Ο Νόμος του Πάρκινσον 🕖

Καθώς πλησιάζουν δύο σημαντικές ημερομηνίες, σκέφτομαι το μέλλον του newsletter.

Η εβδομάδα που πέρασε είχε κάποιες μέρες που ήταν παραγωγικές και κάποιες που δεν ήταν.

Η Δευτέρα ήταν ‘φωτιά’.

Σύμφωνα με το rescue time, ήταν η πιο παραγωγική μέρα ολόκληρου του έτους!

Οι επόμενες τρεις μέρες ήταν αρκετά καλές αλλά καμία σχέση με τη Δευτέρα.

Πολύ μακριά από εκείνο το συναίσθημα της ικανοποίησης.

Σήμερα είναι ήδη 7.30 πμ και έχω ήδη γράψει τις τρεις πρωινές σελίδες, ένα άρθρο 600 λέξεων για το blog και γράφω ήδη αυτό το σύντομο email.

Επίσης έχω κάνει και το καθημερινό μου practice στο νέο mini habit.

Α! έχω βάλει και ένα πλυντήριο (άσχετο αλλά μετράει και αυτό, γιατί όχι!)

Και αναρωτιέμαι…

Γιατί μερικές μέρες είναι τόσο παραγωγικές και άλλες λιγότερο;

Αυτό το ερώτημα πάντα με απασχολούσε, από τότε που ήμουν στις πωλήσεις.

Παρατηρούσα ότι κάποιες μέρες ήμουν… φωτιά και κάποιες άλλες ήμουν… καμμένος!

Η απάντηση που έρχεται στο μυαλό μου είναι ‘πολυδιάστατη’.

Μια διάσταση στην οποία θέλω να κάνω ζουμ, είναι ο νόμος του Πάρκινσον.

Τον γνωρίζεις μήπως;

Εγώ τον έμαθα φέτος.

(Όχι δεν έχει καμία σχέση με τη νόσο του Πάρκινσον)

Ο νόμος του Πάρκινσον, είναι ένα γνωμικό που λέει ότι:

«μια εργασία επεκτείνεται σε διάρκεια έως ότου γεμίσει το χρόνο που είναι διαθέσιμος για την ολοκλήρωσή της».

Περισσότερα από τη Wikipedia

Η σημερινή μορφή του νόμου δεν αυτή την οποία ο Πάρκινσον αναφέρει με αυτό το όνομα στο άρθρο, αλλά μια μαθηματική εξίσωση που περιγράφει το ρυθμό με τον οποίο οι γραφειοκρατίες επεκτείνονται με την πάροδο του χρόνου.

Με απλά λόγια…

Αυτό σημαίνει ότι αν έχεις μια δουλειά 2 ωρών και διαθέσεις γι’ αυτή μία ολόκληρη μέρα,

τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ξοδέψεις ολόκληρη τη μέρα γι’ αυτή τη δουλειά.

Και οι ώρες της ημέρας, θα γεμίσουν με ότι… χρειαστεί να να καλυφθεί το κενό.

Είναι δεδομένο ότι θα δημιουργηθούν ‘κενά’ για να καλύψουν αυτό το διάστημα.

Στην ουσία, επιτρέπουμε στον εαυτό μας την απόσπαση της προσοχής μας και συνάμα κάνουμε πιο δύσκολο το έργο μας.

Όπως σε όλα, υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Όμως αν μείνεις λίγο μαζί του, θα δεις ότι όντως έχει λογική το γνωμικό αυτό.

Αν βάλω στο ημερολόγιό μου μια δουλειά για σήμερα και αν αυτή η δουλειά τελειώσει σε 2 ώρες, τότε τις υπόλοιπες ώρες δεν θα έχω κάτι έτοιμο να δουλέψω.

Και όταν δεν έχω κάτι έτοιμο να δουλέψω, στην ουσία εκπαιδεύω τον εαυτό μου στην αναβλητικότητα, τη ‘βαρεμάρα’ ακόμα και την έλλειψη κινήτρου.

Δεν έχω έτοιμη δουλειά να κάνω και χάνω το ρυθμό μου.

Η λύση;

Νομίζω πως η ισορροπία στο ημερολόγιό μας και στις δουλειές που έχουμε για τη μέρα είναι το κλειδί.

Στο σύστημα που χρησιμοποιώ, έχω τις 3-5 βασικές δουλειές που θέλω να τελειώσω μέσα στη μέρα.

Ότι δεν κάνω, είτε το διαγράφω, είτε το πηγαίνω στην επόμενη μέρα.

Αυτό δουλεύει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια, αφήνει όμως αρκετές τρύπες για να εκδηλωθεί ο νόμος του Πάρκινσον.

Διορθωτικές κινήσεις;

Θα δοκιμάσω να βάλω λίγα πράγματα ακόμα στην καθημερινότητα, με προσοχή όμως, γιατί αυτό που κάνω δουλεύει και δε θέλω να καταστρέψω το σύστημα.

Ήδη έχω βάλει ένα νέο mini habit για να βελτιώσω την ταχύτητα που γράφω. Αν θέλεις να μάθεις το γιατί, έγραψα ένα σύντομο αρθράκι το οποίο μπορείς να βρεις εδώ.

Έχω διαπιστώσει ότι όταν βάζω πολλά στο “to do list”, μπουκώνω τη μέρα μου και ‘παγώνω’.

Βγαίνει το μη παραγωγικό άγχος και χάνω το momentum.

Έχεις μήπως εσύ κάτι να προτείνεις;

Κάποιο σύστημα που χρησιμοποιείς και δουλεύει για σένα;

Αν θέλεις μπορείς να το μοιραστείς.

Just reply 😊

Ευχές για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!

Υ.Γ. Ευχαριστώ για το feedback της προηγούμενης εβδομάδας. Ακόμα ‘ανοιχτά είμαστε’ αν το θελήσεις 😉

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Γνωρίζεις την αξία σου;

Χθες το απόγευμα, ήρθε μπροστά μου στο YouTube ένα πολύ μικρό video. Μου άρεσε. Μπορεί να σου αρέσει και σένα.

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Από το 100 Day Challenge:

Ο τρόπος
#100daychallenge

Ο τρόπος…

Η μια απάντηση για όλα τα ερωτήματά μου. Ο δρόμος για την ελευθερία…

Το καλούπι
#100daychallenge

Το καλούπι…

Όσο νερό και να βάζουμε στο τετράγωνο καλούπι, σχήμα καρδούλας δε θα βγει…

Το ένα τρίτο της ζωής μας, είναι ο ύπνος
#100daychallenge

Το 1/3 της ζωής μας…

Αυτό που καθορίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής…

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.