Δύο όψεις από το ίδιο νόμισμα…

Δύο όψεις από το ίδιο νόμισμα..

Η νέα χιλιετία με  έβρισκε στα καλύτερά μου.

Ζούσα την καλύτερη χρονιά της ζωής μου μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ήταν η χρονιά που ήμουν στο Νorwich της Αγγλίας και έκανα το μεταπτυχιακό.

Και κάπου εκεί γύρω το Δεκέμβριο του 1999, λίγο πριν το πολυαναμενόμενο Millenium, είχαμε μία εργασία να παραδώσουμε.

Ήταν στα οικονομικά και η αλήθεια ήταν ότι είχα κάνει προσπάθεια αλλά… θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερη.

Παρέδωσα λοιπόν την εργασία και περίμενα με αγωνία το βαθμό μου. Την ημέρα που έλαβα το βαθμό έπεσα από τα σύννεφα

Ήταν βλέπεις ο χειρότερος βαθμός που είχα πάρει ποτέ.

Ήταν και ένα προμήνυμα ότι η χρονιά θα ήταν ιδιαίτερα επίπονη και δύσκολη όσον αφορά το πτυχίο.

Ο καθηγητής λοιπόν μου είχε βάλει 27%.  Με σακάτεψε…  

Θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο να μου την είχε επιστρέψει πίσω και να μου είχε ζητήσει να την ξαναγράψω από την αρχή.

Από εκείνη την μέρα έπρεπε να προσπαθώ πάρα πολύ στο συγκεκριμένο μάθημα το οποίο με δυσκόλευε ιδιαίτερα.

Ο καθηγητής ήταν απρόσιτος και το ίδιο απρόσιτος ήμουν κι εγώ σαν φοιτητής.

 Έτσι λοιπόν τα σχόλια του καθηγητή στην εργασία ήταν ότι “αυτή είναι μία εργασία που είναι πολύ κοντά στο plagiarism” δηλαδή στην αντιγραφή σε κάτι που απαγορεύεται ρητά και είναι ενάντια στην ακαδημαϊκή φιλοσοφία και γενικότερα στη συγγραφή.

Είναι όταν αντιγράφεις κάτι και το παρουσιάζεις σαν δικό σου.

Δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο και για αυτό δεν με κατηγόρησε για plagiarism.

Απλά μου είπε ότι είναι ‘πολύ κοντά’ γιατί αυτό που είχα ήταν ότι είχα πολύ μεγάλα κομμάτια από άλλες πηγές και απλά σχολίαζα αυτά τα κομμάτια.

Δεν ήταν καλή η εργασία μου.

Όμως ήμουνα ένας απλός Έλληνας φοιτητής, που δεν είχε και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του…

Από εκείνη τη μέρα πρόσεχα περισσότερο και έκανα μεγαλύτερη προσπάθεια στις εργασίες μου.

Μετά από λίγους μήνες είχα μία άλλη εργασία σε ένα άλλο μάθημα Οικονομικών.

Είχα έναν ακόμα πιο αυστηρό καθηγητή, ήταν ένας Professor σε πολύ νεαρή ηλικία.

Σου έδινε την εικόνα ότι είναι πραγματική διάνοια… σε αντίθεση με τον άλλον καθηγητή ο οποίος σου έδινε την εικόνα ότι έπινε μπύρες τα βράδια.

Σε εκείνη λοιπόν την εργασία -τη δεύτερη του Professor- πήρα 56%.

Ένας καλούτσικος βαθμός για εκείνο το επίπεδο.

Η διαφορά όμως με την πρώτη εργασία ήταν τα σχόλια του καθηγητή.

Στη δεύτερη εργασία ο καθηγητής μου έγραψε:

 “φιλότιμη προσπάθεια θα ήθελα να δω από σένα…. και στη συνέχεια μου έγραψε μία ολόκληρη σελίδα Α4 με σχόλια για το τι θα ήθελε να πάρει από την εργασία μου, τι θα έπρεπε να γράψω, πώς θα έπρεπε να σκεφτώ και πώς θα έπρεπε να δομήσω μία καλή εργασία.

Ο άνθρωπος αυτός στην κυριολεξία με έσωσε.

Μου έδωσε να καταλάβω αυτό που δεν είχα καταλάβει, αυτό που έχανα.

Μου έδειξε το δρόμο, μου έδωσε αυτό που δεν μου έδωσε ο προηγούμενος και δεν μου είχε δώσει κανένας άλλος.

Μου έδειξε τον τρόπο, μου είπε ‘αυτό το πράγμα πρέπει να βελτιώσεις’ και ‘αυτό πρέπει να κάνεις για να πάρεις ένα καλύτερο βαθμό στην εργασία σου’ και να παραδώσεις μία πολύ καλή εργασία.

