Το τέλος της προσπάθειας…

Η ώρα είναι 5:22 πμ πρωί Σαββάτου. Πρέπει να έχει πανσέληνο σήμερα, γιατί το φεγγάρι είναι τόσο φωτεινό που δε χρειάζεσαι καν φως στο σπίτι…

Σηκώθηκα κατά τις 4:45 γιατί… ξύπνησα. Κοιμάμαι νωρίς ούτως ή άλλως.

Είχα και την έννοια να γράψω το email και ένα εσωτερικό άγχος για το τι τελικά θα βγεί.

(Χμ.. εσωτερικό άγχος… για δες!)

Περίεργη η εβδομάδα που πέρασε.

Είμαι γενικά (εδώ και αρκετές εβδομάδες) σε μια φάση ‘εσωτερικής αναδιοργάνωσης’.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά μερικές φορές αυτό γίνεται πιο ήρεμα και άλλες πιο έντονα.

Αυτή την εβδομάδα ήταν ένας συνδυασμός.

Αφενός μεν “φτάνει στην επιφάνεια” αυτή η ανασύσταση, αφετέρου δε, είναι γλυκιά η αίσθηση.

Τι προσπαθείς να μας πεις;

Για να δω πως μπορώ να το εκφράσω καλύτερα…

Είναι σα να βιώνω το τέλος της προσπάθειας.

Σταματάω δηλαδή να προσπαθώ συνέχεια να είμαι σε μια συνεχή δράση & εγρήγορση.

Να είμαι συνέχεια ‘απασχολημένος’.

Να κάνω αυτά που ‘πρέπει’ για να πετύχω αυτά που ‘θέλω’.

Και για όλα αυτά που δεν ξέρω ότι υπάρχουν εκεί μέσα, αλλά νιώθω ότι κάτι μέσα μου συνέχεια βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση.

Ένα διαρκές εσωτερικό άγχος για να κρατηθεί κάποιος από κάτι.

Κάθομαι ήρεμος εξωτερικά, αλλά στο βάθος κάτι χτυπιέται εκεί μέσα στο σώμα μου.

Αυτό το κάτι ίσως και να είναι το “εσωτερικό παιδί” που λέμε, ο 5χρονος ευατός μου σε συναισθηματικό επίπεδο.

Και αυτό που επιδιώκει απεγνωσμένα είναι να ‘σωθεί’. Να πιαστεί από κάπου γνώριμα, να έχει ένα στήριγμα.

Να παρεμείνει ασφαλής και να γαντζωθεί από κάτι…

Κάτι που το ίδιο έχει δημιουργήσει (ή κληρονομήσει), ως μηχανισμό επιβίωσης.

Να μην ‘πεθάνει’. Γιατί αυτό νομίζει ότι θα γίνει όταν δημιουργούνται συγκεκριμένες συνθήκες.

Και εγώ βλέπεις, φροντίζω να δημιουργώ -συνειδητά- τέτοιες συνθήκες, ιδιαίτερα συχνά…

Και το κάνω για να το ‘απελευθερώσω’.

Δεν έχω μόνο εγώ ‘τέτοιο παιδί’ μέσα μου, έχεις κι εσύ.

Όλοι έχουμε. Και ο 30άρης και η 45άρα και η 60άρα και ο 8οάρης.

Στην ουσία, κάθε φορά που συνομιλούμε, μιλάει σε ένα μεγάλο βαθμό (πολλές φορές και 100%) το δικό μου 5χρονο με το δικό σου 5χρονο.

Στο μυαλό μας βέβαια νομίζουμε ότι έχουμε τον έλεγχο εμείς οι ενήλικες.

Ότι ξέρουμε τι λέμε και τι κάνουμε και γιατί λέμε και κάνουμε αυτά που λέμε και κάνουμε.

Αυτό μπορεί να (για μένα σίγουρα) είναι μια ψευδαίσθηση.

Από τις πολλές που έχουμε ως… γήινοι 😊

Μπορείς να πείς με ασφάλεια θα έλεγα, ότι η ζωή ολόκληρη είναι μια ψευδαίσθηση.

Η πλάνη των αισθήσων δημιουργεί αυτή την ψευδαίσθηση.

Όταν λεπτύνουν οι αισθήσεις, μπορείς να δεις λίγο παραέξω από αυτή την ψευδαίσθηση.

Πάλι τα ίδια βλέπεις δηλαδή, απλά με άλλη οπτική.

Με τα μάτια της ψυχής. Όχι τα άλλα.

Εγώ το αισθάνομαι σαν να είμαι ένα μάτι ολόκληρος πάντως.

Η καλύτερα σαν μια καρδιά ολόκληρος.

