω σε σαθρά θεμέλια…

Το μάθημα του John..
#100daychallenge

Το μάθημα του John

Μια από τις καλύτερες ιδέες που έκανα πράξη και με εκπληκτικά αποτελέσματα..

Ένα εμπόδιο λιγότερο...
#100daychallenge

Ένα εμπόδιο λιγότερο…

Η παράπλευρη ομορφιά υπάρχει σε ότι κάνεις, αρκεί να έχεις τα μάτια ανοιχτά για να τη δεις.

Περπάτησέ το...
#100daychallenge

Περπάτησέ το

Για να βγούμε από το δωμάτιο, θα πρέπει πρώτα να δούμε ότι είμαστε μέσα σε ένα..

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;