Στην επόμενη εργασία που έκανα στα χρηματοοικονομικά αξιοποίησα τα σχόλια του και πήρα 75%!

Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους βαθμούς σε έναν από τους πιο παράξενους καθηγητές (και από έναν ‘μέτριο’ φοιτητή).

Το σχόλιο ενός καθηγητή όχι απλά άλλαξε την πορεία των σπουδών μου, άλλαξε και ολόκληρη τη ζωή μου.

Μου έδωσε τη δυνατότητα να καταλάβω τι έχανα και τι μπορούσα να βελτιώσω για να πάρω έναν καλύτερο βαθμό.

Αυτό ακούγεται απλό, για μένα όμως ήταν… κοσμογονικό!

Το ίδιο πανεπιστήμιο, ο ίδιος φοιτητής, δύο διαφορετικοί καθηγητές, ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα!

Ο ένας με χτύπησε εκεί που πονούσα και ο άλλος μου έδωσε το χέρι να σηκωθώ.

Αυτό ακριβώς ένιωσα.

Από εκείνη τη στιγμή κάθε φορά που βρίσκομαι σε μία “παρόμοια θέση” και νιώθω ότι μπορώ να βοηθήσω κάποιον άλλον με όποιο τρόπο…

έχω αυτόν τον καθηγητή στο μυαλό μου, προσπαθώ να κάνω πράξη το μάθημα που έμαθα και να το περάσω σε άλλους.

Το μάθημα που πήρα από αυτή την εμπειρία, ήταν πολλαπλό:

Πρώτον, πως με τις κατάλληλες πληροφορίες και την κατάλληλη βοήθεια, μπορώ να γίνω καλύτερος. (Νοοτροπία της εξέλιξης)

Δεύτερον παίζει πολύ μεγάλο ρόλο ποιος θα σε κρίνει/αξιολογήσει.

Τρίτον ο πιο ικανός με έκρινε με περισσότερη επιείκεια και ο πιο ‘ρέμπελος’ με υπερβολική αυστηρότητα. 

Τέταρτον ποτέ μη λες ποτέ… όλα αλλάζουν σε μια στιγμή

Κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου παρόλη την πολύ μεγάλη δυσκολία που προέκυψε μέσα από αυτή τη δοκιμασία από αυτή την εργασία.

Σήμερα νιώθω ευγνωμοσύνη και για εκείνη την αυστηρή βαθμολογία γιατί μου έδωσε να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να προσέχεις τι γράφεις, πώς το γράφεις και πώς να αναφέρεις τις πηγές σου σωστά.

Μπορούμε λοιπόν πάντα και να ελπίζουμε στο καλύτερο και να περιμένουμε το καλύτερο και να προσπαθούμε για το καλύτερο ανεξάρτητα με το τι βλέπουμε σήμερα μπροστά μας.

Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.

Ανέμενε θαύματα. 

Μοιράσου το

Έχω και newsletter πάμε μια βόλτα;

Εκεί τα λέμε πιο 'προσωπικά' και ανοίγουμε και διάλογο αν θέλουμε :)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μπορείς να ειδοποιηθείς για απαντήσεις στο δικό σου σχόλιο, μέσω e-mail (απλά επίλεξέ το από το παραπάνω κουτάκι).

Μπορείς επίσης να εγγραφείς εδώ στις ειδοποιήσεις χωρίς να σχολιάσεις.

Κι' άλλη τροφή για σκέψη...

Από το 100 Day Challenge:

#100daychallenge

Οι εποχές

Όλα μα όλα έχουν εποχικότητα αν επιλέξεις να το δεις με αυτή την οπτική. Τι θα κερδίσεις;

Τι να κάνω για να ζήσω;
#100daychallenge

Τι να κάνω για να ζήσω;

Στην προσπάθειά μου να κάνω επάγγελμα αυτό που αγαπώ, κατέληξα να αγαπήσω αυτό που έφτασα να κάνω.

Το διαμάντι
#100daychallenge

Το διαμάντι…

Λες τελικά να στέκεσαι στη μέση των δικών σου στρεμμάτων διαμαντιών;

Παραγωγός;;
#100daychallenge

Παραγωγός;

Όταν καταναλώνουμε επενδυτικά… ή μήπως όταν επενδύουμε καταναλωτικά;

Αγώνας επιβίωσης..
#100daychallenge

Αγώνας επιβίωσης…

Κατά ειρωνικό τρόπο, η πάλη είναι μέρος της παγίδας. Η μανιώδης προσπάθεια…

Η ευθύνη...
#100daychallenge

Η ευθύνη

Η δύναμη του λόγου μας και η ευθύνη που απορρέει από αυτήν…

Ο κιμάς.
#100daychallenge

Ο κιμάς

Αν βάλεις ‘μοσχαρίσιο κρέας’ στη μηχανή, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ‘χοιρινό’.