Με παλμό.. σαν να ακούς τον ήχο μιας καρδιάς…

Βουπ… βουπ…ντουκ ντουκ.. ντουκ ντουκ…

Δονείσαι. Συντονίζεσαι με ανθρώπους και ‘καταστάσεις’.

Έτσι είμαστε όλοι μας, απλά ο τρόπος ζωής δε μας αφήνει να το νιώσουμε.

Υπάρχει όμως μια στιγμή, που αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη βασική μας υπόσταση.

Κι αυτή δεν είναι τίποτα παραπάνω, από αγνή, ανιδιοτελής αγάπη.

Τί μας λες πάλι μωρέ κι εσύ πρωί πρωί…

Ξέρω ξέρω, δεν ακούγεται και πολύ ‘λογικό’ ε;

Τί θα πεί η υπόστασή μας είναι αγάπη; Άσε μας καημένε…

Δεν θα έχεις άδικο αν σκέφτεσαι κάπως έτσι…

Η νόηση είναι πολλές φορές η μεγαλύτερη εξαπάτηση.

Ο νους είναι ‘εργαλείο’.

Μπορεί να τον ελέγχουμε αλλά μπορεί και να μας ελέγχει.

Εμένα αυτή την εβδομάδα μάλλον με έλεγχε ομολογώ…

Όμως είχα και μια μεγάλη ‘νίκη’.

Το ‘τέλος της προσπάθειας’ που ανέφερα παραπάνω;

Διαπίστωσα ότι όλη η προσπάθεια που κάνω ή τουλάχιστον ένα πολύ μεγάλο μέρος της, δεν είναι τίποτα άλλο από μοτίβα συμπεριφοράς του 5χρονου συναισθηματικά εαυτού μου.

Και αποφάσισα να κάνω μια παύση εδώ…

Δηλαδή;

Δηλαδή αποφάσισα για ένα διάστημα (όσο χρειαστεί ίσως;) να σταματήσω να προσπαθώ και να αφήσω αυτό το 5χρονο να μάθει ότι δε θα πεθάνει αν δε γίνει αυτό που φοβάται.

Αυτή την ιστορία που έχει δημιουργήσει και είναι γαντζωμένο και κρατάει κι εμένα μαζί και δε μ’ αφήνει να προχωρήσω.

Γιατί κάτι δε μ’ αφήνει να προχωρήσω.

Μπορεί να είναι αυτό, μπορεί να είναι και κάτι άλλο.. δεν ξέρω!

Δεν έχω οδηγίες χρήσης.

Πειράματα κάνω και βλέπω το αποτέλεσμα.

Χαμένος πάντως δεν πρόκειται να βγω, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Ή θα ‘καθαρίσω’ με ένα σμπάρο δυο τριγώνια, ή μόνο ένα.

Αλλά ακόμα και κανένα να μην ‘καθαρίσω’ η προσπάθεια από μόνη της είναι κέρδος.

Δουλεύω τον μυ της ‘θέλησης’.

Πίστεψέ με, όσο τον δουλεύεις, τόσο δυναμώνει.

Και ξέρεις και το καλύτερο;

Δυναμώνει για όλα!

Και όταν δυναμώνει ο μυς της θέλησης, έχεις τη δυνατότητα σιγά σιγά να πάρεις τα ηνία του νου.

Να τον κατευθύνεις σε εκείνες τις περιοχές που θέλεις, όχι όπου πάει αυτός.

Γιατί αν τον αφήσεις ελεύθερο… πολλές φορές σε οδηγεί σε αδιέξοδο.

Όταν λοιπόν μπορείς να κατευθύνεις το νου σου στις περιοχές που εσύ θέλεις συνειδητά,

τότε είναι σαν να έχεις το κλειδί για την ελευθερία σου.

Ευχές για μια όμορφη Κυριακή και μια καλή εβδομάδα 😊

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εβδομαδιαία τροφή για σκέψη μέσα από το μυστήριο μυαλό ενός οικονομολόγου συμπεριφοράς...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Γνωρίζεις την αξία σου;

Χθες το απόγευμα, ήρθε μπροστά μου στο YouTube ένα πολύ μικρό video. Μου άρεσε. Μπορεί να σου αρέσει και σένα.

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Από το 100 Day Challenge:

Ο τρόπος
#100daychallenge

Ο τρόπος…

Η μια απάντηση για όλα τα ερωτήματά μου. Ο δρόμος για την ελευθερία…

Το καλούπι
#100daychallenge

Το καλούπι…

Όσο νερό και να βάζουμε στο τετράγωνο καλούπι, σχήμα καρδούλας δε θα βγει…

Το ένα τρίτο της ζωής μας, είναι ο ύπνος
#100daychallenge

Το 1/3 της ζωής μας…

Αυτό που καθορίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής…

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.