Από το Newsletter: Seeds of Freedom

Θλίψη… 😔

Κάτι υπάρχει όμως που φράζει τη ροή. Τη ροή της καθαρής σκέψης. Της αρμονίας. Της αίσθησης της “ανακούφισης’. Τί έγινε ρε παιδιά;

Έχει το χαρτί συναίσθημα; 😮

Όταν κάνεις αυτό που δεν θέλεις να κάνεις και που ξέρεις ότι θα ήταν καλό να το κάνεις, τότε κερδίζεις σε πολλά επίπεδα.

Ο Vialli και… οι άλλοι ⚽

Εκεί κάπου μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, πήγα να σπουδάσω στην Αγγλία. Πήρα την.. πολυπήθητη αναβολή από το στρατό…

Η ρωγμή του τρόμου 〰

Καθώς ξαπλώνω στον καναπέ, τη ματιά μου κλέβει μια μορφή στο ταβάνι. Μια σκούρη άμορφη ‘γραμμή’ κατά μήκος…

Η Μεγάλη Ανατροπή ↩

Η δεύτερη εβδομάδα του Σεπτέμβρη εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια από αυτές που με κάνουν να ‘υποφέρω’…

Γιατί έγινα… αριστερός 👈

Χωρίς αυτεπίγνωση (αυτογνωσία) νιώθω ότι είμαι απλά ένα πιόνι που επιπλέει στο χωροχρόνο και κάνει ότι έχει προγραμματστεί να κάνει.

Το Seeds of Freedom είναι ένα εβδομαδιαίο newsletter. 

Όμως

Μην αφήσεις τη λέξη newsletter να σε παρασύρει..

Μη φανταστείς κάτι παρόμοιο, ίσως κάτι που έχεις συναντήσει στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει :)

Είναι ένα γράμμα που γράφω κάθε εβδομάδα και απευθύνεται σε σένα που βρίσκεις ενδιαφέρον να μπαίνεις για λίγο στο μυαλό μου.

Να κρυφοκοιτάς λίγο, να βλέπεις τον τρόπο που σκέφτομαι, τι αισθάνομαι, τι μαθαίνω, τι παθαίνω, να ανακαλύπτεις νέες ιδέες και οπτικές.

Γιατί το κάνω αυτό;

Χμ, πριν πάω εκεί θέλω να σε πάω κάπου αλλού. 

Στην πρώτη μέρα που ξεκίνησε όλο αυτό…

Ήταν στα μέσα του Νοέμβρη του 2020 και είχε ξεκινήσει το δεύτερο lockdown λόγω covid.

Είχα φρικάρει

Δεν το περίμενα.

Πίστευα πως το είχαμε αφήσει πίσω όλο αυτό με τα lockdown και τα συναφή.

Η πίεση που ένιωθα ήταν ασφυκτική…

Κάτι μέσα μου έψαχνε τρόπο να βγει, κάτι να ξεθυμάνει…

Χωρίς να καταλάβω πώς, ένα πρωινό εκεί στο πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη (2020), 

έγραψα ένα μακροσκελές κείμενο στο facebook και το μοιράστηκα με 300 περίπου φίλους και γνωστούς.

Ήταν μια εξήγηση γιατί είχα περίπου 2 χρόνια να… πατήσω το πόδι μου εκεί (στο facebook ντε) και ήταν επίσης το τι είχα στο μυαλό μου για το μέλλον.

Στο τέλος είχε και ένα κάλεσμα για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει τις ιδέες μου μέσω email.

Έτσι ξεκίνησα να γράφω και να στέλνω ένα email κάθε εβδομάδα σε αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και που ήταν αρκετά περίεργοι να με ακούσουν.

Με την επίγνωση που έχω σήμερα, νιώθω πως αυτό που είχα τότε την ανάγκη να κάνω, ήταν στην ουσία να επικοινωνήσω.

Να μοιραστώ κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να επικοινωνήσω κάποιες ιδέες και ξεκινήσω μια προσπάθεια που δεν ήξερα ακριβώς που θα καταλήξει. 

Με κύριο σκοπό όπως είχα στο μυαλό μου, να βοηθήσω με τον τρόπο μου όποιον είχε ανάγκη για βοήθεια εκείνο το δύσκολο διάστημα, δίνοντας ελπίδα…

…να εμπνεύσω όποιον ήταν ανοιχτός να λάβει από αυτά που μοιραζόμουν…

και να ξεκινήσω να γράφω για να γίνομαι μέρα με τη μέρα καλύτερος στο γράψιμο.

Σε έναν συγκεκριμένο τρόπο γραψίματος που είχα στο μυαλό μου και με ένα πλάνο που είχα σκοπό να μοιραστώ με όλους ανοιχτά.

Αυτή η εβδομαδιαία επαφή, αυτό το απλό γράμμα που έστελνα σε φίλους και γνωστούς, 

άλλοτε με ύφος περισσότερο ‘διδακτικό’ και άλλοτε ‘φιλικό’…

άρχισε να παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή και να δημιουργείται κάτι που δε μπορούσα να φανταστώ όταν το ξεκίνησα.

Άρχισα να μοιράζομαι τα πάνω μου και τα κάτω μου, τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τον τρόπο που είχα σκοπό να τα κάνω πράξη, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες, τις αναποδιές, τα συναισθηματικά κύματα, τα εμπόδια, τις αποφάσεις, τις κρίσεις, τις λύσεις, …

Όλα αυτά που ένιωθα και αισθανόμουν ότι αυτό από μόνο του έχει κάτι να προσφέρει

Μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση, μια νέα πεποίθηση, μια διαφορετική άποψη…

Να δώσει σε σένα που διαβάζεις κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα…

Μια γεύση γνωστή αλλά και άγνωστη την ίδια στιγμή…

Ξεκίνησα λοιπόν κάτι νέο, από την αρχή, από το μηδέν, με μια απλή ιδέα και μια παρόρμηση να με κατευθύνει στο πρώτο βήμα…

Αυτό λοιπόν το προσωπικό γράμμα που στέλνω κάθε εβδομάδα, έχει βασικό σκοπό να προσφέρει κάτι χρήσιμο και αξιόλογο σε αυτόν που θα με εμπιστευτεί με το χρόνο και την προσοχή του…

Γιατί αυτά τα δύο, ίσως να είναι και τα πιο πολύτιμα ‘νομίσματα’.

Ναι, ακόμα και από τα ‘ευρώ’ ;)

Και… γιατί όχι με τον τρόπο αυτό να γίνω το ζωντανό παράδειγμα για όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο.

Μήπως έχεις κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάτι σε κρατάει από το να το ξεκινήσεις; 

Ή μήπως να το συνεχίσεις;

 Ή να το παρατήσεις αν χρειάζεται;

Μήπως θέλεις να ξεφύγεις από μια ζωή που δε σε εκφράζει;

Μήπως θέλεις να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που σε εκφράζει;

Αυτό είναι σήμερα το Seeds of Freedom. 

Μαθαίνω ανοιχτά, σκέφτομαι δυνατά, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, με σκοπό να γίνω καλύτερος εγώ και να γίνεις καλύτερος/η κι εσύ.

Και έτσι να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο :)

Αυτοί είναι οι σπόροι για τη δική μου ελευθερία (seeds of freedom) και αν θελήσεις μπορούν να γίνουν οι σπόροι για τη δική σου ελευθερία.

Και γιατί ελευθερία; Γιατί σπόροι ελευθερίας;

Γιατί αυτό αγαπημένε/η είναι το δικό μου προσωπικό “θέμα” στο ταξίδι της ζωής μου.

Την ελευθερία μου επιζητώ ως κυρίαρχο συναίσθημα. 

Την ψυχική, νοητική, συναισθηματική, οικονομική… ελευθερία.

Όπως εγώ την έχω στο δικό μου μυαλό και όπως μπορείς να την πάρεις κι εσύ και να τη φτιάξεις όπως επιθυμείς στο δικό σου το μυαλό.

Πάρε την πρώτη ύλη που σου δίνω, πάρε τα υλικά και δημιούργησε τη δική σου συνταγή για την ελευθερία σου.

Και ξέρεις κάτι;

Αν μάθεις τον τρόπο -που αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός- τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο τρόπο και για ότι άλλο θέλεις να αλλάξεις στη ζωή σου…

Είναι μια διαδικασία… 

Το μυστικό είναι να την αγαπήσεις. 

Αν το καταφέρεις, πίστεψέ με πως αυτό που θα νιώθεις κάθε βράδυ που πας για ύπνο και κάθε πρωί που θα ξυπνάς, θα είναι ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς.

Και ίσως να μην μπορείς καν να το φανταστείς ;)

Λοιπόν; 

Θα μου κάνεις παρέα σε αυτό το ταξίδι;


O ιστότοπός χρησιμοποιεί cookies. Συνεχίζοντας, συμφωνείτε με τη χρήση τους. Περισσότερα.